3 Μαΐ 2016

ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ - ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ!

Την ώρα που οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ ζητούν όλο και περισσότερο “αίμα” από τα φτωχά και μεσαία λαϊκά στρώματα με αιχμές το ασφαλιστικό και τη φορολογία - στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου που επιβλήθηκε πέρυσι το καλοκαίρι με τις ψήφους σχεδόν όλων των αστικών κομμάτων της βουλής - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καμώνεται πως δήθεν διαπραγματεύεται και αντιστέκεται στις απαιτήσεις τους. Η κατάληξη είναι από τώρα γνωστή αφού η κατεύθυνση της υποταγής έχει ιστορία και είναι δεδομένη και για τους σημερινούς κυβερνώντες. Η όποια καθυστέρηση οφείλεται στις αντιθέσεις ΔΝΤ-ΗΠΑ και ΕΕ-Γερμανίας αναφορικά με το άμεσο και απώτερο μέλλον των συμφερόντων τους στη χώρα μας.
Η κλιμάκωση της επίθεσης αυτής αφορά το δικαίωμα σε ασφάλιση-σύνταξη για το σύνολο του λαού, για παλιούς και νέους ασφαλισμένους. Η αλλαγή του τρόπου υπολογισμού με το σπάσιμο της κύριας σύνταξης σε βασική-εθνική (384 ευρώ μεικτά για 20 χρόνια ασφάλισης και 345 ευρώ για 15ετία) σε συνδυασμό με ποσοστό αναπλήρωσης του αναλογικού τμήματος στο 40%(!) θα επιφέρει δραματικές μειώσεις σ' όλες τις συντάξεις, ανεξάρτητα αν θα γίνει αποδεκτό και μέχρι πότε το “κόλπο” της προσωπικής διαφοράς στους ήδη συνταξιούχους. Άμεσα θα πετσοκοφτούν οι επικουρικές συντάξεις, το εφάπαξ και τα μερίσματα. Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό.
Παράλληλα μια νέα φοροληστεία ανακοινώθηκε με αύξηση σ' όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες με την αλλαγή του ΦΠΑ στο 24% και στους φόρους σε καύσιμα. τηλεφωνία, ρεύμα, εισιτήρια κ.ά. Την επιδρομή αυτή συμπληρώνουν οι νέοι φορολογικοί συντελεστές άμεσης φορολόγησης του εισοδήματος για μισθωτούς, συνταξιούχους κι ελεύθερους επαγγελματίες και η μείωση του αφορολόγητου καθώς και η κατάργηση των όποιων φοροαπαλλαγών για όλους. 'Έτσι οι μειωμένοι μισθοί και συντάξεις θα υποστούν ακόμη μεγαλύτερες περικοπές.
Η πολιτική αυτή φορτώνει τα βάρη στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων την ώρα που ιμπεριαλιστές και άρχουσα τάξη τρίβουν τα χέρια τους μπροστά στο νέο πλιάτσικο. Ξεκαθάρισαν ήδη ότι δεν είναι η ώρα για το χρέος ενώ προετοιμάζουν ένα ακόμα μνημόνιο αφού ο λογαριασμός και πάλι “δεν θα βγει”. Οι εναλλαγές στο ρόλο πότε του “καλού” και πότε του “κακού” ΔΝΤ και ΕΕ απλά δείχνουν τα αδιέξοδα της άρχουσας τάξης και της σημερινής αστικής διαχείρισης των συμφερόντων της. Το “άδειασμα” του Τσίπρα απ' τον Ολάντ υπήρξε χαρακτηριστικό. Το ίδιο και οι αμερικανο-ΝΑΤΟικές δυνάμεις που επικυριαρχούν στο Αιγαίο με πρόσχημα το προσφυγικό μεγαλώνοντας τους κινδύνους στη πυρακτωμένη Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Κι ενώ κουαρτέτο, κεφάλαιο και κυβέρνηση διαμορφώνουν το κλίμα μόνιμα και σταθερά στη βάση των δικών τους ταξικών συμφερόντων, το μαζικό λαϊκό κίνημα με ευθύνη της συνδικαλιστικής ηγεσίας έχει τεθεί σε κατάσταση αδράνειας. Ενόχλησε πολλούς η απεργία στις 4 Φλεβάρη και κάνουν ότι περνά απ' το χέρι τους για να μη δημιουργηθεί απεργιακό κλίμα. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ όλο και απομακρύνουν την 48ωρη απεργία που έχουν αποφασίσει (η πρώτη μάλιστα θέλει να καταργήσει και την Πρωτομαγιά εντάσσοντάς την στη 48ωρη!), ακολουθώντας τη γνωστή τους τακτική της τουφεκιάς στις μέρες της ψήφισης. Τη λογική της συνέχισης του αγώνα με 48ωρη απεργία… όταν κατατεθεί στη Βουλή προς ψήφιση το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο πρότεινε και ακολουθεί και το ΠΑΜΕ ,παρά τα βροντερά λόγια του για «ταξική αναμέτρηση», σιγοντάροντας στην αγωνιστική αδράνεια του συνδικαλιστικού κινήματος εδώ και δυο μήνες.
Είναι φανερό ότι χρειάζεται να ξαναπιαστεί το νήμα των αγώνων από εκεί που εσκεμμένα απ' τη συμβιβασμένη και υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία αφέθηκε. Αυτό είναι έργο των ταξικών και αγωνιστικών σχημάτων και συνδικαλιστών. Άμεσα να τεθεί το ζήτημα της οργάνωσης της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αναμέτρησης με τις δυνάμεις του συστήματος, με τους φορείς της επίθεσης. Άμεσα να δυναμώσει η πίεση για συνέχιση και κλιμάκωση των μαζικών εργατοϋπαλληλικών αγώνων ενάντια στα αντιασφαλιστικά - φορολογικά μέτρα και συνολικά στη μνημονιακή πολιτική. Να μπει τέρμα στη πρακτική της αναμονής στο όνομα της κήρυξης μια απεργίας την τελευταία στιγμή που θα κατατεθεί το νομοσχέδιο.

Για να μην περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα!
Για να γιορταστεί η Εργατική Πρωτομαγιά όπως της αξίζει!
• ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΟΡΟΛΗΣΤΕΙΑ!
• Ν' ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!
• Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ- ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑ!
19/4/2016
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΕΕΛΠΝΟ: η κάθαρση έρχεται! Εμπρός βήμα ταχύ!

0
Ένα σχόλιο από το ιστολόγιο του "Σωματείου εργαζομένων νοσοκομείου Α. Φλέμιγκ":

Είπαμε να μην ασχοληθούμε με όλη αυτή την ανακατωσιά που έχει προκύψει με την κάθαρση στο ΚΕΕΛΠΝΟ. Η όλη ιστορία όμως, όπως τραβάει και (δεν) εξελίσσεται, ξεπερνάει τα όρια του μελαγχολικού αστείου και αρχίζει να εξοργίζει όποιον αποφασίσει να την παρακολουθήσει.
Από τη μία σύσσωμη η "αντιπολίτευση" με αυξανόμενο μένος χτυπάει με πύρινη ρομφαία τις κυβερνητικές κινήσεις και επιλογές. Βλέπετε ούτε το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ, ούτε ο ΠΟΤΑΜΗΣ ξέρουν ή έστω είχαν ακουστά για "κομματικό" κράτος (δικός τους ο όρος - για μας το κράτος...είναι απλά κράτος! Μηχανισμός που δεν είναι ούτε ουδέτερος, ούτε ίδιος για όλους, άρα πάνω - κάτω "κομματικό" εξ ορισμού.) Ούτε είχαν ακούσει ποτέ πως το ΚΕΕΛΠΝΟ ειδικά, ήταν ένα από εκείνα τα φαρδιά παράθυρα διορισμού "υμετέρων" εκτός ΑΣΕΠ. Άγνωστο κι' αυτό! Ούτε ακόμα χειρότερα είχαν πάρει μυρωδιά για τα εκατομμύρια που μοίραζε το ίδρυμα σε ανύπαρκτα sites και σε τηλεοπτικές καμπάνιες πχ για τον εμβολιασμό κατά της γρίπης τον ...Αύγουστο!
Τίποτα δεν ήξεραν απ' αυτά, και τώρα που ανακαλύπτουν παρατυπίες των τωρινών κυβερνώντων σκίζουν τα καλσόν τους!
η δε κυβερνητική πλειοψηφία, πρώτα διορίζει, μετά ξεδιορίζει, ανακατώνει κι' αυτή όπως μπορεί τις προσλήψεις (ένας, ένας οι προσληφθέντες παιδιά!) και κοντολογίς, για να μη ξαναλέμε τα ίδια, καταλήγει πχ να διορίζει πρώην κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (τουλάχιστον κατά τα δημοσιεύματα που αφορούν τις διοικήσεις των μεγάλων Νοσοκομείων).
Κοντολογίς, τα επίπεδα σοβαρότητας είναι στα πατώματα και ο καυγάς δεν είναι ούτε καν για το πάπλωμα! Ο καυγάς και για τις δύο πλευρές είναι ένας ωραιότατο πρόσχημα. Οι μεν δεν έχουν τίποτα να πουν και τίποτα να κάνουν που δεν έχουν κάνει ήδη και οδήγησαν το λαό και τους εργαζόμενους στην απόγνωση και οι δε, δεν είναι σε θέση να κάνουν κάτι διαφορετικό. Συγνώμη, εκτός από το ότι είμαστε, για μια φορά ακόμα ...σε 90% συμφωνία με τους δανειστές. - Μένει ένα 10% μέχρι να συμφωνήσουμε στην περικοπή μισθών και συντάξεων, σε ξεπούλημα όσης δημόσιας περιουσίας απόμεινε (εκτός από τα λιμάνια που ήδη τα πουλήσαμε), σε κλεισίματα νοσοκομείων, σε κινητικότητες και απολύσεις.
Κατά τα άλλα γίνονται ...παρατυπίες στο ΚΕΕΛΠΝΟ που τους έχουν κάνει όλους έξω φρενών!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το μακρύ λουρί του σκύλου. Μια «άγνωστη» γνωστή ιστορία

4
Αρκετά συχνά γίνονται συζητήσεις στο διαδίκτυο, και όχι μόνο, για το ρόλο των καλλιτεχνών, των διανοούμενων και γενικώς όλων όσων μέσω της δουλειάς τους γίνονται γνωστοί - αποκτούν μια κάποια αναγνωρισιμότητα. Το εντυπωσιακό, για μένα τουλάχιστον, είναι ότι πολλοί νοιώθουν οργισμένοι ή απορημένοι γιατί ο τάδε ή ο δείνα ηθοποιός, επιστήμονας, τραγουδιστής, συγγραφέας κ.λπ., παίρνει θέσεις έως και ακραία συστημικές λες και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ο οποιοσδήποτε ...μορφωμένος να είναι με το μέρος της εργατικής τάξης, του λαού, του αγώνα και της επανάστασης. Θα έλεγα, ότι χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το ρόλο τους, ότι αυτός τελικά έχει υπερτιμηθεί ειδικά από τότε που η Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα, αν μπορούμε να το χαρακτηρίζουμε ως τέτοιο, έπαψε να θεωρεί, στη πράξη τουλάχιστον, την εργατική τάξη ως το πραγματικό υποκείμενο της επανάστασης, έβαλε στη θέση της ταξικής ανάλυσης τον επιστημονισμό, υιοθέτησε απόψεις περί ανυπαρξίας της εργατικής τάξης (μια όψη αυτών των απόψεων είναι το βάφτισμα ως εργατών και προλετάριων ανθρώπων και στρωμάτων που καμιά κοινωνική σχέση δεν έχουν με την εργατική τάξη πέραν του τρόπου πληρωμής τους), χαρακτηριστική έκφραση αυτής της υπερτίμησης είναι η μεγάλη σημασία που δίνεται στο μάζεμα υπογραφών και δηλώσεων διάφορων αστέρων υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος της αριστεράς, χωρίς καν να εξετάζεται η συμμετοχή τους στο κίνημα, χωρίς καν να εξετάζεται η σχέση τους με το σύστημα. Ακόμη και οι παλλινωδίες τους πότε με το ένα κόμμα πότε με το άλλο ακόμη και άλλες φορές η ενεργή στήριξή τους στα κόμματα εξουσίας, μέχρι και με συμμετοχή τους σε κυβερνητικά πόστα, μπροστά στη δήλωση στήριξης ξεχνιούνται. Είναι πράγματι επίσης εντυπωσιακό το πως ορισμένα πρόσωπα πότε εκθειάζονται για τη στάση τους και πότε στέλνονται στα τάρταρα γιατί κάποια στιγμή μπορεί να διαφοροποιηθούν. Από τους ίδιους χώρους και ανθρώπους! Άσχετα τελικά αν η στάση τους είναι συνεπείς και δεν είναι καθόλου άσχετη με τη κοινωνική τους θέση, με την ύπαρξη ή μη κινήματος, ακόμη και με τις παλλινωδίες, τον καιροσκοπισμό και τις ασυνέπειες των ίδιων των κομμάτων της Αριστεράς. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, αναφερόμενος και σε πρόσωπα που μονοπωλούν τη δημοσιότητα δεκαετίες ή τα τελευταία χρόνια, αλλά επειδή μάλλον ξεπέρασα τα όρια ενός εισαγωγικού σημειώματος προχωρώ στην αναδημοσίευση ενός παλαιότερου άρθρου του Βασίλη Σαμαρά το οποίο όμως εξακολουθεί να διατηρεί την επικαιρότητά του, ίσως πολύ περισσότερο σήμερα! Δημοσιεύτηκε στο blog "Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει" απ' όπου και το αντιγράφουμε.

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» την Άνοιξη του 1996

Στην "Ελευθεροτυπία" της 27-10-95 δημοσιεύτηκε ένα καταπληκτικό κείμενο. Ενα κείμενο που θα ‘πρεπε να δημιουργήσει σάλο, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κινήσει έρευνες και μελέτες. Πολύ περισσότερο που αφορούσε ένα χώρο (διανόηση, κουλτούρα, τέχνη) που φέρεται σαν κατ’ εξοχήν ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν ιδιαίτερα την πλευρά της ανεξαρτησίας του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το γιατί, ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί στην συνέχεια αυτού του κειμένου.
Γράφεται λοιπόν στην "Ελευθεροτυπία": "Πρώην στελέχη της CΙΑ επιβεβαίωσαν πως η CΙΑ χρησιμοποίησε την τέχνη ως όπλο στον ψυχρό πόλεμο... Ενίσχυε και προωθούσε την αμερικάνικη αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική και, μάλιστα, σε μια εποχή όπως η δεκαετία του '50 και του '60, κατά την διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι Αμερικάνοι αντιπαθούσαν τη σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση του προέδρου Χάρυ Τρούμαν: «Αν αυτό είναι Τέχνη, τότε εγώ είμαι οτεντότος»"...
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κυκλοφορεί το περιοδικό Έναυσμα, τεύχος 45

0

Σε αυτό το τεύχος, γίνεται αφιέρωμα στο προσφυγικό ζήτημα, τη στάση της Αριστεράς και τα καθήκοντα του κινήματος. Αρθρογραφία υπάρχει για το κίνημα της νεολαίας στη Γαλλία και τον αγώνα του κουρδικού λαού. Εκτός από τα άρθρα επικαιρότητας για το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα, γράφτηκαν άρθρα αντιπαράθεσης, οι στήλες για τον πολιτισμό (ρεύμα Bauhaus), αθλητισμό (το ηρωικό ματς θανάτου της Δυναμό Κιέβου), ιστορία (ΜΠΠΕ) και πολλά άλλα.
Το περιοδικό Έναυσμα θα είναι διαθέσιμο στις συγκεντρώσεις της Κυριακής 8 Μάη, καθώς και από τη Δεύτερα στα τραπεζάκια των Αγωνιστικών Κινήσεων στις σχολές.
Καλό διάβασμα!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

2 Μαΐ 2016

Ο Ισαάκ Ιορδανίδης για τον Γιάννη Χοντζέα

2
Πριν μερικές μέρες είχαμε την επέτειο του ενός χρόνου από την απώλεια του Ισάακ Ιορδανίδη (εδώ). Μαζί με τον Γιάννη Χοντζέα, μέσα από την έκδοση της «Αναγέννησης» και την ίδρυση της ΟΜΛΕ, σηματοδότησαν εγχώρια ένα σπουδαίο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος: τη γέννηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στη χώρα μας, ως κομμάτι μιας συνολικής επαναστατικής προσπάθειας σε παγκόσμια κλίμακα.
Στη μνήμη των δύο κομμουνιστών αναδημοσιεύουμε εδώ ένα άρθρο του Ισαάκ Ιορδανίδη για το σύντροφό του Γιάννη Χοντζέα που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία στις 12 Νοέμβρη του 1994.

Εδώ και λίγες μέρες χάσαμε τον σύντροφό μας Γιάννη Χοτζέα. Πέθανε στις 22 Οκτώβρη 1994, ύστερα από σκληρή μάχη με την αρρώστια. Δεν παραδόθηκε, αντιστάθηκε και έπεσε σαν αγωνιστής στο πόστο του. Ήταν η τελευταία μάχη της ζωής του. Μιας ζωής γεμάτης, ακριβώς, από μάχες και αγώνες. Μάχες και αγώνες μέσα από τις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος, για το καλό του λαού και της πατρίδας μας.
Η αγωνιστική διαδρομή του Γιάννη Χοτζέα ξεπερνά την πεντηκονταετία. Έφηβος ακόμα, στη διάρκεια της γερμανοφασιστικής κατοχής οργανώνεται στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Είναι ο φλογερός νεολαίος που με το χωνί διαλαλεί τα απελευθερωτικά μηνύματα του αντιστασιακού κινήματος στις γειτονιές της Αθήνας. Είναι αυτός που τρέχει παντού και είναι πάντα «παρών» στα «κρίσιμα» σημεία του αγώνα. Αυτός που με το δικό του χέρι έγραψε συνθήματα ηρωικά στους τοίχους που απόμειναν στο κάστρο του Υμηττού, όπου γενναίο θάνατο είχαν βρει οι υπερασπιστές του ΕΠΟΝίτες από βόλια εχθρικά-προδοτικά.
Μετά την απελευθέρωση, τον Δεκέμβρη, και στη μεταβαρκιζιανή περίοδο, οι αγώνες του συνεχίζονται σταθερά. Αλωνίζει κυριολεκτικά τις συνοικίες της Αθήνας. Είναι από τα πιο γνωστά, δραστήρια, ζωντανά και μαχητικά στελέχη της ΕΠΟΝ Αθήνας. Είναι πρωτοπόρος σ’ όλα τα δύσκολα και είναι, προπαντός, μπροστάρης στην εκπλήρωση του βασικού καθήκοντος που έβαζε το ΚΚΕ στους κομμουνιστές, τη μαζική αυτοάμυνα απέναντι στους τρομοκράτες της Δεξιάς. Τρέχει σε κάθε γωνιά της Αθήνας, συσπειρώνει και ξεσηκώνει τους νέους ΕΠΟΝίτες στην πάλη ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία. Για τη δράση του αυτή συλλαμβάνεται και βασανίζεται δεκάδες φορές. Δεν υπήρχε αστυνομικό τμήμα της Αθήνας όπου να μην είχε συρθεί ο Γιάννης Χοτζέας. Στο 1ο Συνέδριο της ΕΠΟΝ το 1946, όπου συμμετείχε και ο ίδιος σαν αντιπρόσωπος, μνημονεύθηκε από την εισήγηση του Κεντρικού Συμβουλίου και προβλήθηκε σαν υπόδειγμα η δράση του Γιάννη Χοτζέα ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία.
Στις συνθήκες του μονόπλευρου εμφύλιου πολέμου που είχε εξαπολύσει στη χώρα, μετά τη «Βάρκιζα» η φασιστική Δεξιά, οι αγωνιστές του κομμουνιστικού και ΕΑΜικού κινήματος έγιναν στόχος παντοειδών διώξεων και κατατρεγμών. Χιλιάδες αγωνιστές εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν από το παρακράτος, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν. Ο Γιάννης Χοτζέας ήταν ένας απ’ αυτούς. Πιάστηκε τον Ιούλη του 1947 και παρέμεινε ως τον Μάη του 1958 στην εξορία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, Ικαρία, Μακρόνησο, Αη Στράτη.
Πρέπει ιδιαίτερα να μνημονευθεί η δοκιμασία της Μακρονήσου. Το φθινόπωρο του 1949, όταν οι πολιτικοί εξόριστοι παραδόθηκαν στην «αναμορφωτική» μανία του στρατού, ο Γιάννης Χοτζέας μεταφέρθηκε μαζί με άλλους νεολαίους από το πολιτικό (4ο) τάγμα στο περιβόητο ΑΕΤΟ (Α’ Ειδικό Τάγμα Οπλιτών) των Βασιλόπουλου-Ιωαννίδη, όπου βασανίστηκε άγρια. Άντεξε παλικαρίσια τα βασανιστήρια των αλφαμιτών και πέρασε στο «σύρμα» (χώρος απομόνωσης, περιφραγμένος με συρματόπλεγμα, όπου κρατούνταν εκείνοι που δεν είχαν υποκύψει), μαζί με άλλους 100 περίπου νέους αγωνιστές (από το σύνολο των 1200 περίπου που είχαν μεταφερθεί στο ΑΕΤΟ).
Η επόμενη φάση των διώξεων που αντιμετώπισε ο Γιάννης Χοτζέας ήταν στην περίοδο της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας. Πιάστηκε το 1969 δουλεύοντας επικεφαλής της παράνομης οργάνωσης των μαρξιστών-λενινιστών και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Παρθένι της Λέρου και αργότερα στην Αγία Μαρίνα της Λέρου, απ’ όπου απολύθηκε τον Δεκέμβρη του 1971 με τη γενική διάλυση των στρατοπέδων. Ξαναπιάστηκε μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 και το ιωαννιδικό πραξικόπημα. Κλείστηκε στις στρατιωτικές φυλακές του Μπογιατίου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο της Γιούρας, απ’ όπου απελευθερώθηκε με την πτώση της χούντας, τον Ιούλη του 1974. Συνολικά παρέμεινε πολιτικός κρατούμενος σε στρατόπεδα και φυλακές κοντά 15 χρόνια.
Το πιο σημαντικό μέρος της αγωνιστικής ζωής του Γιάννη Χοτζέα ήταν η συνεισφορά του στην πάλη των κομμουνιστών ενάντια στο σύγχρονο διεθνή και εγχώριο ρεβιζιονισμό και την ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος.
Κιόλας από την πρώτη περίοδο, μετά την περιβόητη «6η Ολομέλεια» της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Μάρτη του 1956, ο Γιάννης Χοτζέας έπαιξε δραστήριο και σημαντικό ρόλο στην αντίσταση και πάλη που άρχισε να αναπτύσσεται στο στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων του Αη Στράτη ενάντια στον οπορτουνισμό και τον ρεβιζιονισμό και στη διαμόρφωση του πρώτου μαρξιστικού-λενινιστικού πυρήνα.
Μετά την απελευθέρωσή του από το στρατόπεδο του Αη Στράτη, τον Μάη του 1958, συνέχισε και ανάπτυξε παραπέρα αυτή την πάλη στο πλαίσιο της ΕΔΑ. Σε εκείνες τις συνθήκες ο Γιάννης Χοτζέας έγινε ο πόλος που γύρω του συγκεντρώνονταν οι αγωνιστικές δυνάμεις στους κόλπους της ΕΔΑ και ήταν αυτός που καθοδήγησε την πρώτη και σοβαρή και ουσιαστική ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση των μαρξιστών-λενινιστών στον οπορτουνισμό μέσα στις γραμμές της ΕΔΑ. Η αντιπαράθεση αυτή εκφράστηκε ιδιαίτερα με την καταγγελία της οπορτουνιστικής γραμμής της ηγεσίας της ΕΔΑ στο πλαίσιο της προσυνεδριακής συνδιάσκεψης της νεολαίας του κόμματος το 1959 (ο Γιάννης Χοτζέας ήταν μέλος της Γραμματείας του Συμβουλίου Αθήνας της Νεολαίας της ΕΔΑ από το 1958) και αργότερα, στην παναθηναϊκή συνδιάσκεψη του κόμματος της ΕΔΑ το 1962, όπου ο Γιάννης Χοτζέας προτείνεται «από τα κάτω» για αντιπρόσωπος στο συνέδριο του κόμματος της ΕΔΑ και παίρνει 90 ψήφους, όπως τουλάχιστον ανακοίνωσε επίσημα η εφορευτική επιτροπή. Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα της πάλης των μαρξιστών-λενινιστών μέσα στην ΕΔΑ ήταν ότι ανάπτυξε και ατσάλωσε τις αναγκαίες δυνάμεις για την κατοπινή δημόσια αντιπαράθεση στον οπορτουνισμό-ρεβιζιονισμό.
Αυτή η αντιπαράθεση προετοιμάστηκε παραπέρα με τις «Ιστορικές Εκδόσεις», που δημιουργήθηκαν το 1963 και ολοκληρώθηκε με την έκδοση της «Αναγέννησης» τον Οκτώβρη του 1964 και την ανοιχτή καταγγελία της ρεβιζιονιστικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΕ και της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η δουλειά των «Ιστορικών Εκδόσεων» ήταν ουσιαστικά δουλειά του Γιάννη Χοτζέα. Ο ίδιος προσωπικά μετέφρασε τα περισσότερα έργα που κυκλοφόρησαν οι «ΙΕ» και ο ίδιος πάλι διεκπεραίωσε όλη την πρακτική, σκληρή και επίπονη δουλειά του τυπογραφείου (διορθώσεις κ.ά.). Αλλά σπουδαιότερη ήταν η συνεισφορά του όταν άρχισε να ξετυλίγεται η δουλειά των μαρξιστών-λενινιστών με την έκδοση της «Αναγέννησης» τον Οκτώβρη του 1964 και αργότερα του «Λαϊκού Δρόμου» τον Γενάρη του 1967 και να προχωρεί το οργανωτικό δέσιμο δυνάμεων γύρω από την «Αναγέννηση».
Ο Γιάννης Χοτζέας ήταν ο υπεύθυνος συντάκτης της «Αναγέννησης» και του «Λαϊκού Δρόμου». Έγραψε στα δύο αυτά έντυπα μια σειρά από σημαντικά ιδεολογικά και πολιτικά κείμενα που αποτέλεσαν πολύτιμη συμβολή στη διαμόρφωση της ιδεολογικοπολιτικής πλατφόρμας του σύγχρονου μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας. Από τα καλύτερα κείμενα που έγραψε αυτή την περίοδο ο Γιάννης Χοτζέας ήταν και η «Διακήρυξη προς όλους τους λαϊκούς αγωνιστές, προς όλους τους εργαζόμενους της χώρας μας» - ιδρυτικό ντοκουμέντο της ΣΠΑΚ (Συνεπούς Πολιτικής Αριστερής Κίνησης), αρχές Απρίλη 1967, καθώς και μια σειρά άρθρα στον «Λαϊκό Δρόμο», που προέβλεπαν και κατάγγελλαν το προετοιμαζόμενο στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα.
Ωστόσο, αυτό που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η πρακτική, καθοδηγητική δουλειά που έκανε ο Γιάννης Χοτζέας για την υλοποίηση των γενικών ιδεολογικοπολιτικών κατευθύνσεων της ομάδας της «Αναγέννησης». Χωρίς τη δημιουργία και ανάπτυξη οργανωμένων δυνάμεων (πολιτικής οργάνωσης και γύρω από αυτή διαφόρων μαζικών σχημάτων), οι ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις δεν θα είχαν καμιά προοπτική πραγματοποίησής τους στη ζωή.
Στο ξεκίνημά της η πολιτική ομάδα της «Αναγέννησης» αποτελούνταν από παλιά μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, κύρια πρώην εξόριστους του Αη Στράτη. Βαθμιαία άρχισαν να συσπειρώνονται γύρω από την «Αναγέννηση» και άλλες δυνάμεις από τον εργατικό και τον φοιτητικό-σπουδαστικό χώρο. Δημιουργήθηκαν συνδικαλιστικές εργατικές παρατάξεις στους σερβιτόρους, στους αρτεργάτες και στους τσαγκαράδες και, στο φοιτητικό-σπουδαστικό χώρο, η ΠΠΣΠ. Από τις δυνάμεις αυτές, η πιο πολυάριθμη και πιο ενεργητική -και γι’ αυτό πιο σημαντική- ήταν η πολιτική ομάδα της φοιτητικής νεολαίας και το μαζικό της σχήμα, η ΠΠΣΠ. Η «Αναγέννηση», σαν πολιτική ομάδα, σαν κίνηση, σαν προσπάθεια ανασύνταξης του λαϊκού κινήματος, βρήκε πραγματική υλική έκφραση κύρια χάρη στο οργανωμένο αυτό κομμάτι της νεολαίας. Πρωτεργάτης, δημιουργός και καθοδηγητής όλης αυτής της πολιτικο-οργανωτικής και μαζικής δουλειάς στη νεολαία ήταν ο Γιάννης Χοτζέας.
Η μεγάλη σημασία αυτής της δουλειάς κρίθηκε και επιβεβαιώθηκε μέσα στην προοπτική του χρόνου. Γι’ αυτό είναι αρκετό να τονιστεί πως ακριβώς στις δυνάμεις αυτές της νεολαίας στηρίχθηκε η δημιουργία της παράνομης οργάνωσης των μαρξιστών-λενινιστών μετά την επιβολή της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας τον Απρίλη του 1967, πως ακριβώς από αυτές τις δυνάμεις ξεκίνησε και απλώθηκε πλατιά η πολύ σημαντική δουλειά των μαρξιστών-λενινιστών στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης -Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία- στα χρόνια της δικτατορίας και πως αυτές πάλι οι δυνάμεις, συνενωμένες με τις νέες ζωντανές μαρξιστικολενινιστικές οργανωμένες δυνάμεις της φοιτητικής νεολαίας, που είχαν δημιουργηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας, έδωσαν τη μεγάλη ώθηση που γνώρισε το κίνημά μας στην πρώτη περίοδο μετά τη μεταπολίτευση του 1974.
Σημαντική ήταν η προσφορά του Γιάννη Χοτζέα στα χρόνια της φασιστικής δικτατορίας. Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 ο Γιάννης Χοτζέας διέφυγε τη σύλληψη, πέρασε στην παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη της νεολαίας της «Αναγέννησης» έστησαν και ανάπτυξαν την παράνομη οργάνωση των μαρξιστών-λενινιστών της Ελλάδας (ΟΜΛΕ). Το «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ» και η εφημερίδα «ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ» που κυκλοφόρησαν παράνομα την περίοδο αυτή (με κείμενα γραμμένα κύρια από τον Γιάννη Χοτζέα) αποτέλεσαν μια σοβαρή προσπάθεια για τον σωστό προσανατολισμό των κομμουνιστών και των λαϊκών μαζών στην πάλη τους ενάντια στη φασιστική δικτατορία και την αμερικανοκρατία.
Ο Γιάννης Χοτζέας ήταν όχι μόνο ο καθοδηγητής της παράνομης οργάνωσης των μαρξιστών-λενινιστών στην Ελλάδα αλλά και αυτός που καθοδήγησε, ως τη σύλληψή του το 1969, και όλη τη δουλειά των μαρξιστών-λενινιστών στη Δυτική Ευρώπη. Και όταν βρέθηκε κρατούμενος στο Παρθένι της Λέρου, ο νους του ήταν στραμμένος έξω, στη δουλειά και πάλη των μαρξιστών στην παρανομία και στην πολιτική προσφυγιά (Δ. Ευρώπη). Από εκεί, από το στρατόπεδο της Λέρου, έγραψε και έστειλε κρυφά στους έξω συντρόφους -με τη μέθοδο που ήξεραν να δουλεύουν πάντα οι κομμουνιστές σε τέτοιες συνθήκες- ένα σημείωμα («εντολή» λεγόταν στην κομματική γλώσσα) με οδηγίες για το πώς να δουλέψουν. Και πάλι εκεί στο Παρθένι της Λέρου, έγραψε, τον Απρίλη του 1970, το «Χαιρετισμό των κρατούμενων μαρξιστών-λενινιστών προς όλους τους μαρξιστές-λενινιστές της Ελλάδας - Για την 100η επέτειο της γέννησης του Λένιν» που στάλθηκε έξω με τον ίδιο τρόπο και δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νο 9, Σεπτέμβρης του 1970, του «Λαϊκού Δρόμου» που έβγαινε στο εξωτερικό. Αυτό ήταν ένα σημαντικό κείμενο, αληθινό ντοκουμέντο του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας.
Σοβαρή συμβολή στην προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας πρόσφερε ο Γιάννης Χοτζέας στην περίοδο μετά την πτώση της χούντας, τον Ιούλη του 1974. Έγραψε μια σειρά από σημαντικά άρθρα στον «Λαϊκό Δρόμο» αυτής της περιόδου. Από το κύριο άρθρο «Όχι όπως πριν» που δημοσιεύθηκε στο πρώτο φύλλο του «Λαϊκού Δρόμου», ως τη σειρά από τα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα του πάνω σε προβλήματα του εργατικού κινήματος. Ιδιαίτερα πρέπει να υπογραμμιστεί η καθοδηγητική και πρακτική συμβολή του στο στήσιμο και την ανάπτυξη της εργατική ς συνδικαλιστικής παράταξης της ΟΜΛΕ, που ήταν η ΠΕΣΠ, αλλά και η πολύπλευρη συνεισφορά του στη δουλειά της νεολαίας, καθώς και σ’ όλους τους τομείς.
Από τότε ως το τέλος της ζωής του ο Γιάννης Χοτζέας συνέχισε αδιάκοπα τον αγώνα, πότε από το ένα μετερίζι, πότε από το άλλο, αλλά πάντα στην προοπτική της ενίσχυσης του κομμουνιστικού κινήματος. Στάθηκε ως την τελευταία πνοή του πιστός στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού, πιστός στη μεγάλη επαναστατική υπόθεση του προλεταριάτου, ένας αφοσιωμένος αγωνιστής του μαρξιστικού λενινιστικού κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας.
Όσα γράφονται σ’ αυτό το κείμενο για τη ζωή, τη δράση και την προσφορά του Γιάννη Χοτζέα δεν αποτελούν σημερινές «ανακαλύψεις», δεν αποτελούν εκτιμήσεις που γίνονται «εκ των υστέρων», αλλά αντιπροσωπεύουν σταθερά συμπεράσματα, που χρονικά είχαν συνειδητοποιηθεί παράλληλα με την εξέλιξη των γεγονότων της περασμένης περιόδου και είχαν διατυπωθεί και κάτω από άλλες συνθήκες. Η τωρινή στιγμή επιτρέπει μια πιο συστηματική διατύπωση αυτών των συμπερασμάτων, στο φως μια συνολικής θεώρησης του παρελθόντος. Αυτή η βασική εκτίμηση για την προσφορά του Γιάννη Χοτζέα στο κίνημά μας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να επηρεασθεί από την αξιολόγηση που μπορεί να κάνει κανείς για συγκεκριμένες απόψεις που διατύπωσε ή για συγκεκριμένη στάση που υιοθέτησε ο Γιάννης Χοτζέας σ’ αυτό ή το άλλο ζήτημα, σ’ αυτή ή την άλλη περίπτωση, σ’ όλο το διάστημα δράσης του στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα ως το τέλος της ζωής του, γιατί τα γεγονότα που θεμελιώνουν τη βασική προσφορά του όπως σε συντομία σημειώνονται παραπάνω, είναι αναμφισβήτητα και τίποτε δεν μπορεί να μειώσει τη σημασία τους. Πρέπει να σταθούμε με σεβασμό μπροστά στην ιστορική αλήθεια.
Ο Γιάννης Χοτζέας πέθανε στις 22 Οκτώβρη 1994, ακριβώς τριάντα χρόνια ύστερα από την έκδοση της «Αναγέννησης» που το πρώτο τεύχος της κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη 1964. Αυτή η χρονική σύμπτωση μας δίνει το κίνητρο να ξαναδούμε όλη την περασμένη δράση του μαρξιστικού-λενινιστικού μας κινήματος κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα, με περισσότερη ωριμότητα και υπευθυνότητα. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τις εσωτερικές κρίσεις που πέρασε το κίνημά μας, τις διασπάσεις και διαιρέσεις στους κόλπους του, που οδήγησαν σε διασπορά των δυνάμεών του. Η αναζήτηση των συγκεκριμένων αιτίων και παραγόντων που προκάλεσαν και συντήρησαν αυτή την αρνητική εξέλιξη παραμένει ένα ανοιχτό καθήκον για το κίνημά μας, έτσι ώστε να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα για την παραπέρα πορεία του. Αλλά αυτό είναι ένα πολύπλοκο πρόβλημα που δεν θα βρει εύκολα τη λύση του. Τώρα, όμως, αυτό που προέχει, αυτό που ζητά επιτακτικά η ζωή, η καθημερινή πρακτική της ταξικής πάλης, είναι η επανασυσπείρωση όλων των δυνάμεων του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, η ενότητα όλων των μαρξιστών-λενινιστών στα πλαίσια μιας ενιαίας οργάνωσης. Η ανάγκη αυτή συνειδητοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο από το κίνημά μας συνολικά. Όσο γρηγορότερα αυτό εκφρασθεί σε πρακτικές ενέργειες και πρωτοβουλίες τόσο το καλύτερο για την επαναστατική μας υπόθεση.
Για λόγους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς, το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημά μας δεν μπόρεσε να πετύχει ως τώρα μια σημαντική, μαζική ανάπτυξη, αλλά για τριάντα τώρα χρόνια, η φωνή των μαρξιστών-λενινιστών δεν έπαψε να ακούγεται στον στίβο της ταξικής πάλης και να ενισχύει, σ’ αυτόν ή τον άλλο βαθμό, τους λαϊκούς αγώνες. Χάρη στην πάλη και στις προσπάθειες των μαρξιστών-λενινιστών αποκαλύφθηκε η αντεπαναστατική φύση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, ξεσκεπάστηκε η απάτη του ρεφορμιστικού δρόμου και προβλήθηκε πλατιά η αναγκαιότητα του επαναστατικού δρόμου για τη λύση των ώριμων προβλημάτων της νεοελληνικής κοινωνίας. Η ιδεολογική και πολιτική γραμμή που πρόβαλαν οι μαρξιστές-λενινιστές κατάχτησε τις συνειδήσεις χιλιάδων κομμουνιστών, ενώ πολλά από τα συνθήματά τους έγιναν χτήμα πλατιών λαϊκών μαζών. Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα, παρά τα λάθη και τις αποτυχίες του και παρά τη διασπορά και διάσπαση των δυνάμεών του, παραμένει πάντοτε μια ζωντανή πολιτική πραγματικότητα και μια ρεαλιστική ελπίδα για τη μελλοντική ανάπτυξη και πρόοδο του λαϊκού μας κινήματος στη σωστή κατεύθυνση. Οι αγώνες των μαρξιστών-λενινιστών όχι μόνο δεν πήγαν χαμένοι αλλά και έριξαν κιόλας μερικά αγκωνάρια στα θεμέλια της αυριανής λεύτερης, ανεξάρτητης, δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Ελλάδας.
Αν η βασική εμπειρία της 30χρονης πορείας του μαρξιστικού-λενινιστικού μας κινήματος είναι η επιβεβαίωση των ιδεολογικοπολιτικών και οργανωτικών κατευθύνσεων που προβλήθηκαν μέσα από τις στήλες της «Αναγέννησης», τότε ο λόγος σήμερα πρέπει να γίνεται, πρώτα πρώτα, για την προώθηση του μεγάλου ιστορικού καθήκοντος, που είναι η δημιουργία ενός αυθεντικού, επαναστατικού, μαρξιστικο-λενινιστικού κομμουνιστικού κόμματος, που θα συνενώσει στις γραμμές του όλους τους αληθινούς επαναστάτες. Γι’ αυτό αγωνίστηκε επίμονα και ο Γιάννης Χοτζέας, γι’ αυτό αγωνίστηκαν και τόσα άλλα μέλη και στελέχη του κινήματός μας, που έφυγαν πριν από αυτόν. Ας προχωρήσουμε αποφασιστικά σ’ αυτό τον δρόμο. Ας δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να επιτευχθεί αυτός ο υψηλός στόχο. 

Ισαάκ Ιορδανίδης
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΣΕΕ: Μπίζνες, νοθείες και αστική πολιτική

0
Αν και μάλλον έχουμε διαφορετική αντίληψη για το πως πρέπει να ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα αναδημοσιεύουμε το κείμενο της Σύλβιας Κοιλάκου από το ΠΡΙΝ μιας και περιγράφει πολύ καλά τη κατάσταση αυτού που παρουσιάζεται ως εργατικός συνδικαλισμός στη χώρα μας.

Ανάγλυφη η ξεφτίλα της υποταγμένης ΓΣΕΕ
Η είδηση δεν ξαφνιάζει. Ο Γ. Παναγόπουλος επανεξελέγη πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μετά από 11 συναπτά έτη στη θέση αυτή. Ο Ν. Κιουτσούκης από την ΔΑΚΕ ξανά γενικός γραμματέας, μετά από 9 χρόνια. Οι συσχετισμοί στην διοίκηση της ΓΣΕΕ παραμένουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Η ΠΑΣΚΕ διατηρεί την πρώτη θέση, ενώ ο πολιτικός της βραχίονας, το ΠΑΣΟΚ, έχει περιθωριοποιηθεί. Οι δύο ΔΑΚΕ καρπώνονται αθροιστικά τις μικρές απώλειες της ΠΑΣΚΕ.
Μετά από έξι πέτρινα χρόνια, με συγκλονιστικές αναταράξεις στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, στη ΓΣΕΕ είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και οι συσχετισμοί παραμένουν καταθλιπτικοί. Οι αγώνες της τελευταίας περιόδου, οι μικρές και μεγάλες μάχες που δίνουν μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία ενάντια στην εργοδοσία, οι όποιες διεργασίες παρατηρούνται στο εργατικό κίνημα, δεν φαίνεται να επιδρούν στην συνομοσπονδία των γραφειοκρατών.
Η ΓΣΕΕ ιστορικά διαμορφώθηκε ως συγκεντρωτική δομή που ελέγχει τα πρωτοβάθμια σωματεία μέσω Εργατικών Κέντρων και στην συνέχεια και μέσω ομοσπονδιών. Σήμερα έχει μετατραπεί σε μια κλειστή αντιδημοκρατική και αντιδραστική δομή, σε ένα μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβολής της αστικής πολιτικής μέσα στην εργατική τάξη.
Μια ακτινογραφία της σύνθεσης του πρόσφατου συνεδρίου της ΓΣΕΕ είναι ενδεικτική για το τι εκπροσωπεί. Πάνω από το 55% των συνέδρων προέρχονταν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις τράπεζες, μεταξύ των οποίων πολλά διευθυντικά στελέχη.
Με βάση την εικόνα των συνεδρίων της ΓΣΕΕ, φαίνεται πως από το 2007 μέχρι σήμερα καταγράφονται 130.000 λιγότεροι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων στον ιδιωτικό τομέα έχει κατέβει στο 7-10%, σε αντίθεση με αυτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κυμαίνεται μεταξύ 70-75%.
Οι ελαστικά εργαζόμενοι, οι πενταμηνίτες, οι άνεργοι, οι νέοι, οι μετανάστες, απουσιάζουν εκκωφαντικά από την δύναμη των συνδικάτων. Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει τη βάση εκλογής και αναπαραγωγής της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Αυτή η ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευσε την δεκαετία του 80, εξακολουθεί να κυριαρχεί μέχρι σήμερα, παρότι αποτελεί ένα ισχνό κομμάτι της μισθωτής απασχόλησης.
Η κυρίαρχη φιγούρα του μεσήλικα συνδικαλιστή με μόνιμη θέση στην τράπεζα, που πασχίζει για την διατήρηση των «δικών» του κεκτημένων, μοιάζει όλο και λιγότερο με το νέο επινοικιαζόμενο στην ίδια τράπεζα, που δεν του επιτρέπεται να ενταχθεί στο συνδικάτο.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όσοι συνεχίζουν να επιζητούν τη λύση του προβλήματος στην αλλαγή των «εκλογικών συσχετισμών», πρέπει εν τέλει να αναρωτηθούν: πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην ΓΣΕΕ;

Κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού
Τα ευρήματα μιας αναλυτικότερη ανάγνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα είναι αποκαλυπτικά. Ενδεικτική η εικόνα από το μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας. Μια πρόχειρη ματιά στο ποιον των σωματείων του ΕΚΑ, αποτυπώνουν την κατάσταση του σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος. Κυριαρχούν τα ομοιοεπαγγελματικά σωματεία σε τέτοιο βαθμό, που υπάρχουν π.χ. 9 σωματεία χειριστών, 5 φορτοεκφορτωτών, 3 νυχτοφυλάκων-θυρωρών. Ακόμα και στους υπαλλήλους σε γραφεία …τελετών υπάρχουν 3 σωματεία.
Έντονος είναι ο κατακερματισμός και η συγκρότηση σε ομοιοεπαγγελματική βάση στις πρώην ΔΕΚΟ: 14 σωματεία στην ΔΕΗ, 11 σωματεία στην ΕΥΔΑΠ, 6 στον ΟΤΕ. Τα επιχειρησιακά σωματεία είναι μετρημένα, με εξαίρεση ξενοδοχεία και εμπόριο, ενώ μεγάλη εκπροσώπηση έχει ο συνδικαλισμός των τραπεζών. Ενδεικτικό του κατακερματισμού και συντεχνιασμού που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι και το γεγονός ότι η ομοσπονδία των τραπεζών έχει 47 σωματεία-μέλη!
Η περίπτωση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), με 171 σωματεία και 50.000 εργαζόμενους, δίνει μια ακόμα διάσταση της συνδικαλιστικής οργάνωσης στο βαθύ ιδιωτικό τομέα. Στον κολασμένο χώρο των σούπερ μάρκετ και του εμπορίου, το μακρύ χέρι της εργοδοσίας έχει για τα καλά μπει στα συνδικάτα. Σωματεία ιδρύονται ακόμα και στα γραφεία του προσωπάρχη. Μάταια θα αναζητήσει κανείς κάποια ανακοίνωσή τους για τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στον κλάδο. Αόρατα σωματεία που δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν συσχετισμούς. Σωματεία φαντάσματα που δεν συμμετέχουν ποτέ σε μια εργατική διεκδίκηση ενώ προασπίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας αντί αυτών των εργαζομένων.
Κραυγαλέο παράδειγμα η «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου-Τροφίμων Σουπερμάρκετ Αθηνών και Προαστίων», που φέρεται ως από τα πολυπληθέστερα σωματεία του ΕΚΑ και της ΟΙΥΕ, φαίνεται να ψηφίζουν χιλιάδες μέλη, ενώ εκλέγει πολλούς αντιπροσώπους για την ΟΙΥΕ, το ΕΚΑ και κατ’ επέκταση την ΓΣΕΕ. Στο σωματείο εργαζομένων Σκλαβενίτη διευθυντικά στελέχη παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι των εργαζόμενων, ενώ εκλέγονται σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό επίπεδο.
Η ηγεσία της ΟΙΥΕ, όπου πρωτοστατούν συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ, εδώ και χρόνια ακολουθεί μια πολιτική «εργασιακής ειρήνης» και αμοιβαίας ωφέλειας με την εργοδοσία, ενώ απέναντι στα σωματεία, πουλά «θεσμική» προστασία. Η εικόνα του μπλοκ της Ομοσπονδίας στις απεργιακές συγκεντρώσεις είναι τραγική. Το συνέδριο της ΟΙΥΕ είναι ένα από τα βασικά εργαστήρια παραγωγής ελεγχόμενων αντιπροσώπων που συμβάλλουν στην γενικότερη διαμόρφωση του συσχετισμού στην ΓΣΕΕ. Στο πρόσφατο συνέδριο της ομοσπονδίας, το «Σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας» κατήγγειλε τον αποκλεισμό του, με ομόφωνη απόφαση όλων των παρατάξεων, με το επιχείρημα ότι γράφει ως μέλη του και όσους δουλεύουν με μπλοκάκι και έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας! Μετά το συνέδριο, η πρώτη δύναμη (ΜΕΤΑ) και η τρίτη δύναμη (ΠΑΣΚΕ) συγκρότησαν κοινό προεδρείο, με πρόεδρο τον ΠΑΣΚίτη Δ. Καραγεωργόπουλο, πρώην γραμματέα τύπου της ΓΣΕΕ.
Ο νέος πρόεδρος της ΟΙΥΕ, που έχει διατελέσει και πρόεδρος των εργαζόμενων στο Καζίνο του Ρίο, σήμερα είναι πρόεδρος και διευθύνοντας σύμβουλος της εταιρείας τυχερών παιγνίων Pegasus Fortuna Gaming S.A, η οποία «προμηθεύει» εργαζόμενους στα Καζίνο, προωθεί τον ηλεκτρονικό τζόγο και άλλα πολλά!
Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα απροκάλυπτων εργοδοτικών πρακτικών συνδικαλιστών. Ενδεικτική είναι η στάση μέλους της διοίκησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών που – από την ταξική θέση του … διευθυντή – απέλυσε κατ’ εντολή της εργοδοσίας μέλη του σωματείου!
Αυτή η αποκαρδιωτική εικόνα δεν ανατρέπεται από την εμφάνιση ταξικών και μαχητικών σωματείων σε κλαδικό ή επιχειρησιακό επίπεδο (πχ τηλεπικοινωνίες κλπ).
Αναμφισβήτητα το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα διέρχεται μια βαθιά ιστορική κρίση και διέπεται από έναν άκρατο εκφυλισμό.
Αποκαλυπτικά είναι τα ευτράπελα που έρχονται στο φως στα συνέδρια της ΓΣΕΕ. Συνέδρια που γίνονται όλο και πιο μακριά, προκειμένου να κρυφτούν από τα αδιάκριτα… βλέμματα της εργατικής τάξης και να καλυφθούν οι δυσάρεστες οσμές του χρεοκοπημένου συνδικαλισμού.
Αναβιώνοντας σε σύγχρονη εκδοχή τις «λαμπρές» σελίδες των Μακρή-Θεοδώρου και του Καρακίτσου, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού επιδίδονται σε νοθείες, πλαστογραφίες, εκτεταμένες διπλοψηφίες, κατασκευή «εικονικών σωματείων», σωματείων μη καταχωρημένων στα πρωτοδικεία, σε συνέργεια με «μιλημένους» δικαστικούς αντιπροσώπους.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ομοσπονδίας Σεκιούριτι (ΟΜΥΠΑΕ), όπου το 1/3 περίπου των αντιπροσώπων στο «συνέδριό της» έχει ψηφίσει σε δύο και τρία σωματεία.
Στο Εργατικό Κέντρο της Βέροιας υπάρχει σωματείο ψύξης και κονσερβοποιίας με 2.551 ψηφίσαντα μέλη! Στην Ομοσπονδία Χημικής Βιομηχανίας, η ΔΑΚΕ εμφάνισε 5 σωματεία με ψεύτικα πρακτικά με πολλές εκατοντάδες δήθεν ψηφίσαντες. Σωματεία και Εργατικά Κέντρα αδρανή ή διαλυμένα από χρόνια, εμφανίζουν οργασμό στις εκλογικές διαδικασίες. Διάφορες «ομάδες κρούσης» ψηφίζουν παντού! Πλαστά έγγραφα για εκλογές συνδικάτων που ποτέ δεν έγιναν, με την υπογραφή δικαστικών αντιπροσώπων.
Στο Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας η ΠΑΣΚΕ κάνει κάθε τόσο έκτακτα συνέδρια προκειμένου να αυξήσει τους αντιπροσώπους της.
Στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, συνωμοτικά, χωρίς καμία διαδικασία, επιχείρησαν να εκλέξουν αντιπρόσωπο για τη συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Στο σωματείο θυρωρών Αττικής, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει 1.365 ψηφίσαντες, με κάποιους αποδεδειγμένα πεθαμένους εδώ και χρόνια. Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη!
Ο συνδικαλισμός σε ΔΕΚΟ και Τράπεζες που αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του μεταπολιτευτικού συνδικαλιστικού κινήματος, είναι θεμελιακό κομμάτι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ.
Οι ηγεσίες των συνδικάτων αυτών, στηριγμένες στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κομματισμό, δεν είναι μια τυχαία πλειοψηφία. Εξαγοράζοντας παλιότερους αγώνες, πήραν «βιλαέτια» σε κρατικούς οργανισμούς, απέκτησαν προνόμια, διευθυντικές θέσεις, «βαρύνοντα λόγο» σε θέματα προσωπικού, παχυλές αμοιβές από τη συμμετοχή τους σε επιτροπές και σε ΔΣ οργανισμών και τραπεζών. Συγκρότησαν ένα πλέγμα εξυπηρετήσεων, αποσπάσεων, μεταθέσεων.
Τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η μεταπήδηση από τις ηγεσίες των συνδικάτων σε κυβερνητικούς και κρατικούς θώκους, αποτελούν κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού. Ο συνδικαλισμός αυτός εκφράζει και εκπροσωπεί ένα μειοψηφικό «προστατευμένο» κομμάτι, τους «παλιούς» εργαζόμενους που προσπαθούν να «εξαιρεθούν» από την αντεργατική λαίλαπα, ή τουλάχιστον να υποστούν μια ηπιότερη επίθεση. Η διεκδίκηση ενός προνοιακότερου εργασιακού καθεστώτος σε σχέση με τους «άλλους», με όρους κοινωνικής ειρήνης, έχει διαποτίσει εδώ και χρόνια τις συνειδήσεις των εργαζόμενων σε αυτές τις επιχειρήσεις. Στο όνομα της «διατήρησης των κεκτημένων», τα συνδικάτα ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα της επιχείρησης, υπογράφοντας μειώσεις μισθών και απώλειες κατακτήσεων προκειμένου να επανέλθει η σταθερότητα και η ανάκαμψη.
Από κοινού με το κράτος, τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις οργανισμών και τραπεζών πρωτοστάτησαν στην αναπαραγωγή των διαιρέσεων μεταξύ «παλιών» και «νέων», «μόνιμων» και «προσωρινών», ενώ ακολούθησαν μια πολιτική «προστασίας» των «παλιών» σε βάρος των «νέων». Η μη εγγραφή στα συνδικάτα των πρώην ΔΕΚΟ – τραπεζών των πιο πληττόμενων ελαστικά εργαζόμενων αποτελεί απτό παράδειγμα της διασπαστικής πρακτικής τους.
Μετά από δεκαετίες ταξικής συνδιαλλαγής και κοινωνικού εταιρισμού, σήμερα η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα δεν έχει συνομοσπονδία. Έχει μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που αποτελεί βασικό πυλώνα ισορροπίας του συστήματος και όχι ανισορροπίας και ανατροπής του. Έχει έναν μηχανισμό που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και μπαίνει εμπόδιο στην οργάνωση της πάλης.
«Αλλά και ποιος μπορεί να προκηρύξει πανεργατική απεργία εκτός από την ΓΣΕΕ;» Σε μια περίοδο που η ταξική πάλη έχει επιτακτικά χαρακτηριστικά η «φιλοδοξία» προκήρυξης επετειακών απεργιών μετά «από πιέσεις», δεν ταιριάζει στο ταξικό ρεύμα. Η αναγγελία εδώ και μήνες μιας 48ωρη απεργίας «φάντασμα» από την ΓΣΕΕ, έπειτα από πρόταση του ΠΑΜΕ, έδρασε παραλυτικά μετά την πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση του κινήματος, με την κυβέρνηση και τα μέτρα του 3ου μνημονίου. Το «ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ απεργία γενική» μόνο ως ανέκδοτο μπορεί πια να ειπωθεί. Η στάση του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ διευκολύνουν τα σχέδια των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ για αποκλιμάκωση και πυρόσβεση των αγωνιστικών εκρήξεων.
Αυτός ο εκφυλισμός φωνάζει… η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζόμενων χρειάζεται restart! Όλοι όσοι κράτησαν ανοιχτή την υπόθεση του ταξικού συνδικαλισμού το προηγούμενο διάστημα, σήμερα πρέπει να δράσουν από κοινού και να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Για την συγκρότηση ενός άλλου κέντρου αγώνα, που θα σπάσει στην πράξη την ηγεμονία του υποταγμένου συνδικαλισμού, που θα σχεδιάζει και θα συντονίζει τους αγώνες, πέρα κι έξω από το σχεδιασμό της ΓΣΕΕ. Για την μαζική, ποιοτική και αυτοτελή συσσώρευση δυνάμεων που θα θέτει ως στόχο την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και θα μετρήσει -μέσα στις μάχες- συγκεκριμένα βήματα και νέες μορφές συγκρότησης της εργατικής τάξης, γύρω από ένα αναγκαίο πρόγραμμα ενοποίησης της πάλης.

ΓΣΕΕ Ανώνυμη Εταιρεία: πόσο κοστίζει η «κοινωνική ειρήνη»;

Η ΓΣΕΕ είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, ένας από τους πιο ισχυρούς ντίλερ εργασίας. Από αυτή την ταξική θέση, την κολασμένη περίοδο του δημοψηφίσματος, η ΓΣΕΕ πάλεψε στην ίδια πλευρά με τον κόσμο του κεφαλαίου. Οι εικόνες χλιδής στο πρόσφατο συνέδριο της Ρόδου αντιστοιχούσαν σε μια δυναμική Ανώνυμη Εταιρεία, παρά σε συνδικάτο, ενώ φήμες για το κόστος του συνεδρίου κάνουν λόγο για 0,5 έως 1 εκ. ευρώ. Μέσω του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και του ΚΕΚ ΙΝΕ/ΓΣΕΕ διαχειρίζεται εκατομμύρια ευρώ από τα ΕΣΠΑ. Από το 2012 ο προϋπολογισμός της ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ από τα ΕΣΠΑ 2007-2013 είναι περίπου 150 εκατ. ευρώ, ενώ με το νέο ΕΣΠΑ 2016-2020 αναμένεται να διαχειριστεί πολύ μεγαλύτερα κονδύλια. Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, κατάρτιση, πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κάθε είδους. Η ΓΣΕΕ ΑΕ είναι φορέας άμεσης υλοποίησης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Ένα πεδίο της επιχειρηματικής δραστηριότητας της ΓΣΕΕ αφορά στην πιστοποίηση «ειδικών επαγγελματικών προσόντων», όπως σεμινάρια για τεχνικούς (επιθεωρητές δόμησης, ενεργειακοί επιθεωρητές), που έχουν καταγγελθεί από σωματεία και συλλόγους του κλάδου και στοχεύουν στην διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και των πτυχίων, στην επιβολή εργασιακής ζούγκλας στον κλάδο των κατασκευών.
Πριν λίγους μήνες η ΓΣΕΕ, το ΤΕΕ και η ΓΣΕΒΕΕ, υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για «μια εξειδικευμένη παρέμβαση για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στα τεχνικά επαγγέλματα». Η συμφωνία εξαγγέλλει την «διενέργεια προγραμμάτων κατάρτισης και σχεδιασμό δράσεων (επανα)προώθησης των ανέργων στην αγορά εργασίας με εξατομικευμένες προσεγγίσεις»! Οι φορείς «θα διερευνήσουν την δυνατότητα σύστασης φορέα πιστοποίησης τεχνικών επαγγελμάτων», που αποτελεί στρατηγική στόχευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της συνθήκης της Μπολόνια.
Το ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ προωθεί μια γκάμα δραστηριοτήτων από κοινού με εργοδοτικούς φορείς όπως την ΓΣΕΒΕΕ, το ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ, τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, την Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων. Το Ινστιτούτο Levy είναι συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στις αρχές Μάρτη, το ίδρυμα Friedrich Ebert, το Ινστιτούτο Levy και το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ συνδιοργάνωσαν εκδήλωση για τα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», με ομιλήτρια την αν. υπουργό Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου.
Μέσα από τα σεμινάρια συνδικαλιστικών στελεχών («Συνδικαλιστική κατάρτιση και ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων εργαζομένων ιδιωτικού τομέα που εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ»), έχει στηθεί, με το αζημίωτο, μια μαζική «σχολή» παραγωγής εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών. Ορισμένα από τα αντικείμενα των σεμιναρίων είναι ενδεικτικά: «Ικανότητα διαχείρισης συγκρούσεων στους εργασιακούς χώρους»(!), «θεσμική ανασυγκρότηση της ευρωζώνης», «τεχνικές διαπραγμάτευσης»…
Η ΓΣΕΕ πρωτοστατεί στα προγράμματα επιμόρφωσης για χιλιάδες αποφοίτους ΙΕΚ, ΕΠΑΣ και ΕΠΑΛ, όπου διαμεσολαβεί για παροχή μαθητείας και φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις.
Η πιο επικερδής δραστηριότητα είναι το δουλεμπόριο πεντάμηνης «κοινωφελούς» εργασίας, όπου ΓΣΕΕ ΑΕ έχει μετατραπεί σε έναν σκληρό εργοδότη. Tα ποσά των ΕΣΠΑ για αυτά τα προγράμματα ξεπερνούν τα 70 εκατ ευρώ, ενώ από κάθε πρόγραμμα λαμβάνει έως 5% για την συμμετοχή της ως «γραφείο ενοικίασης εργαζομένων».
Η ΓΣΕΕ είναι από τους πρώτους που εφάρμοσε τις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, αντί να τις καταδικάσει. Κάνει μπίζνες πάνω στην ανεργία, πρωτοστατεί στο μοντέλο των «mini-jobs» και στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας ότι προσφέρει «κοινωνικό έργο». Αρκετές είναι οι κινητοποιήσεις και οι καταγγελίες εργαζομένων, για μη καταβολή δεδουλευμένων, μη τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας!
Στις ατομικές συμβάσεις επινοικίασης εργασίας, που υπογράφει ο Γ. Παναγόπουλος, η ΓΣΕΕ αποκαλεί τον εργαζόμενο «ωφελούμενο». Του ζητά να υπογράψει ότι δεν προστατεύεται από καμία Συλλογική Σύμβαση, ούτε από αυτήν της ΓΣΕΕ! Του ζητά να παραιτηθεί από το δικαίωμα αμοιβής για υπερωρίες, από νόμιμες άδειες και επιδόματα και να υπογράψει πως θα μετακινείται ανά πάσα στιγμή σε οποιονδήποτε τόπο κριθεί αναγκαίο. Σε περίπτωση που διακοπεί το πρόγραμμα ο εργαζόμενος απολύεται χωρίς αποζημίωση.
Η ΓΣΕΕ μαζί με τον ΣΕΒ αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση του νέου ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας. Γι’ αυτό στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), που συνυπέγραψαν το 2013, συνομολόγησαν:
«Τα συμβαλλόμενα μέρη θα παρέμβουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση του ΕΣΠΑ 2014 – 2020, με τη σύναψη μιας Εθνικής Προγραμματικής Συμφωνίας για τη συγκρότηση δικτύου συνεργασίας μεταξύ τους, στη βάση των παρακάτω θεματικών ενοτήτων:
1. Απασχόληση – Εκπαίδευση – Κατάρτιση,
2. Κοινωνική Προστασία,
3. Ανταγωνιστικότητα,
4. Επιχειρηματικότητα – Καινοτομία».
Αυτός είναι και ο μόνος όρος της ΕΓΣΣΕ που η ηγεσία της ΓΣΕΕ προασπίζεται με ταξικό σθένος.

http://www.pandiera.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Είναι ικανό το κεφάλαιο. Πράγματι! Άλλοι είναι ανίκανοι!

0
Σταχυολογούμε τυχαία:

'Εχουν πυκνώσει στη Γαλλία κινητοποιήσεις που συνδέθηκαν με «ανοιχτές συνελεύσεις» και συζητήσεις σε κεντρικές πλατείες, συχνά μέχρι αργά το βράδυ ή και το ξημέρωμα, οι οποίες γι' αυτόν το λόγο βαφτίστηκαν «Nuit Debout».

Το κεφάλαιο έχει δείξει επανειλημμένα πόσο ικανό είναι να βρίσκει το κατάλληλο κάθε φορά προσωπικό που θα υπηρετήσει τις ανάγκες του στην παρούσα φάση, εκτονώνοντας ταυτόχρονα και τη λαϊκή αγανάκτηση, στρέφοντας τη γνήσια λαϊκή διάθεση για αγώνα σε ακίνδυνα για το ίδιο μονοπάτια. Αυτό δείχνει, για παράδειγμα, η εμπειρία και των «αγανακτισμένων» στην Ισπανία και των κινητοποιήσεων στις «πλατείες» της Ελλάδας.

Για τους λαούς, οι δυνάστες τους θα είναι πάντα το ίδιο θανάσιμα επικίνδυνοι αντίπαλοι, που πρέπει να αντιπαλέψουν μέχρι την οριστική τους ανατροπή.

Οπότε τι πρέπει να κάνουμε;

Να αφήσουμε το κεφάλαιο και τους διάφορους που θέλουν να οδηγούν τις λαϊκές κινητοποιήσεις σε ανώδυνα μονοπάτια να αλωνίζουν ανάμεσα σε χιλιάδες εργάτες, μικρομεσαίους και νεολαίους, που απεργούν και διαδηλώνουν στους δρόμους, ενάντια σε αντεργατικές πολτικές, ενάντια στα κλεισίματα εργοστασίων, ενάντια στην ανεργία και τη μείωση μισθών, ενάντια στο πέταγμα των νέων από την εκπαιδευτική διαδικασία, ενάντια στη καταστροφή των μικρομεσαίων, ενάντια στη καταστολή και τη φασιστικοποίηση κ.λπ.,  και να προτείνουμε ένα ακριβές πρόγραμμα μετάβασης προς μια ακαθόριστη λαϊκή εξουσία με όχημα μια λαϊκή συμμαχία. Όταν όμως οι φορείς αυτής της συμμαχίας ξεσηκώνονται, έστω και με λάθος τρόπο, είναι κατακριτέοι γιατί δεν μας ρώτησαν για να μετρήσουμε το βαθμό ωριμότητάς τους και για το κατά πόσο θα αντέξουν τελικά!
Σταθμοί αυτή της μετάβασης δε μπορεί να είναι άλλοι από τους αγώνες της εργατικής τάξης οι οποίοι, θα καθορίζονται από την ατζέντα των δυναστών, από τις αποφάσεις των εργατοπατέρων και θα πραγματοποιούνται με 48ωρες χωρίς ημερομηνία και με κυριακάτικες απεργιακές συναυλίες! Που θα έχουν μια κάποια κλιμάκωση ρε αδερφέ!
Πράγματι το κίνημα των πλατειών, και πολλές από τις λογικές του, πρέπει να καταδικαστεί!
Στα λόγια μόνο όμως γιατί στη πράξη κάνουν ορισμένοι ακριβώς τα ίδια και χειρότερα με αυτά που κριτικάρουν! Απλά διαπιστώνουν, κριτικάρουν και όταν τελειώσουν όλα τότε αντιγράφουν!
Άλλωστε τα δοκιμάσαμε τα αποτελέσματα αυτού του κινήματος. Τώρα πρέπει να δοκιμάσουμε άλλους! Ψιλομοιρίζουν και εκλογές!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο αγώνας κατά των (και καρκινογόνων) βάσεων δεν χρειάζεται τη βούλα των ειδικών

0
Μετά από μια μαραθώνια διαδρομή 24 χρόνων στις 12 Απρίλη ενώπιον των μελών του Περιφερειακού Συμβουλίου Κρήτης η διεπιστημονική ομάδα υπό την εποπτεία του καθηγητή Ιατρικής Χρήστου Λιονή ανακοίνωσε τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνας που ασχολήθηκε (εκ παραδρομής) με το φαινόμενο των αυξημένων κρουσμάτων καρκίνου στο νησί. Ολοκληρώνοντας έτσι -σε αυτή τη φάση τουλάχιστον- την από το 1992 πρώτη προσπάθεια μελέτης του καθηγητή Βλαχονικολή που είχε θεσπίσει τότε το Κέντρο Καταγραφής Καρκίνου. Αξιομνημόνευτη και φυσικά αυτονόητη ήταν η επί εικοσαετία υπονόμευση και παύση αυτής της πολυκύμαντης διαδικασίας μέσω της διακοπής της χρηματοδότησης φτάνοντας μέχρι και στο σημείο της δικτατορικής ακόμη απαγόρευσης(!!!) επί υπουργού Υγείας του ΠΑΣΟΚ Κρεμαστινού (αυτών που διεκδικούν από τον ΣΥΡΙΖΑ τα πρωτεία της έλευσης της κυβερνώσας αριστεράς!!) δημοσιοποίησης στοιχείων που αφορούσαν την αύξηση του καρκίνου στο, κατά τον υπουργό της εθνικίζουσας εξάρτησης Καμμένο, αβύθιστο αεροπλανοφόρο και στολίδι του ΝΑΤΟ νησί της Κρήτης.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μνήμες - παρακαταθήκες αγώνα!

0
"Οι άνθρωποι πάντα ήταν τα ανόητα θύματα
της απάτης και της αυταπάτης στην πολιτική,
και πάντα θα είναι
μέχρι να μάθουν να αναζητούν τα συμφέροντα κάποιας τάξης
ή άλλο πίσω απ΄ όλες
τις ηθικές, θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές φράσεις,
τις δηλώσεις και τις υποσχέσεις"

Βλαντίμιρ Ιλιτς Λενιν


Θεσσαλονίκη, Πρωτομαγιά 1977 
Μπροστά δεξιά, ο Ηλίας Καμαρέτσος, που θα θυμόμαστε πάντα

(Το κλέψαμε από δημοσίευση της σ. Μ.Λ. στο fb)
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η FADIK ANTIYAMAN ΝΙΚΗΣΕ. ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ!!

0

Στις 30 Απριλίου 2016, μετά από 89 ημέρες απεργίας πείνας, έγιναν αποδεκτά τα αιτήματα της FADİK ADIYAMAN. Θα μεταφερθεί στην φυλακή που είναι και οι συντρόφισσές της και θα σταματήσει η απομόνωσή της.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

30 Απρ 2016

1η Μάη 1886 – 1η Μάη 2016: 130 χρόνια αγώνων της εργατικής τάξης

0
Εξαιρετική αλλά και βαριά η κληρονομιά της 1η του Μάη για όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές.
Η απεργιακή κινητοποίηση των αμερικάνικων εργατικών συνδικάτων τον Μάη του 1886 για τη διεκδίκηση του οκτάωρου αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη χειραφέτηση των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
Αμέτρητες θυσίες χρειάστηκαν για να αποκτήσει η εργατική τάξη δικαιώματα, να κατοχυρώσει καταχτήσεις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Τίποτα δεν της χαρίστηκε, όλα τα κέρδισε στο πεδίο της ταξικής πάλης, με αγώνες μικρούς και μεγάλους που άλλες φορές είχαν νικηφόρο αποτέλεσμα και άλλες φορές γνώριζαν την ήττα κάτω από το βάρος της επίθεσης των αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου.
Στην πορεία αυτής της πάλης, που είχε πλημμυρίδες και άμπωτες, η συνάντηση των επαναστατικών κομμουνιστικών ιδεών, που γεννήθηκαν από αυτή την πάλη, με το εργατικό κίνημα και ζυμώθηκαν με το αίμα των αγωνιστών αποτέλεσε γεγονός ιστορικής σημασίας. Η εργατική τάξη δεν διεκδικεί πλέον να καλυτερεύσει τη θέση της στο πλαίσιο του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά μπαίνει σε μια πορεία συνολικής αμφισβήτησης και σύγκρουσης για την κατάχτηση όλων όσων δικαιωματικά ανήκουν στον κόσμο της δουλειάς.
Η προοπτική της ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και της αστικής εξουσίας και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας άνοιξε νέους δρόμους στους διεκδικητικούς αγώνες των εργαζόμενων. Έγιναν πιο αποφασιστικοί, πιο μαχητικοί, πιο συνειδητοί. Ανέβασε συνολικά το επίπεδο της εργατικής τάξης σε κοινωνική και πολιτική δύναμη με ακτινοβολία και κύρος τόσο προς τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που τις περισσότερες φορές τα κέρδιζε με το μέρος της, όσο και προς τα μικροαστικά στρώματα που παρά τις συχνές ταλαντεύσεις τους αναγνώριζαν στην εργατική τάξη την πρωτοκαθεδρία στην πάλη για τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας έβαλε νέα «ημερήσια διάταξη» στους εργάτες όλου του κόσμου και ταυτόχρονα σκορπούσε τον τρόμο και το φόβο στις μαύρες δυνάμεις του εκμεταλλευτικού συστήματος. Η απειλή για το σύστημα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο με την Αντιφασιστική Νίκη του Β’ΠΠ, τη δημιουργία των λαϊκών δημοκρατιών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, με την επικράτηση της Κινέζικης Επανάστασης και την πλημμυρίδα των εθνικο-απελευθερωτικών κινημάτων.
Μπροστά στην απειλή αυτή οι δυνάμεις του συστήματος δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά σε κάθε φάση αυτή της εξέλιξης έδειξαν το πιο ωμό και βάρβαρο πρόσωπό τους, ενώ ταυτόχρονα αξιοποίησαν όλες τις αδυναμίες και τα λάθη του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.
Αν η συνάντηση του εργατικού κινήματος με τις επαναστατικές–κομμουνιστικές ιδέες αποτέλεσε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική πρόοδο, η επικράτηση του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα οπισθοχώρησης της εργατικής τάξης και συνολικά της κοινωνικής οπισθοδρόμησης που κλιμακώνεται μέχρι τις μέρες μας.
Όλες αυτές τις δεκαετίες της οπισθοχώρησης και της ήττας, η ταξική πάλη δεν σταμάτησε. Σπουδαίοι εργατικοί αγώνες ξεδιπλώθηκαν τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αγώνες μαχητικοί, μακροχρόνιοι, με πολλές θυσίες, που κατόρθωσαν να αποσπάσουν καταχτήσεις από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Όμως ο συσχετισμός των δυνάμεων γινόταν όλο και πιο δυσμενής για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα καθώς ο ρεφορμισμός-ρεβιζιονισμός κατόρθωσε να επιβληθεί στην ηγεσία του εργατικού κινήματος και να αποτελέσει οργανικό μέρος της στήριξης του εκμεταλλευτικού συστήματος μέσα από την ταξική συνεργασία και υποταγή.
Στη σημερινή φάση της ολομέτωπης επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος απέναντι στον κόσμο της δουλειάς, όπου καταχτήσεις και δικαιώματα χάνονται και η εργατική τάξη μαζί με τα λαϊκά στρώματα ζουν μέσα στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τους πολέμους, γίνεται όλο και πιο μεγάλη η ανάγκη για την αντιστροφή αυτής της πορείας. Για μια πορεία ανασυγκρότησης και αναγέννησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος που θα βάλει φρένο στην επίθεση, θα υπερασπισθεί όσα δικαιώματα έχουν απομείνει, θα διεκδικήσει όσα έχουν χαθεί.
Σε αυτή την αντιστροφή, πρωταγωνιστικό ρόλο και ευθύνη έχουν οι επαναστατικές-κομμουνιστικές δυνάμεις που οφείλουν να υπηρετήσουν αυτό το στόχο και να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις σε αυτή την προοπτική. Καθώς είναι σίγουρο ότι το εργατικό κίνημα με την επίθεση που έχει δεχθεί και την «ηγεσία» που έχει θα πορεύεται από ήττα σε ήττα, έως τη διαμόρφωση ενός σκοτεινού εργασιακού μεσαίωνα.
Η αντιστροφή της πορείας των εξελίξεων και η κατάχτηση της ηγεσίας του κινήματος δεν είναι εύκολη υπόθεση και πολύ περισσότερο δεν είναι ζήτημα προθέσεων και διακηρύξεων. Κομβικό για να απαντηθούν και τα δύο αυτά ζητήματα είναι το πραγματικό πεδίο όπου εξελίσσεται η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος. Καμία απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν την επίθεση που δέχονται. Ο «αμυντικός χαρακτήρας» αυτής της κατεύθυνσης δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αλλά επιβάλλεται και από την κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα, του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος.
Η καταξίωσή του μέσα στην εργατική τάξη και το λαό θα κριθεί από το σχεδιασμό, τις κατευθύνσεις, την αφοσίωση στην υπόθεση της πάλης. Αυτό από την άλλη δεν σημαίνει ότι οι επαναστατικές-κομμουνιστικές δυνάμεις θα παραιτηθούν από την υπόθεση της προοπτικής, αλλά οφείλουν να αναδεικνύουν τη συνολική απάντηση, της επαναστατικής ανατροπής, στη βαρβαρότητα του συστήματος και να τη συνδέουν με το σήμερα.
Η σύγκρουση με το εκμεταλλευτικό σύστημα και τους μηχανισμούς του δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι εργάτες και οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, το γνωρίζουν οι άνεργοι που βιώνουν την κόλαση της ανεργίας. Για να ξανακερδίσει η οργανωμένη πάλη τις πλατιές μάζες των εργαζόμενων και για να σπάσει το κλίμα των συνεχών οπισθοχωρήσεων και της υποταγής στους εκβιασμούς και την επίθεση του κεφαλαίου απαιτούνται πολλές Πρωτομαγιές. Με διεκδικήσεις που θα έχουν κεντρικό στόχο βασικά δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή των εργαζόμενων και θα ενώνουν όλο τον κόσμο της δουλειάς σε ένα μαζικό και μαχητικό ρεύμα πάλης και αγώνα.
Το δικαίωμα στη δουλειά, που ισοδυναμεί με το δικαίωμα στη ζωή, αποτελεί το βασικό στόχο επίθεσης από τη μεριά του κεφαλαίου. Ωράριο, μισθοί και μεροκάματα, συλλογικές συμβάσεις, κοινωνική ασφάλιση, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες εξολοθρεύονται από την επίθεση της κεφαλαιοκρατίας, με αποτέλεσμα να διαλύουν τη συνοχή της εργατικής τάξης και να τη μετατρέπουν από ζωντανή πολιτική και κοινωνική δύναμη σε «σταθερό κεφάλαιο», όπως τα μηχανήματα, τα εργαλεία και τις εγκαταστάσεις των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, τα οποία διαχειρίζονται όποτε και όπως θέλουν. Είναι εντελώς λαθεμένη η άποψη που «κυκλοφορεί» ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης και για αυτό υπομένουν όλους τους εκβιασμούς και υποχωρούν μπροστά στην επίθεση. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Η χειροτέρευση των όρων δουλειάς και ζωής, η ανεργία και η εξαθλίωση που έχει επιβληθεί αποτελεί ανασχετικό παράγοντα για την οργάνωση και την πάλη των εργαζόμενων. Η συνείδηση της εργατικής τάξης διαμορφώνεται από τους όρους ζωής και δουλειάς της, μέσα στους οποίους σημαντικός
παράγοντας είναι η ταξική πάλη, η οποία συνεχίζεται αδιάλειπτα είτε με τη μορφή της επίθεσης από το κεφάλαιο είτε με την μορφή της διεκδίκησης από τη μεριά των εργαζόμενων.
Με αυτή την έννοια, η παρέμβαση των επαναστατικών-κομμουνιστικών δυνάμεων στην ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξάγεται για να πάρει άλλη πορεία και προοπτική για τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα «διδασκαλίας», αλλά να αποτελέσει οργανικό στοιχείο της πάλης, να την υπηρετήσει με συνέπεια και συνέχεια, να της δώσει ώθηση και να την ανεβάσει στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας. Και από την άποψη αυτή, κεντρικό ζήτημα της παρέμβασης αποτελεί η πολιτικοποίηση της αντίστασης και της διεκδίκησης των εργαζόμενων απέναντι στους πραγματικούς εχθρούς τους, αστικές κυβερνήσεις, ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, ιμπεριαλιστές. Καθώς αυτή η πολιτικοποίηση μπορεί να ανεβάσει και το επίπεδο της καθημερινής πάλης στα μικρά και μεγάλα ζητήματα στους χώρους δουλειάς και να ενισχύσει τα μέτωπα αγώνα των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, η αναγνώριση των πραγματικών εχθρών των εργατών και του λαού λειτουργεί αποτρεπτικά από τη στοίχισή τους κάτω από ξένες σημαίες της αστικής εξουσίας και των ιμπεριαλιστών.
130 χρόνια μετά τον ματωμένο Μάη του 1886, οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα συνεχίζουν να αγωνίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες και δυσμενείς συσχετισμούς, διαψεύδοντας τους προπαγανδιστές του «τέλους της ιστορίας» , του τέλους της ταξικής πάλης και της ταξικής αντιπαράθεσης.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέες κυριακάτικες και πασχαλινές μορφές πάλης! Καλή ανάσταση!

0
Ποιος να το περίμενε! Πως όταν κάναμε πλάκα για τη ΓΣΕΕ ότι θα κηρύξει απεργία το Πάσχα (εδώ) ότι θα βρισκόταν συνδικαλιστικές ηγεσίες που θα το έκαναν πράξη (ΟΣΕ, ΣΤΑΣΥ, Προαστιακός)!  Τιμώντας μάλιστα τη ...Πρωτομαγιά. Αναρωτιόμαστε όλο τους προηγούμενους μήνες δεν υπήρχε θέμα ασφαλιστικού; Δεν θα υπάρχει τις επόμενες μέρες και βδομάδες; Ή μήπως θέλησαν να στείλουν μήνυμα μη υποταγής στη κυρίαρχη ιδεολογία που μας επιβάλει μια θρησκευτική γιορτή ανήμερα της Πρωτομαγιάς, αρνούμενοι την απαξίωσή της και από το αστικό κράτος που τη μετέτρεψε σε περιφερόμενη αργία;
Όταν προς το τέλος των μεγάλων κινητοποιήσεων της διετίας 2010 - 12 παρατηρούσαμε κάποιοι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες άρχισαν να ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε απογευματινές και κυριακάτικες συγκεντρώσεις (τις οποίες δεν αρνούμαστε αλλά όταν γίνονται αποκλειστική μορφή πάλης τότε είναι πρόβλημα), όταν τη 12η του Φλεβάρη προηγήθηκε γενική 48ωρη απεργία Παρασκευή και Σάββατο με ιδιαίτερο βάρος στη ...Κυριακάτικη συγκέντρωση, δε περιμέναμε ότι αυτό θα παγιωνόταν και θα επεκτεινόταν και σε επίσημες αργίες! Μάλλον υποτιμήσαμε τη ξετσιπωσιά τους!
Έτσι λοιπόν έχουμε προκήρυξη απεργίας ανήμερα του Πάσχα, προκήρυξη (γενικής μάλιστα) απεργίας τη Κυριακή του Θωμά και απ΄ότι φαίνεται η επόμενη απεργία θα πάει τη Πεντηκοστή, τον Δεκαπενταύγουστο και πάει λέγοντας. Να έχουμε και την ευλογία του Θεού! Πλην της κυβέρνησης που αφού πάρει την ευλογία της επίγειας αγιατριάδας, από το ναό του Χίλτον, θα αποφασίσει πότε θα είναι ώριμες οι συνθήκες για τη 48ωρη που "παλεύεται" από ορισμένους με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μη τη πιστέψουμε. Με μπροστάρη τον Κατρούγκαλο!
Συνδικαλιστικές ηγεσίες, πράσινες, "κόκκινες", κίτρινες και μπλε, ενώ στη καλύτερη περίπτωση καλούσαν τους εργαζόμενους σε απογευματινές και κυριακάτικες πορείες (κι ας τις κατήγγειλαν κάποτε οι "κόκκινες"!), ενώ κάναν ότι μπορούσαν για να μη γίνουν απεργίες, τώρα δικαιολογούνται ότι ο κόσμος δεν τραβάει οπότε αντί αυτές να τον τραβήξουν, (αυτός δεν υποτίθεται ότι είναι ο ρόλος τους ως πρωτοπορία;), αφού τον έβαλαν στην αναμονή έλευσης του σωτήρα, τώρα αυτές πλέον έχουν υποταχθεί στην υποτιθέμενη θέληση του κόσμου και αντί να κοντράρουν την υπαρκτή απογοήτευσή του την ενισχύουν. Αφού βέβαια έκαναν ότι μπορούσαν για να του εμφυσήσουν αυτό το αίσθημα!
Τέλος πάντων δε λέμε! Δε μπορούμε να πούμε όλοι όσοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο "δόγμα" της λαϊκής δύναμης και πάλης, όπου κι αν βρισκόμαστε πολιτικά και ιδεολογικά. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος για να γίνουν πράξη λέξεις και φράσεις που η ίδια η αριστερά τις μετέτρεψε σε κενές περιεχομένου. "Από τα κάτω", "αυτοοργάνωση", "δύναμη στις εργατικές συνελεύσεις". Όσο περισσότερο τις ακούει κανείς τόσο περισσότερο πρέπει να κρατάει μικρότερο καλάθι. Όλοι όσοι τις κλίνουν, όσο το δυνατόν πιο φωναχτά και σε όλους τους τόνους, τελικά καταλήγουν σε "μέτωπα" και "συντονισμούς" με τον εαυτό τους, ή και ...κόντρα με τον εαυτό τους, για να τις απαξιώσουν στα μάτια και τα μυαλά του εργαζόμενου λαού. Ο συνδικαλισμός από πράξη αγώνα κατάντησε πράξη διαμεσολάβησης με την εργοδοσία και το κράτος, πράξη στησίματος αναχωμάτων σε εκφρασμένες διαθέσεις των εργαζόμενων, πράξη ανάθεσης στον παντογνώστη ηγέτη - παραγοντίσκο.
Εχουμε πολύ δουλειά και πολύ κόπο μπροστά μας. Θα φάμε και τα στραπάτσα μας θα δούμε όμως και νίκες και επιτυχίες. Η πολύ πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι οι λαοί βγαίνουν στο δρόμο του αγώνα είτε υπάρχουν είτε όχι οι πρωτοπορίες, τους βγάζει η ανάγκη, τους βγάζει η αγανάκτηση, τους βγάζει η απόφαση να ζήσουν. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να είμαστε εκεί. Χωρίς φόβο για τις δυνατότητες του λαού, χωρίς να νοιώθουμε την ανάγκη να βάλουμε νερό στο κρασί της αντίθεσής μας με το σύστημα υιοθετώντας τις απόψεις, ή μερός αυτών, που οδήγησαν τους λαούς στην ήττα.
Αν μη τι άλλο η ιστορία έχει αποδείξει, με τις νίκες και τις ήττες τους, με τα καλά τους και τα στραβά τους, ότι οι κομμουνιστές έχουν δίκιο!
Αυτό καμιά "αριστερή" κυβέρνηση, καμιά υπόκλιση στη συστημική σοβαρότητα και παντοδυναμία δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει.
Καλή ανάσταση ζωντανών λοιπόν σύντροφοι. Στο δρόμο του αγώνα. Και αυτή δε θα έρθει από μόνη της και από κανένα ...Θεό. 'Αλλωστε αν οι Θεοί ήταν με το μέρος μας δεν θα ήταν Θεοί!    
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα χρόνο χωρίς το σ. Ισαάκ, τον πρωτεργάτη της ίδρυσης του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας

0
Τέτοιες μέρες, πέρυσι, ο σύντροφος Ισαάκ Ιορδανίδης, πρωτεργάτης της ίδρυσης του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας, έδινε την τελευταία μάχη της πολυτάραχης ζωής του.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 19 Απρίλη του 2015, άφηνε την τελευταία πνοή του στο σπίτι του στη Δραπετσώνα και στις 20 Απρίλη, το απόγευμα, οι σύντροφοί του και οι συγγενείς του τον αποχαιρετούσαμε με βαθιά οδύνη, εναποθέτοντας με σεβασμό τη -σκεπασμένη με την κόκκινη κομμουνιστική σημαία του Μ-Λ ΚΚΕ - σoρό του στο νεκροταφείο του Σχιστού, όπου πλέον αναπαύεται σε ένα λιτό τάφο.
Ο ένας χρόνος που πέρασε, ένας χρόνος χωρίς τη φυσική παρουσία του στις συζητήσεις και στις εκδηλώσεις του κόμματος, χωρίς τις ζωντανές συμβουλές του και τις διεισδυτικές παρατηρήσεις του, χωρίς το μάθημα κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης που έδινε αθόρυβα και σεμνά η καθημερινή πράξη του, χωρίς την αγέρωχη και εμψυχωτική φιγούρα του να βαδίζει δίπλα μας στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, έδειξε πιο χειροπιαστά πόσο δυσαναπλήρωτη είναι η απώλειά του.

Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης υπήρξε ένας σπουδαίος κομμουνιστής που αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις και για όλη τη ζωή του στην υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης, της απελευθέρωσης της εργατικής τά­ξης και του λαού μας. Παιδί της βιοπάλης, από πολύ νεαρή ηλικία εντάχτηκε στις γραμμές του επαναστατικού ΚΚΕ και συμμετείχε μαχητικά στους μεγάλους και μικρούς αγώνες του λαού μας, στην κατοχή, στα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά χρόνια, στη διάρκεια της χούντας και στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Πέρασε τις μύριες δοκιμασίες στις οποίες υπέβαλλε τους κομμουνιστές και τους αγωνιστές ο χιτλερικός φασισμός και η ντόπια αντίδραση.
Είκοσι σχεδόν χρόνια θα καλύψει το αγωνιστικό όσο και μαρτυρικό οδοιπορικό του, από την εκτόπιση της Ικαρίας στο κολαστήριο της Μακρονήσου, στο στρατόπεδο εξορίας του Αη Στράτη και στα στρατόπεδα εξορίας της χούντας στη Λέρο και στα Κύθηρα. Μέσα σ’ αυτήν τη σκληρή δια­δρομή θα κερδίσει επάξια την περγαμηνή τού κομμουνιστή αγωνιστή που δεν κάμπτεται από τις μακρόχρονες και άγριες διώξεις της αντίδρασης και στέκεται βρά­χος στις κομμουνιστικές ιδέες.
Η συμβολή του σ. Ισαάκ, ωστόσο, υπήρξε ξεχωριστή γιατί στην προσωπικότητά του η αλύγιστη υποστήριξη των κομμουνιστικών ιδεών απέναντι στη μαύρη αντίδραση δέθηκε γερά με την αποφασιστική υπεράσπιση των κομμουνιστικών αρχών από την επίθεση που ύπουλα δέχτηκαν αυτές, στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος, από τις δυνάμεις του ρεβιζιονισμού. Η αντεπαναστατική στροφή που σημειώνεται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα το 1956 με το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, την αντισταλινική εκστρατεία και την επικράτηση του χρουστσιωφικού ρεβιζιονισμού και, ειδικότερα, η επιβολή αυτής της ρεβιζιονιστικής στροφής στο ΚΚΕ, με την πραξικοπηματική «6η ολομέλεια» του 1956, βρήκε τον σ. Ισαάκ στην εξορία του Αη Στράτη, όπου από το καλοκαίρι του 1956 με εξαιρετικό σθένος και μεγάλη διορατικότητα ξεκίνησε ιδεολογικές μάχες μέσα στο στρατόπεδο εξορίας για τα ζητήματα του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Αυτές οι ιδεολογικές μάχες έριξαν τους πρώτους σπόρους για το φύτρωμα των μαρξιστικών-λενινιστικών δυνάμεων της Ελλάδας στη συνέχεια.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης δυό χρόνια μετά την έξοδό του από την εξορία, το 1964, τέθηκε επικεφαλής του πρώτου οργανωμένου πυρήνα των μαρξιστών-λενινιστών που δημιούργησε μαζί με τον σύντροφο του, Γιάννη Χοντζέα, και άλλους κομμουνιστές, κύρια πρώην εξόριστους του Αη Στράτη. Με την έκδοση απ’ αυτό τον πολιτικό πυρήνα του περιοδικού των μαρξιστών-λενινιστών «Αναγέννηση» σφραγίζεται ο δρόμος της ολοκληρωμένης ρήξης με την «ανανεωτική» πολιτική της ηγεσίας της ΕΔΑ και με βασικά κείμενα που γράφει ο σ. Ισαάκ χαράζεται η ιδεολογικοπολιτική πλατ­φόρμα των μαρξιστών-λενινιστών. Υπό την ηγεσία του αρχίζει να διαμορφώνεται προδικτατορικά το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα, να αποκτά νόμιμη οργάνωση (ΣΠΑΚ) και εφημερίδα (Λαϊκός Δρόμος), να κτίζει παρατάξεις (ΠΠΣΠ, εργατικές συνδικαλιστικές), να έχει εκδόσεις και έντυπα (Ιστορικές Εκδόσεις, Σπουδαστικός Κόσμος).
Η πορεία που άνοιξε αυτή η ιστορική πρωτοβουλία, στην οποία πρωτοστάτησε ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης, συνεχίστηκε τα χρόνια της δικτατορίας στην παρανομία, στις εξορίες και στο εξωτερικό, ενώ στη μεταπολίτευση με τη δημιουργία της ΟΜΛΕ, την επανέκδοση του Λαϊκού Δρόμου, την ανασύσταση της ΠΠΣΠ, τη δημιουργία της εργατικής ΠΕΣΠ, της μαθητικής ΠΜΣΠ, την κυκλοφορία μιας σειράς εντύπων (Σπουδαστικός Κόσμος, Μαθητική Γενιά κλπ.) και την επαναλειτουργία των Ιστορικών Εκδόσεων, το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα γνώρισε τη μεγαλύτερη μαζικοποίηση, που θα ανακοπεί από τις διασπάσεις του.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης βρέθηκε στην καρδιά της πλούσιας αγωνιστικής δραστηριότητας του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος αφιερώνοντας σ’ αυτήν όλη την ενεργητικότητά του και καταθέτοντας σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές συνεισφορές. Με μεγάλη έγνοια να αποτελέσουν οι μαρξιστικές-λενινιστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και στην πολιτική προσφυγιά ε­νι­αία οργάνωση συνέβαλε αποφασιστικά στην ενοποίηση της ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων και της ΟΜΛΕ. Ενώ η προσπάθειά του να οικοδομήσει το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα διεθνιστικές σχέσεις ήταν διαρκής και ξεκίνησε με την επίσκεψή του στην Κίνα στις αρχές της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης έδωσε μεγάλο βάρος να μεταλαμπαδεύσει στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα της Ελλάδας τη θετική και αρνητική εμπειρία του ΚΚΕ ως το 1956, θεωρώντας την σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση της προσπά­θειάς του για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και τη δημιουργία ενός πραγματικά επαναστατικού μαρξιστικού-λενινιστικού ΚΚΕ. Γύρω από αυτό το ζήτημα μας έχει αφήσει πολύτιμα κείμενα με συνοψισμένα συμπεράσματα, όπως και σημαντικά κείμενα συστηματικής κριτικής της ρεβιζιονιστικής γραμμής του ΚΚΕ στις διαφορές μορφές με τις οποίες αυτή έχει εκφρασθεί τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Στις δύσκολες μέρες που ακολούθησαν τις διασπάσεις των δυνάμεων του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, ο σ.Ισαάκ Ιορδανίδης, δίνοντας ένα υπόδειγμα τού πώς πρέπει να σκέπτεται και να πράττει ένας πραγματικός κομμουνιστής, πώς πρέπει να στέκεται μέσα σε νέες δυσκολίες και σε δυσάρεστες εξελίξεις, πώς πρέπει να κάνει μια ψύχραιμη μαρξιστική-λενινιστική συνολική ανάλυση των αρνητικών καταστάσεων που προκύπτουν και να προχωρεί μπροστά την υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, έστρεψε, έγκαιρα, την προσοχή του στη μελέτη της πορείας του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, στην καταγραφή της θετικής πείρας του, στη διάγνωση -χωρίς υποκειμενισμό- των λαθών που έγιναν και, κυρίως, στην εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων για το ξεπέρασμα της κρίσης του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, για την αποκατάσταση της ενότητάς του, για τις κατευθύνσεις με τις οποίες χρειάζεται οι μαρξιστές-λενινιστές να κινηθούν για την ευρύτερη συσπείρωση των πραγματικών κομμουνιστών και την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Για το κεντρικό αυτό ζήτημα ο σ. Ισαάκ μας άφησε μια εξαιρετική υποθήκη· τις «Θέσεις» για το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα που διατυπώθηκαν δημόσια με αφορμή τα 20 χρόνια από την έκδοση της «Αναγέννησης», ενώ και σε άλλα μικρότερα κείμενα που έγραψε αργότερα θα επιμείνει σε διδάγματα βγαλμένα από τον συνδυασμό της παλιότερης πείρας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος με τη νεότερη πείρα του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης, μαζί με τους συντρόφους του μαρξιστές-λενινιστές, έδωσε μεγάλο βάρος στο να γνωρίσουν οι Έλληνες κομμουνιστές τον διεθνή αντιρεβιζιονιστικό αγώνα και τα κύρια ντοκουμέντα του, που αποκρύβονταν ή διαστρεβλώνονταν από τις ρεβιζιονιστικές ηγεσίες της ΕΔΑ και του ΚΚΕ. Το συγγραφικό έργο του σ. Ισαάκ Ιορδανίδη εκτείνεται σε μια μακρά περίοδο, με κείμενα και άρθρα που έγραψε στην προδικτατορική «Αναγέννηση», στον προδικτατορικό και μεταδικτατορικό «Λα­ϊκό Δρόμο», πολλά από αυτά με θεμελιακή σημασία για τη φυσιογνωμία του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας. Το έργο αυτό συμπληρώνεται και από μεταφράσεις ή επιμέλεια εκδόσεων βιβλίων τού διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που ξεκινούν από το πρώτο βιβλίο που έβγαλαν οι “Ιστορικές Εκδόσεις” προδικτατορικά (“Η Ιστορία της Σύγχρονης Κινεζικής Επαναστάσεως” σε μετάφραση δική του από τα ρώσικα) και φτάνουν μέχρι το 5ο τόμο της Εκλογής Έργων του Μάο Τσετουνγκ, που κυκλοφόρησε από τις “Μορ­­φωτικές Εκδόσεις”.
Η τελευταία ομιλία του στις εκδηλώσεις που οργάνωσαν το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ(μ-λ) για τα 50 χρόνια από την έκδοση της «Αναγέννησης», ένα σημαντικό κείμενο που έγραψε ελάχιστους μήνες πριν η απότομη και γρήγορη επιδείνωση της υγείας του τον οδηγήσει στο θάνατο, μπορεί να αναγνωσθεί σήμερα σαν μια ευσύνοπτη πο­λιτική διαθήκη του για τους αγωνιστές του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος που έχουν πάρει και θα πάρουν την σκυτάλη του αγώνα που ξεκίνησε με άλλους συντρόφους του για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Ο σ. Ισαάκ στάθηκε στην πρώτη γραμμή της πάλης για την απόκρουση του ρεβιζιονισμού που άλωσε και αποσύνθεσε το κομμουνιστικό κίνημα της χώρα μας. Ηγετική μορφή του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας υπήρξε πρωτεργάτης στη συγκρότηση και διατύπωση της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του και, κυρίως, έδωσε τα πάντα για να μπορέσει αυτή η γραμμή της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος να μην μείνει λόγια και θεωρία αλλά να γίνει έργο και πράξη.
Το υψηλό κομμουνιστικό ανάστημά του, όσο θα περνά ο χρόνος, δεν θα πάψει να ξεπροβάλλει και να δείχνει την αξία του.
Να αποκαλύπτει τη μεγάλη προσφορά του στην υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος και να μας παρακινεί να τη μελετήσουμε και, πάνω απ' όλα, να συνεχίσουμε τον αγώνα που σηματοδοτεί.

http://www.m-lkke.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

29 Απρ 2016

ΑΤΙΚ: Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα ενότητας, αγώνα και αλληλεγγύης της εργατικής τάξης!

0
Με ανακοίνωση της η Συνομοσπονδία των Τούρκων εργατών στην Ευρώπη, καλεί τους εργαζόμενους στην Ευρώπη, στην Τουρκία και σε όλο τον κόσμο να γιορτάσουν αγωνιστικά την παγκόσμια ημέρα του προλεταριάτου.
Στην ανακοίνωση τονίζεται πως οι εργαζόμενοι, οι εργάτες, οι γυναίκες και τα παιδιά σε όλο τον κόσμο είναι στη μέση μιας περιόδου στην οποία πληθαίνουν οι αιματηρές πολεμικές φρικαλεότητες, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Εξαιτίας των φιλοπόλεμων αντιδραστικών πολιτικών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που επιδιώκουν την κυριαρχία. Αθώοι άνθρωποι δολοφονούνται άγρια από αντιδραστικές δυνάμεις, κράτη και κυβερνήσεις οι οποίοι είναι λακέδες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή. Εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να αναζητήσουν καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, αλλά και χιλιάδες πεθαίνουν στο δρόμο. Χιλιάδες έχουν πνιγεί στη θάλασσα ή σκοτωθεί στην προσπάθεια τους να βρουν ασφαλές καταφύγιο. Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση υπογράφει συμφωνίες με το τουρκικό κράτος με σκοπό να κλείσει τα σύνορά στους πρόσφυγες και να απελάσει χιλιάδες που έχουν καταφέρει να περάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης επισημαίνεται πως με επικεφαλής τη Γερμανία, οι ευρωπαϊκές χώρες κάνουν τα στραβά μάτια στις βαρβαρότητες του τουρκικού κράτους ενάντια στον κουρδικό πληθυσμό. Ταυτόχρονα ασκούν διώξεις εναντίον των Τούρκων και Κούρδων επαναστατών και των οργανώσεων τους που αγωνίζονται ενάντια στον φασισμό με δημοκρατικά μέσα. Οι πρόσφατες επιθέσεις εναντίον της Συνομοσπονδίας Εργατών από την Τουρκία στην Ευρώπη (ΑΤΙΚ) δείχνουν ότι οι άρχουσες τάξεις δεν μπορούν να ανεχθούν την αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική δράση των δημοκρατικών οργανώσεων.
Το τουρκικό κράτος και το ΑΚΡ διεξάγουν έναν άδικο πόλεμο εναντίον του κουρδικού έθνους στο Κουρδιστάν της Τουρκίας. Προσπαθούν να υποκινήσουν τον σωβινισμό μέσα στον τουρκικό λαό. Χτυπούν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, μειώνουν τους μισθούς και τα μεροκάματα και κυνηγούν τους δημοκράτες και επαναστάτες. Η Τουρκία έχει γίνει μια χώρα όπου εκατοντάδες εργαζόμενοι δολοφονούνται κατά τη διάρκεια της εργασίας τους σε δήθεν «ατυχήματα».
Η ανακοίνωση καταλήγει με κάλεσμα για αγώνα ενάντια στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας, ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό και για διαρκή πάλη για ελευθερία και δικαιοσύνη. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην απαίτηση για ελευθερία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους στην Ευρώπη και στην Τουρκία.

Π.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΡΙΑ: Παραπαίουν οι συνομιλίες στη Γενεύη. Ξανά στο προσκήνιο τα πιο εφιαλτικά σενάρια!

0
Με πλήρη κατάρρευση απειλούνται, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες στη Γενεύη. Την ίδια ώρα και καθόλου τυχαία, όλες οι δυνάμεις κλιμακώνουν τις επιχειρήσεις τους στο ματωμένο συριακό έδαφος. Και επιπλέον στον διεθνή τύπο διαρρέουν αναφορές τόσο για την «έντονη συζήτηση» μεταξύ Ομπάμα- Πούτιν για Συρία και Ουκρανία, αλλά και για τις απειλές ή το ενδεχόμενο εφαρμογής του plan b για τη Συρία, από τις ΗΠΑ και τους τοπικούς συμμάχους της (Σαουδική Αραβία, Τουρκία).
Μετά από συνεχείς καταγγελίες προς τη συριακή κυβέρνηση για παραβίαση της εκεχειρίας από μέρους της και ζητώντας παράλληλα την άμεση αναθεώρηση του πλαισίου της διαπραγμάτευσης, δηλαδή αξιώνοντας το να μην περιλαμβάνεται ο Άσαντ σε οποιαδήποτε σχέδιο της λεγόμενης πολιτικής μετάβασης, η συριακή αντιπολίτευση ανέστειλε την συμμετοχή της στις διαπραγματεύσεις, παραμένοντας βέβαια μέχρι νεωτέρας στην ελβετική πόλη. Αυτή η κίνηση της αντιπολίτευσης έχει ένα σαφές σημείο εκβιασμού προς την άλλη πλευρά στη βάση και των προαναφερόμενων διαρροών για εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου Β. Επιπλέον μπορεί να είναι και μια κίνηση αντεπίθεσης προς τον Άσαντ ο οποίος διενήργησε -όπως είχε εξαγγείλει- βουλευτικές εκλογές στις 13 Απριλίου, μέσω των οποίων κατάφερε να ενισχύσει την διαπραγματευτική του θέση.
Ταυτόχρονα, με την αναστολή της συμμετοχής τους στις συζητήσεις, 10 ένοπλες οργανώσεις από το συνονθύλευμα αυτό των δυτικόφιλων αντικαθεστωτικών ομάδων που ονομάζονται «συριακή αντιπολίτευση», εξήγγειλαν τη δημιουργία κοινού στρατιωτικού κέντρου και την άμεση έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων, στο έδαφος της Συρίας. Ήδη οι στρατιωτικές δυνάμεις τους πραγματοποιούν αντεπιθέσεις στη βορειοδυτική Συρία, προπύργιο των κυβερνητικών δυνάμεων και της μειονότητας των Αλαουιτών στην οποία ανήκει και ο ίδιος ο Άσαντ. Από στρατιωτική άποψη και με κάθε επιφύλαξη λόγω των ελάχιστων γνώσεων σ’ αυτό το πεδίο, οι κινήσεις αυτές θα μπορούσαν να ενταχθούν σε μια διαδικασία αντιπερισπασμού και μεταφοράς του πολεμικού επίκεντρου στο έδαφος του αντιπάλου. Διότι γίνονται την στιγμή που ο κυβερνητικός στρατός, παράλληλα με τις μάχες που δίνει στην βόρεια Συρία και γύρω από το Χαλέπι, έχει μπει σε έναν αγώνα δρόμου, με τη βοήθεια των Ρώσων, Ιρανών και της λιβανέζικης Χεζμπολάχ, για να φτάσει πρώτος στην Ράκα, κινούμενος από δυτικά. Στη de facto πρωτεύουσα του Ισλαμικού κράτους επιχειρούν να φτάσουν επίσης από τα δυτικά δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, από τα νότια ο Νέος Συριακός Στρατός που υποστηρίζεται από Σαουδική Αραβία και ΗΠΑ και από τα βόρεια και ανατολικά οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF, που συγκροτήθηκαν από τις κουρδική πολιτοφυλακή των Λαϊκών Μονάδων Προστασίας YPG και πολιτοφυλακές μετριοπαθών Αράβων σουνιτών, χριστιανών, Ασσυρίων κλπ), που έχουν επίσης την υποστήριξη των ΗΠΑ αλλά τελευταία και της Ρωσίας! Η τελευταία μάλιστα συνεχίζει την ισχυρή διπλωματική πίεση για εκπροσώπηση των Κούρδων της Συρίας στις διαπραγματεύσεις, προσπαθώντας να βραχυκυκλώσει τις ΗΠΑ και να στριμώξει την Τουρκία. Για να γυρίσουμε στα προηγούμενα, αξίζει να επισημάνουμε πως η κατάληψη της Ράκα, καθόλου εύκολη υπόθεση και μάλλον αρκετά δυσκολότερη από την κατάληψη της Μοσούλης στο Ιράκ που επίσης βρίσκεται σε εξέλιξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα σημεία «κλειδιά» για τη διαμόρφωση των συσχετισμών επί του εδάφους της Συρίας. Δεν είναι τυχαίο που ο Γάλλος υπουργός άμυνας Ζαν-Ιβ-Λε Ντριαν δηλώνει ανοιχτά: «Η Ράκα και η Μοσούλη πρέπει να πέσουν φέτος».
Αυτό το κλίμα και οι εξελίξεις δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι άσχετες με τις αποκαλύψεις για έντονη συζήτηση μεταξύ Ομπάμα και Πούτιν και πολύ περισσότερο με το όργιο φημών που ακολούθησε την αντίστοιχη δημοσίευση της Wall Street Journal για εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου Β από τις ΗΠΑ και τους «προθύμους». Που, όπως σε παλιότερο τεύχος της εφημερίδας ξαναγράψαμε, περιλαμβάνει την εισβολή της «Συμμαχίας ενάντια στον ISIS», μέσω Ιορδανίας, στο νότο της Συρίας, με επικεφαλής σαουδαραβικές στρατιωτικές δυνάμεις και με την υψηλή εποπτεία και καθοδήγηση (αλλά όχι και εμπλοκή με στρατό) των ΗΠΑ. Σε «πρώτη ανάγνωση» είναι φανερό πως οι διαρροές αυτές λειτουργούν εκβιαστικά προς τη Ρωσία και με στόχο την αποδοχή από μέρους της ενός διακανονισμού στο Συριακό που θα προσφέρει στις ΗΠΑ κάτι περισσότερο σε σχέση με αυτό που «κατέχουν» τη δεδομένη στιγμή. Αν η προσφορά αφορά το πολιτικό μέλλον του Άσαντ ή κάτι άλλο π.χ. επί του εδάφους δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Είναι όμως μόνο αυτό; Δηλαδή οι διαρροές αφορούν την εκτόξευση μιας απειλής –έστω και σοβαρής- και τίποτε παραπάνω; Ή εμπεριέχουν και την πλευρά της υλοποίησής της; Επί αυτού έχουμε να παρατηρήσουμε πως μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να υπολογίζει στο σοβαρό και πολύ πιθανό ενδεχόμενο μετατροπής της σύγκρουσης σε έναν περιφερειακό πόλεμο στη Μέση Ανατολή με την άμεση συμμετοχή όλων των βασικών περιφερειακών δυνάμεων (τουλάχιστον Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιράν, αλλά και Ισραήλ) που θα εμπλέξει χώρες όπως η δική μας. Δηλαδή για κίνδυνο μετατροπής της σε μια ανάφλεξη ποιοτικά ανώτερη. Κάτι που με την σειρά του θα σήμαινε πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός τροποποιεί με αρκετά έκδηλο τρόπο και μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές στο εσωτερικό του, την τακτική που έως τώρα ακολουθούσε στο συριακό ζήτημα και όχι μόνο, προβαίνοντας σε μια «φυγή προς τα εμπρός». Διότι, εκτός των άλλων, θα προχωρούσε σε μια τέτοια κίνηση ενώ –με βάση τα δεδομένα που γνωρίζουμε και παρά τα βήματα που έχει πραγματοποιήσει- δεν έχει καταφέρει να επιλύσει σε μεγάλο βαθμό μιας σειρά εκκρεμότητες που τον ταλάνιζαν στο συγκεκριμένο ζήτημα, όπως οι συμμαχίες, οι αντιπρόσωποι επί του συριακού εδάφους, «η επόμενη μέρα». Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που ο ρώσικος ιμπεριαλισμός έχει ήδη διαμορφώσει υπέρ του όρους «από τα μέσα», και που δεν είναι εύκολο να προσπεραστούν, ανεβάζοντας το ρίσκο μιας τέτοιας κίνησης στο κόκκινο. Αλλά και τινάζοντας στον αέρα όλες τις προσπάθειες προσέγγισης του Ιράν των τελευταίων δύο χρόνων.
Αυτά νομίζουμε πως θα είναι και τα ζητήματα που εκτός των άλλων ανιχνεύουν οι ΗΠΑ στις συνομιλίες του ΥΠΕΞ Κέρι με τον Ιρανό ομόλογό του, στην επίσκεψη του στη συνέχεια στο Κάιρο, και πολύ περισσότερο όταν με τον Πρόεδρο Ομπάμα θα επισκεφτούν το Ριάντ, για να συνομιλήσουν με την σαουδαραβική ηγεσία αλλά και να συμμετέχουν στη Διάσκεψη Κορυφής του Συμβουλίου των Αραβικών Χωρών του Κόλπου, αυτής της δολοφονικής συμμαχίας των πετρομοναρχιών, που συνεχίζει να αιματοκυλάει τον λαό της Υεμένης. Αυτά νομίζουμε θα αποτελούν και σημαντικό μέρος της ατζέντας των συνομιλιών του Ομπάμα στους μετέπειτα και πολύ σημαντικούς σταθμούς της περιοδείας του: το Βερολίνο και το Λονδίνο.

Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/ 
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ