Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Και όμως υπάρχει εναλλακτική! Ο δρόμος που θα χαράξει ο λαός μαζί με τους κομμουνιστές

Μετά τη νέα και ακόμη πιο θορυβώδη ευθυγράμμιση της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ στις επιταγές των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, ξαναφούντωσαν τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα.
Αρχισαν πάλι να ακούγονται οι χιλιοειπωμένες θεωρίες περί του μικρότερου κακού. Με τη διαφορά ότι τώρα δεν τα αναπαράγουν μόνο το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΠΟΤΑΜΙ, αλλά και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να δικαιολογήσει τις ραγδαίες προσαρμογές του τους τελευταίους μήνες.
«Καλύτερα, λοιπόν, τα προαπαιτούμενα και το 3ο μνημόνιο παρά η χρεωκοπία», «καλύτερα να χάσεις το χέρι σου παρά το κεφάλι σου», «καλύτερα μέσα στην ασφάλεια του ευρώ και της ΕΕ παρά στο χάος και το άγνωστο»…
Κοινός τόπος (καθόλου πρωτότυπο) όλων αυτών το ότι ο «μόνος δρόμος» που υπάρχει για το λαό μας και τους λαούς γενικότερα είναι αυτός που έχει χαράξει το καπιταλιστικό σύστημα και οι ιμπεριαλιστές. Μόνο μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, σύμφωνα με τους κυρίαρχους, μπορούν να γίνουν κάποιες διαφοροποιήσεις προς το καλύτερο και να περιοριστούν οι πιο άγριες πλευρές της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Δεν έχει καμία σημασία για τους υποστηρικτές και τους απολογητές του συστήματος το ότι ο «δρόμος» τους οδηγεί στη ραγδαία επιδείνωση όλων των πλευρών της ζωής των λαών. Δεν έχει καμία σημασία που οι πόλεμοι, η εξαθλίωση, η πείνα αποτελούν πλέον μια καθημερινή πραγματικότητα για το μεγαλύτερο τμήμα του πλανήτη. Αυτό που έχει σημασία γι’ αυτούς είναι, όσο παραμένουν κυρίαρχοι και δεν αμφισβητούνται, να συνεχίζουν την ιδεολογική τους τρομοκρατία και τα κηρύγματα για το πόσο ο καπιταλισμός είναι ανίκητος και παντοδύναμος.
Ο ελληνικός λαός απέκτησε αρκετή εμπειρία, ιδιαίτερα τα πέντε τελευταία χρόνια, σε σχέση με το τι κρύβεται πίσω από την ιδεολογική-πολιτική τρομοκρατία. Το βίωσε στο πετσί του και αντέδρασε με τους αγώνες του, αλλά και με την ψήφο του όταν δεν είχε άλλο τρόπο. Τόσο, όμως, οι αρνητικοί συσχετισμοί, όσο και η όλη πολιτική της «Αριστεράς στην κυβέρνηση» δεν επέτρεψαν στις δυνάμεις του λαού να κάνουν τα απαραίτητα βήματα ώστε μέσα από τους αγώνες και τις συγκρούσεις να ανακαλύψουν, να χαράξουν το δικό τους δρόμο κόντρα στους διάφορους καπιταλιστικούς μονόδρομους, αλλά και τις μικροαστικές-εύκολες φαντασιώσεις που έβρισκαν έκφραση στον ΣΥΡΙΖΑ, τις συνιστώσες του και μια σειρά δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου.
Μεγάλα τμήματα του λαού, εκφράζοντας την αγανάκτηση και την οργή τους, οδηγήθηκαν να αμφισβητήσουν τους κυρίαρχους και τις επιλογές τους μέσα από μορφές και τρόπους που σήμερα, δυστυχώς γι’ αυτά τα τμήματα, αποδεικνύονται ενσωματώσιμοι και παντελώς αδύνατοι να προκαλέσουν ανατροπές και ρήξεις προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Επί της ουσίας, το πλήγμα που δέχτηκαν αυτά τα στρώματα είναι διπλό και γι’ αυτό φέρνουν ευθύνη ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, η κάθε μία με τον τρόπο της και από το πόστο της.
Το ένα χτύπημα αφορούσε το ότι μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ δεν υπάρχουν περιθώρια για φιλολαϊκές βελτιώσεις. Το χτύπημα αυτό, ουσιαστικά, ισοδυναμεί με το ότι ο λαός και η χώρα του βρίσκονται στο πλαίσιο μια φυλακής εθνών και λαών που λειτουργεί με γνώμονα την εξυπηρέτηση ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών συμφερόντων.
Το δεύτερο χτύπημα είναι ότι απέναντι σ’ αυτή την φυλακή, η κυβερνώσα αριστερά, που τόσο θορυβούσε τους προηγούμενους μήνες, το μόνο που έκανε ήταν να αφήσει να πλασάρονται σαν διέξοδοι κάτι μικροαστικές, απογειωμένες ανοησίες που στην καλύτερη περίπτωση δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ονειρώξεις για αλλαγή προστάτη.
Πλανήθηκαν επί μήνες μια σειρά φαντασιώσεις που βαφτίστηκαν στρατηγική ρήξης και plan b, «αγνώστου πατρός και λοιπών στοιχείων». Η πατέντα άλλοτε ανήκε στον Βαρουφάκη, άλλοτε στην Αριστερή Πλατφόρμα, ενώ δικαιώματα ISO είχε αποκτήσει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ταχύρρυθμες λύσεις και φαεινές χωρίς το λαό, εκτοξεύονταν και έταζαν αποτελέσματα.
Το μπέρδεμα και η σύγχυση μεγάλωνε, όταν την ίδια περίοδο αλλά και τα προηγούμενα χρόνια σαν ανεξαρτησία της χώρας πλασσαρόταν, ακόμα και από εθνικιστικούς κύκλους, μια κοινωνία εξάρτησης, εκμετάλλευσης και καταπίεσης με άλλο νόμισμα και με άλλους προστάτες. Μια τόσο λάστιχο «ανεξαρτησία» που χώραγε τους πάντες του φάσματος από δεξιά έως πολύ «αριστερά». Ολα αυτά καταρρέουν σήμερα με μεγάλη ταχύτητα, παρ’ όλο που στον απόηχο των εξελίξεων συνεχίζουν να ακούγονται και να αναπαράγονται από αμετανόητες μικροαστικές αντιλήψεις.
Ας αφήσουμε, όμως, αυτούς τους αμετανόητους κύκλους που συνεχίζουν να ψάχνονται στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και ας έρθουμε στο λαό. Ολη αυτή η γρήγορη αποδόμηση των «εναλλακτικών» του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί νέα αρνητικά δεδομένα και ενίσχυση της λογικής του καπιταλιστικού μονόδρομου. Και επειδή ίσως φαίνεται απαισιόδοξο αυτό που λέμε, να επισημάνουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν άφησαν τα αποτυπώματά τους στις μάζες. Ανέβηκε η όποια πολιτικοποίηση, μεγάλα τμήματα λαού βρέθηκαν για πρώτη φορά σε μεγάλα διλλήματα και προσπάθησαν να τα απαντήσουν εκδηλώνοντας αντιστάσεις στους κυρίαρχους. Ξεκίνησε, έστω στρεβλά και με όρους κυριαρχίας του ρεφορμισμού στο κίνημα, μια συζήτηση, με μαζικούς όρους, για την προοπτική της ριζικής ανατροπής του συστήματος και το πώς ο λαός μπορεί να πετύχει νίκες και να μη βρίσκεται με το κεφάλι κάτω.
Ωστόσο, όλες αυτές οι επιμέρους διαφοροποιήσεις κινδυνεύουν γρήγορα να καλυφθούν κάτω από την απογοήτευση. Κάπου εδώ υπάρχει και το ζήτημα των ευθυνών που ανέλαβε και μπορεί ακόμη περισσότερο να αναλάβει το ΚΚΕ(μ-λ), και που, καθόλου τυχαία, από το 2011 έχει αναγνωρίσει την ανάγκη περισσότερων πρωτοβουλιών στο κίνημα και τη χάραξη των κατευθύνσεων πάλης για το λαό. Το ΚΚΕ(μ-λ), με την όλη του προσπάθεια που ξεκίνησε με την 7η Συνδιάσκεψή του το 2010 και έφτασε μέχρι τις επεξεργασίες της 8ης Συνδιάσκεψης το 2015, έχει προσδιορίσει αυτό που ονομάζει «ο δικός μας δρόμος» και που περνάει μέσα από τις κατευθύνσεις μας για το ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και τις στρατηγικές μας προσεγγίσεις στο πεδίο της πάλης για την ανατροπή του συστήματος, την κατάκτηση της ανεξαρτησίας και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Μ’ αυτή του την προσπάθεια, που θέλει να τη βάλει στην υπηρεσία του κινήματος και της πάλης, διαφοροποιείται σαφέστατα και πολύ διακριτά τόσο από το «δρόμο» του «μεταβατικού προγράμματος» όσο και από το «δρόμο» της «λαϊκής εξουσίας» του ΚΚΕ. Η όλη μας δράση (αυτόνομη, στα πλαίσια της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, αλλά και με όποιες μορφές κρίνουμε) βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τους δύο «δρόμους» που αναφέραμε, με πολύ λίγα σημεία τομής, που αφήνουν μικρά περιθώρια κοινής δράσης.
Θεωρούμε ότι κανένας από τους δύο «δρόμους» δε μπορεί στα σοβαρά να έρθει σε σύγκρουση με τους καπιταλιστικούς μονόδρομους, μιας και παρά τις μεταξύ τους παραλλαγές, ουσιαστικά (όσο κρίνονται και παύουν να είναι διακηρύξεις) αποτελούν παραλλαγή, επί το «προοδευτικότερο», του καπιταλιστικού μονόδρομου.
Δεν έχουμε αυταπάτες για τις άμεσες δυνατότητες του λαού να βαδίσει στα χνάρια του επαναστατικού δρόμου, από κοινού με το ΚΚΕ(μ-λ). Η γραμμή μας δεν είναι σε τέτοιο βαθμό συνδεδεμένη με τις μάζες και αναγνωρίσιμη, ώστε να αποτελέσει ευδιάκριτο σημείο αναφοράς της πάλης του λαού. Ούτε έχουμε αποφύγει να δώσουμε εξηγήσεις για τους λόγους που το όλο μας στίγμα δεν είναι ακόμα φανερό στην ταξική πάλη και την κίνηση των μαζών.
Παλέψαμε πολύ και συνέχεια όλα αυτά τα χρόνια για να πάρουν σάρκα και οστά μέσα στο λαϊκό κόσμο, την εργατιά, τη νεολαία αυτά που προωθούμε. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε και στις νέες συνθήκες. Εκτιμάμε ότι (όσο αντιφατικό και αν ακούγεται) τα νέα δεδομένα ευνοούν την από καλύτερη θέση προώθηση της κατεύθυνσής μας . Αρκεί να μη φοβηθούμε να πάμε κόντρα σε ψεύτικα ή όχι διλήμματα. Οχι φυσικά με λόγια, αλλά με έργα και με πρωτοβουλίες.
Με τη σιγουριά ότι ο δικός μας δρόμος πατάει στη γη, όσο και δύσκολος να φαντάζει. Δεν παρακάμπτει τα κρίσιμα ζητήματα της ταξικής πάλης, το ζήτημα της εξουσίας και το ζήτημα της συντριβής του κράτους, με by pass «μεταβάσεις», με αερογέφυρες προς το μέλλον και μέσω «αντιφατικών» κυβερνήσεων στο έδαφος του πιο άγριου καπιταλισμού.
Στο τρομοκρατικό δίλλημα «ευρωμονόδρομος ή χάος» απαντάμε με το δίλλημα «με το δρόμο του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού ή με το δρόμο του λαού και της εργατικής τάξης».

Προλεταριακή Σημαία, 1/8/2015 - http://www.kkeml.gr/
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Η αριστερά «μας» αντιμέτωπη με τις ψευδαισθήσεις της.

36
Όλοι σήμερα, από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που υπέγραψε την συμφωνία-λαιμητόμο των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων και περνάει από την βουλή νέα βάρβαρα μέτρα, μέχρι το ΚΚΕ και από την Αριστερή Πλατφόρμα μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ΚΟΕ είναι αναγκασμένοι να αναγνωρίσουν, τουλάχιστον στα λόγια, ότι οι ιμπεριαλιστές είναι αδίστακτοι εκβιαστές που δεν το έχουν σε τίποτα να καταστρέψουν ένα λαό και μία χώρα προκειμένου να πετύχουν τις επιδιώξεις τους για κυριαρχία και λεηλασία.
Η σφοδρότητα της επίθεσης των ιμπεριαλιστών της Γερμανίας, των ΗΠΑ αλλά και της «φίλης» Γαλλίας απέναντι σε μία κυβέρνηση η οποία από τις 20 Φλεβάρη με την τότε συμφωνία – υποταγή είχε δώσει ήδη τα διαπιστευτήριά της, γκρέμισε πολλές αυταπάτες και εύκολους σχεδιασμούς επί χάρτου είτε στο κυβερνητικό σχήμα είτε πέρα και γύρω από αυτό.
Όταν η «εναλλακτική» του Grexit δεν αποτέλεσε έναν «αριστερό» εκβιασμό αλλά μία πραγματική απειλή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποκαλύφθηκε ότι η συζήτηση περί νομίσματος ήταν και είναι αποπροσανατολιστική για τον λαό και μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει επιλογή αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τις δικές τους επιδιώξεις. Ενώ για τον λαό σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη στέρηση και φτώχεια, ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση από το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, ακόμα μεγαλύτερο σφίξιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Σε μεγάλα τμήματα εργαζομένων άρχισε να γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι η ρήξη, κόντρα στο πλαίσιο της εξάρτησης και ενάντια στον θανάσιμο «εναγκαλισμό» των ιμπεριαλιστών-προστατών, απαιτεί σοβαρή πολιτική και οργανωτική προετοιμασία του εργατικού-λαϊκού παράγοντα. Καθώς κουρελιάστηκαν οι ψευδαισθήσεις δυνάμεων όπως της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Αριστερής Πλατφόρμας ότι την ρήξη αυτή μπορεί να την πάρει στην πλάτη της μία «αντιφατική κυβέρνηση» με αριστερό πρόσημο όπως αυτή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να εφαρμόσει ένα «μεταβατικό πρόγραμμα». Αλλά κουρελιάστηκαν και οι εκτρωματικές τοποθετήσεις του ΚΚΕ ότι οι κάθε φορά πολιτικοί εκπρόσωποι της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας συζητούν στα πλαίσια της ΕΕ και της Ευρωζώνης σαν ισότιμα μέλη της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας και αποφασίζουν «από κοινού».
Τόσο τα προηγούμενα χρόνια της βάρβαρης επίθεσης όσο και σήμερα με την κλιμάκωσή της ο εργαζόμενος λαός όλο και περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι το «μένουμε Ευρώπη» και «ανήκουμε στην Δύση» απηχεί τα συμφέροντα της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας και την δική του καταστροφή. Ταυτόχρονα όμως συνειδητοποιεί κάθε μέρα και πιο πολύ – ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες- ότι η ντόπια άρχουσα τάξη έχει «φροντίσει» συστηματικά – από καταβολής της – να «οικοδομήσει» μία χώρα έρμαιο στις ορέξεις, τις απειλές και τους εκβιασμούς των ιμπεριαλιστών. Και σε αυτή την χώρα ο λαός που είναι ο πραγματικός παραγωγός όλου του πλούτου της που κατασπαράσσεται από τα ξένα και ντόπια τρωκτικά απειλείται συνέχεια να υποτάσσεται για να μην βρεθεί χωρίς τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα, νοσοκομεία. Ενώ όταν αυτά «υπάρχουν», στην κανονικότητα των μνημονίων, δεν έχει πρόσβαση σε αυτά λόγω φτώχειας , εξαθλίωσης και κατάργησης δικαιωμάτων.
Οπότε η πραγματική σύγκρουση με τους εκβιασμούς και τις απειλές των ιμπεριαλιστών δεν «λύνεται» αν ο λαός δεν ανατρέψει το καθεστώς της εκμετάλλευσης , της καταπίεσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και δεν γίνει αφέντης στο τόπο του.
Αυτό που αντιλαμβάνονται μεγάλα τμήματα του λαού και της νεολαίας για τον χαρακτήρα της χώρας μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και του δοσμένου καπιταλιστικού χαρακτήρα της , έρχεται - εδώ και χρόνια – μεγάλο τμήμα της αριστεράς «μας» να το διαγράψει και να το αντιστρέψει. Και ενώ ο λαός από καιρό αντιλαμβάνεται ότι αυτά που υποφέρουν άλλοι γειτονικοί – και όχι μόνο – λαοί κάτω από την ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν είναι πια μακριά από αυτόν και έχει έρθει και η δική του σειρά να μπει στην διακεκαυμένη ζώνη, έχει μία αριστερά που στο μεγαλύτερό της μέρος τον αποπροσανατολίζει και του υπόσχεται εύκολες, γρήγορες και ανώδυνες μεταβάσεις κάθε είδους. Από το «πρόγραμμα σωτηρίας» του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το τακτοποιημένο πρόγραμμα «λαϊκής εξουσίας» του ΚΚΕ και το «μεταβατικό πρόγραμμα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπών απουσιάζει η λύση της κύριας αντίθεσης για τον εργαζόμενο λαό και την χώρα. Η αντίθεση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και τον λαό. Έχουμε εκφράσει από καιρό την άποψη ότι η απουσία αυτή δεν αποτελεί τυχαία αβλεψία των παραπάνω δυνάμεων αλλά έκφραση, στο σήμερα, της ήττας του εργατικού επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος και της «σκουριάς» που σώρευσε στο σώμα της Αριστεράς η μακροχρόνια κυριαρχία του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού.
Στην σημερινή της έκφραση αυτή η κυρίαρχη έκφραση παίρνει ένα έντονο δήθεν ταξικό περιεχόμενο που καμώνεται ότι αρνείται να υποταχτούν τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα στο ντόπιο κεφάλαιο προς «χάρη» ενός ρηχού εθνοκεντρικού αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα. Ενώ αυτό αποτελεί ακόμα ένα ψευτο-δίλημμα που θέλει να διαχωρίσει την αντιιμπεριαλιστική από την αντικαπιταλιστική πάλη και να προκαλέσει σύγχυση στις γραμμές του κινήματος και του λαού. Η τραγωδία για το κίνημα είναι ότι σε άλλη φάση των παγκόσμιων και εσωτερικών εξελίξεων ήταν λίγο-πολύ οι ίδιες δυνάμεις που έψαχναν συμμαχίες με ντόπια «μη μονοπωλιακά» τμήματα της αστικής τάξης ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Σε κάθε περίπτωση αυτό που επιδιώκουν αυτές οι δυνάμεις είναι να αποφύγουν την αναμέτρηση που θα έχει κεντρικό, στρατηγικού χαρακτήρα περιεχόμενο με τις ανάλογες απαιτήσεις και δεσμεύσεις και να περιοριστούν σε τακτικές επιλογές που δεν θα τους φέρει αντιμέτωπους με το «ποιος-ποιόν». Όμως οι εξελίξεις είναι αμείλικτες και όλες οι ψευτο-αριστερές θεωρίες και οι ανάλογες πρακτικές περί παγκοσμιοποίησης, ολοκληρώσεων, ολοκληρωτικού καπιταλισμού και υπέρ-ιμπεριαλισμού που έχουν σαν κοινό παρανομαστή να αλλοιώσουν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και να αποκρύψουν τον θανάσιμο ανταγωνισμό για κυριαρχία ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές που φέρνει δυστυχία και καταστροφή στην εργατική τάξη και τους λαούς, πρέπει να απολογηθούν για όλες τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες που οικοδόμησαν στον λαό και το κίνημα.
Το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς μαζί με την κυβέρνηση αιφνιδιάστηκαν από την σφοδρότητα των απειλών και των εκβιασμών των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Καθώς και από την ένταση των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών με «πεδίο» την Ελλάδα όπου γινόταν φανερό ένα «μπρα ντε φερ» ανάμεσα σε Γερμανία και τους υποτακτικούς της από την μία και ΗΠΑ – Γαλλίας από την άλλη έτσι ώστε ο χαρακτήρας του όποιου συμβιβασμού να γείρει προς την μία ή την άλλη πλευρά.
Μάλιστα το «αντικαπιταλιστικό» ΚΚΕ έφτασε στην ανάγκη για να εξηγήσει την κατάσταση να αποδώσει την ένταση αυτή στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς (!!!) καθώς όπως φαίνεται η θεωρία «όλοι είναι ιμπεριαλιστές» και «παντού κυριαρχούν τα μονοπώλια» δεν επαρκούσε για να δώσει πειστικές απαντήσεις για τις σημερινές εξελίξεις. Όλοι οι υπόλοιποι, μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ «ανακάλυψαν» ότι η Ε.Ε. δεν είναι το «σπίτι των λαών» αλλά ένα κανονικό σφαγείο των λαών και των δικαιωμάτων τους.
Και εδώ αποδεικνύεται ότι εύκολα γράφονται διαφόρων ειδών σχέδια εξόδου από ΕΕ και ευρώ ή γίνονται συνθήματα στις διαδηλώσεις, αλλά είναι τελείως διαφορετικό ζήτημα η επίγνωση που οφείλει να έχει μία αριστερή οργάνωση ή ένα κόμμα για το τι σημαίνει , επί της ουσίας, ρήξη με τον ιμπεριαλισμό και τα δεσμά της εξάρτησής του. Πολύ περισσότερο όταν η όξυνση δεν άγγιξε όλο το πλέγμα των δεσμών της εξάρτησης (ΝΑΤΟ, βάσεις κλπ) αλλά «παρέμεινε» στο πολιτικό-οικονομικό πεδίο.

μία «ειδική» περίπτωση

Η περίπτωση της ΚΟΕ δεν θα μπορούσε να ενταχθεί στις οργανώσεις της αριστεράς που υποτιμούσαν τον ιμπεριαλισμό και την ανάγκη για αγώνα του λαού για κατάχτηση της ανεξαρτησίας . Μέσα όμως από μία πορεία συνειδητών επιλογών και αφού «ασπάσθηκε» την θεωρία της παγκοσμιοποίησης υπόταξε όλο το αντιιμπεριαλιστικό της φορτίο στην περιβόητη «ενότητα της αριστεράς» και κυρίως στην «λύση» του κεντρικού πολιτικού προβλήματος με την «αριστερή διακυβέρνηση». Έγιναν «δωρητές σώματος» στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, απέσυραν όνομα, σφυροδρέπανο, «δημόσια εμφάνιση» και «εξειδίκευσαν» τον αντιιμπεριαλιστικό τους προσανατολισμό στην «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας, εξαφανίζοντας τα συνθήματα για έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ. Στην βάση αυτών των επιλογών «κέρδισαν» αναγνώριση στον χώρο και ευρύτερα, κρατικές χρηματοδοτήσεις, εξέλεξαν στελέχη της οργάνωσης στην βουλή με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν «κανονικοί αριστεροί». Και σήμερα είναι και αυτοί υποχρεωμένοι να απαντήσουν πως έφτασε το πράγμα έως εδώ και ο χώρος τον οποίο συνδιαμόρφωσαν με τον ΣΥΝ και τους υπόλοιπους, μεταλλάσσεται σε φορέα της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό. «Είναι αυταπάτη ότι οι δανειστές–λύκοι θα σταματήσουν απλά σε μια συμφωνία. Αυτοί προωθούν την στρατηγική τους: θέλουν και θα επιδιώξουν την πολιτική ασφυξία, την εξαφάνιση της άλλης εναλλακτικής δυνατότητας. Θα μας προσαρμόσουν στο κρεβάτι του μνημονιακού Προκρούστη και θα συντελεστεί μια μετάλλαξη μας». Αυτά λέει ο Ρ. Ρινάλντι (στέλεχος της ΚΟΕ ) στην κοινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας και της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ στις 10 Ιούλη. Αυτοί που ήθελαν να «στρέψουν προς τα αριστερά» τον ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένοι, σήμερα, να απολογηθούν γιατί απέτυχε το τόσο καλά επεξεργασμένο σχέδιό τους.

η Αριστερά απέναντι στον εαυτό της

Μέσα στην Αριστερά πρέπει πλέον να κοπεί η «πλάκα» όπου ο καθένας με την μεγαλύτερη άνεση άλλα λέει την μία μέρα και άλλα την άλλη χωρίς να δίνει λογαριασμό πουθενά, εκμεταλλευόμενος την αποπολιτικοποίηση που και ο ίδιος έχει συμβάλλει να κυριαρχήσει. Για αυτό που συντελέστηκε, αντιλαϊκή συμφωνία, σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού, θα δώσουν λόγο όλοι.. Δεν θα γλιτώσει κανένας, όσο και αν με τους ελιγμούς που έχει μάθει τόσα χρόνια να κάνει, προσπαθήσει να βγάλει, για άλλη μία φορά, έξω την ουρά του.
Όσοι έχουν υπηρετήσει το «σχέδιο» που φέρνει τον λαό αντιμέτωπο με νέα αντιλαϊκά βάρβαρα μέτρα που φέρνουν την σφραγίδα της Αριστεράς θα πρέπει να απολογηθούν στον κόσμο της Αριστεράς, στους εργαζόμενους και τη νεολαία που καταδίκασαν να ζήσει μαύρη ζωή χωρίς μέλλον.
Σε αυτούς να προσθέσουμε και όσους είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο υπηρέτησαν τα δικά τους σχέδια , αδιαφορώντας για την συγκρότηση ενός μαζικού-μαχητικού και πολιτικοποιημένου κινήματος ενάντια στους ντόπιους και ξένους δυνάστες. Όσους συνέγραψαν «μεταβατικά προγράμματα» και είχαν σκοπό να πιέσουν «από τα αριστερά» για την εφαρμογή τους, είτε εντός είτε εκτός του κυβερνητικού κόμματος. Όσους αποφάσισαν να στήσουν αερογέφυρες «λαϊκής εξουσίας» για να αποφύγουν την αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος και «πρόσφεραν» μεγάλα τμήματα λαού και εργαζόμενων τους νέους κυβερνητικούς διαχειριστές. Και αυτοί οι τελευταίοι μην τολμήσουν να καμωθούν ότι και αυτό το είχαν προβλέψει αλλά ο λαός δεν τους άκουγε και πρέπει να ξανα-διορθώσει την ψήφο του.
Ήρθε η ώρα όλοι να αγωνιστούμε για να ξαναβρεί η Αριστερά το πραγματικό της περιεχόμενο. Να αποκτήσει τα εργατικά- λαϊκά χαρακτηριστικά που χάθηκαν μέσα από τις οπισθοχωρήσεις , την ήττα και την παλινόρθωση.
Να αποτελέσει ξανά πηγή έμπνευσης και αγώνα για μία καλύτερη ζωή και μία νέα κοινωνία.
Γιατί δεν υπάρχει «τέλος της ιστορίας» όπως πολλοί πίστευαν και κάποιοι ήλπιζαν. Είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε την «προϊστορία» της ανθρώπινης κοινωνίας μέχρι της απελευθέρωσή της από τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά δεσμά.
Επαναστατικό δεν είναι όταν μιλάς για την επανάσταση, καθώς αυτό στα λόγια είναι εύκολο και μερικοί μάλιστα τόχουν για «καραμέλα» πρωί - μεσημέρι-βράδυ. Επαναστατικό είναι να κοπιάσεις για την συγκρότηση του εργατικού-λαϊκού παράγοντα να διεκδικήσει την ζωή που του κλέβουν οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. Επαναστατικό είναι να αρνηθείς την συνδιαχείριση -με κάθε τρόπο- του συστήματος, από την όποια απλή μορφή μέχρι την κυβερνητική. Επαναστατικό είναι να μην δείχνεις κατανόηση παρά μόνο στα εργατικά-λαϊκά αιτήματα και να μπαίνεις στην πρώτη γραμμή για την διεκδίκησή τους. Επαναστατικό είναι να ξέρεις σε τι κόσμο και σε τι χώρα ζεις και να μην παίρνεις τις επιθυμίες και τις «απογειώσεις» σου για πραγματικότητα.
Η κατάσταση είναι δύσκολη για τους εργαζόμενους, τον λαό, όλους μας. Δεν υπάρχει χώρος για μεγαλοστομίες «αντεπίθεσης», «ξεσηκωμού» και άλλα τέτοια. Είναι ώρα να γίνουν κατανοητές οι μεγάλες απαιτήσεις της περιόδου, να πεταχτεί από το σώμα του κινήματος η σκουριά της συνδιαλλαγής, των εύκολων λύσεων και των «έξυπνων» σχεδίων. Τα υλικά της ήττας και της παλινόρθωσης δεν είναι ανακυκλώσιμα αλλά τοξικά για το κίνημα και τον κόσμο του κινήματος.
Να γειωθούμε στην πραγματικότητα και να στηρίξουμε την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος αντίστασης-διεκδίκησης-αναμέτρησης με τους αδίστακτους δυνάστες μας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Η επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία έχει στόχο την κατάληψη της Ροζάβα

0
Οι εξελίξεις στην Τουρκία είναι σημαντικές και δημιουργούν πολλούς κινδύνους για τους γύρω λαούς. 
Από τη μια το καθεστώς του Ερντογάν πολεμά (κυριολεκτικά) να αποτρέψει τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτος στα σύνορά του και βομβαρδίζει, στο όνομα της καταπολέμησης του ISIS, θέσεις Κούρδων ανταρτών του PKK, αλλά και άλλων δυνάμεων, και απειλεί για εισβολή στη Συρία. Αν και ήδη υπάρχουν φήμες για εκτεταμένες επιχειρήσεις μέσα στο έδαφος της Συρίας που ετοιμάζουν αυτή την εισβολή. 
Από τη άλλη έχοντας ανησυχήσει ιδιαίτερα για τη μαζικότητα και τη σφοδρότητα των αντιδράσεων στη χώρα του μετά τη δολοφονία του Σουρούτς στρέφεται με ιδιαίτερη βιαιότητα εναντίον λαϊκών κινητοποιήσεων, αγωνιστικών και επαναστατικών δυνάμεων της Τουρκίας προσπαθώντας παράλληλα να θέσει στη παρανομία το HDP. 
Για τους στόχους της εισβολής στη Συρία ακολουθεί άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία:

Στην Μέση Ανατολή και ειδικότερα στην Συρία παραμένει ανοιχτό το θέμα της επέμβασης της Τουρκίας. Στις βδομάδες που αναζητείται ο κυβερνητικός σχηματισμός ανάμεσα στα τρία αστικά κόμματα της Τουρκίας, με κοινά αντιδραστικά χαρακτηριστικά και κοινό πρόβλημα το Κουρδικό ζήτημα, συνεδρίασε το συμβούλιο ασφαλείας για να προετοιμάσει την στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, με στόχο την κατάληψη της Ροζάβα. Με κύριο πρόταγμα την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στην περιοχή, προετοίμασαν το σχέδιο και ήδη 54.000 στρατιώτες είναι παραταγμένοι παράλληλα με τα σύνορα.
Τα καντόνια ανάμεσα στο Κομπάνι και Αφρίν είναι στους άμεσους στόχους της Τουρκίας, η ίδια περιοχή που θέλει να ελέγξει και το ISIS. Είναι φανερό ότι η Τουρκία θέλει να ενισχύσει τον ISIS και αφήνει να διαρρεύσει η απόφαση του συμβουλίου ασφαλείας ότι επιθυμεί μια «νεκρή ζώνη κατά της τρομοκρατίας του ISIS» στην περιοχή. Όταν ο ISIS πρωτοεμφανίστηκε στα σύνορα της Τουρκίας, η Τουρκία όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε αλλά παρείχε κάθε είδους υλικοτεχνική υποστήριξη. Για αυτό, όταν το τουρκικό κράτος συζητάει για νεκρή ζώνη, ξεκάθαρα εννοεί την κατάληψη τη Ροζάβα.
Γιατί η Ροζάβα ισχυροποιήθηκε. Το ομοσπονδιακό καντόνι είναι πλέον ένα ξεχωριστό κράτος. Μετά τις απελευθερώσεις περιοχών, που συνεχώς αυξάνονται, ενώνεται με άλλα καντόνια. Οι νίκες κάτω από την ηγεσία των κουρδικών δυνάμεων στην περιοχή έβγαλαν στην επιφάνεια την εχθρότητα του φασιστικού τουρκικού κράτους για τους Kούρδους.
Ο ISIS επιτίθεται στο Tel Abyad και την Cerablus, γιατί έτσι απομονώνει τα καντόνια μεταξύ τους. Με τις επιθέσεις στο Κομπάνι και Cizîre στοχεύουν στον αποκλεισμό της Ροζάβα από τα άλλα καντόνια. Η περιοχή μεταξύ του Afrin και του Cerablus έχει μεγάλη σημασία για τους Κούρδους μαχητές.
Το τουρκικό κράτος που υποστήριξε την δημιουργία του ISIS και την γεωγραφική του διεύρυνση, επιτίθεται τώρα στους Κούρδους για τις νίκες που έχουν καταφέρει εναντίον του. Ο Ερντογάν, στην περίοδο του Ραμαζανιού, σε ένα Ιφτάρ (το δείπνο μετά τη νηστεία), ανακοίνωσε: «Εμείς δεν θα επιτρέψουμε ποτέ την ίδρυση του κράτους στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Όποιο και αν είναι το κόστος, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το θέμα αυτό».
Το συμβούλιο ασφαλείας, στην προσπάθεια δημιουργίας κλίματος, ανακοίνωσε στα ΜΜΕ ότι το PYD (Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης) κάνει εθνοκάθαρση στην περιοχή, συνεργάζεται με τον ISIS και ιδρύει στην δυτική Συρία ένα κουρδικό κράτος κλπ. Η Τουρκία θέλει να δημιουργήσει μια ουδέτερη ζώνη στην περιοχή «κατά της τρομοκρατίας του ISIS! Επειδή το κουρδικό κίνημα θεωρείται παγκόσμια ως μια προοδευτική επαναστατική αναγκαιότητα από την κοινή γνώμη, αυτό δημιουργεί μεγαλύτερο πρόβλημα στην Τουρκία, η οποία το διαχειρίζεται με έντονη κυβερνητική προπαγάνδα. Και η διεθνής κοινή γνώμη είναι ένα εμπόδιο για την στρατιωτική επέμβαση.
Τον Απρίλη, στην Μιλιέτ είχε γραφτεί ότι σχηματίζεται στρατιωτική συμμαχία της Τουρκίας με το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία για την ανατροπή του καθεστώτος του Άσαντ. Μια συμμαχία παρόμοια με την συμμαχία ενάντια στην Υεμένη. Τη στιγμή, λοιπόν, που ανακοίνωναν ημερομηνία εισβολής, το διέψευσαν.
Γιατί; Επειδή το πρόβλημα των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι η παρουσία του Άσαντ αλλά το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον ISIS. Για αυτό προχώρησε σε συνασπισμό με συμμαχικές δυνάμεις κάτω από την κηδεμονία της. Οι ΗΠΑ ανησυχούν για το Ισραήλ όπου έχουν δυνάμεις τους και βλέπουν τον Ελ Νούρσα να είναι πιο κοντά ιδεολογικά στον ISIS, που έχει οργανωμένες δυνάμεις στην περιοχή. Και επειδή η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, καταρτίζεται και εξοπλίζεται με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και όλος ο στρατός εξαρτάται από το ΝΑΤΟ και ελέγχεται από τις ΗΠΑ.
Μπορεί αυτή η πραγματικότητα να χάλασε τα σχέδια της Τουρκίας για κατάληψη της Ροζάβα, αλλά δεν πρέπει να αγνοηθεί ότι το τουρκικό κράτος παραμένει ο χωροφύλακας των ΗΠΑ στην περιοχή, άσχετα από επί μέρους διαφοροποιήσεις για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων.
Και ο ISIS έχει σαφή ρόλο στην εφαρμογή της πολιτικής των ιμπεριαλιστών. Όταν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κράτη της περιοχής παλεύουν για να αποκομίσουν οφέλη, πολλές φορές συγκρούονται τα συμφέροντα των αστικών τάξεων, όλα όμως τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι η ιμπεριαλιστική ηγεσία των ΗΠΑ σε συμμαχία με τις δυνάμεις του ISIS βομβάρδιζε τους στόχους των δυνάμεων του YPD.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει αυτήν την εισβολή είναι η πάλη των λαών. Ο οργανωμένος στρατός των YPG/YPJ είναι βέβαιο ότι θα αντισταθεί στην εισβολή. Το μεγαλύτερο όμως εμπόδιο στα σχέδια της Τουρκίας για την εισβολή, ταυτόχρονα με την αντίσταση των δυνάμεων, θα είναι η οργάνωση του επαναστατικού και δημοκρατικού αγώνα μέσα στην Τουρκία. Είναι καθήκον η συγκρότηση από τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες ενός ισχυρού μετώπου ενάντια στην εισβολή στην Ροζάβα, όπως έγινε με το Ιράκ ή σε άλλες επεμβάσεις.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΚΚΤ(μ-λ): «Τις διεθνείς γέφυρες που προσπαθείτε να γκρεμίσετε πολεμώντας μας, πολεμώντας σας θα τις χτίσουμε»

0
Στην Μέση Ανατολή έχουν γίνει ρουτίνα οι δολοφονίες των καταπιεσμένων, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, οι τυφλές βομβιστικές επιθέσεις και οι κανονιοβολισμοί από τους αιμoσταγείς δολοφόνους σε άριστη συνεργασία με τους προστάτες τους. Στην Μέση Ανατολή διεξάγεται ένας περιφερειακός πόλεμος μαζικής εξόντωσης. Αυτή την περίοδο ζούμε την προδοσία, την σκληρότητα, την καταπίεση.
Είναι πέρα από κάθε λογική το πόσο εύκολα μπορεί να γίνει κανείς στόχος τυφλής επίθεσης λόγω της διαφορετικής εθνότητας, θρησκείας, των πεποιθήσεων ή του φύλου. Σε περιοχές που εδώ και χιλιάδες χρόνια ζουν αρμονικά διαφορετικές αιρέσεις, θρησκείες και εθνότητες, τώρα προσπαθούν να σπείρουν την εχθρότητα ανάμεσά τους με τίμημα ποταμούς αίματος. Με ειδικές μεθόδους ψυχολογικού πολέμου και άνανδρες δολοφονίες δυναμιτίζουν την συνύπαρξή τους.
Η απέραντη απληστία για κέρδος που κυριαρχεί ξεπληρώνεται με το αίμα και την ζωή των καταπιεσμένων. Στο Κομπάνι θέλουν να τους ποτίσουν με ανησυχία και καχυποψία απέναντι στους γείτονές τους. Στον απόηχο του θανάτου από τις βόμβες των Σιιτών, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί ο φόβος. Στην Λατάκεια ο φόβος του Αλεβίτη, στη Φαλούτζα και τη Χάμα του Σουνίτη. Ο ιμπεριαλισμός και οι τοπικές αντιδραστικές δυνάμεις σπέρνουν τον θάνατο και ξοδεύουν χρόνο και κόπο για να δημιουργήσουν εχθρότητα και να διασπάσουν αυτούς που ζουν και αγωνίζονται στην Ροζάβα.
Η Ροζάβα σήμερα είναι πρωταγωνιστής της προόδου και της δημοκρατίας. Αυτό το οχυρό της δημοκρατίας και της προόδου αποτελεί συγκεκριμένο στόχο. Είναι μια ξεκάθαρη σιωπηρή συμμαχία μεταξύ του τουρκικού κράτους και των τζιχαντιστών με στόχο να την αποδυναμώσει και να την καταπνίξει. Οι στρατιωτικές και πολιτικές επιθέσεις έχουν στόχο τις δημοκρατικές κατακτήσεις των Κούρδων και την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων και πεποιθήσεων. Η Ροζάβα γίνεται στόχος όλων των τμημάτων της αντίδρασης γιατί έχει ξεσηκώσει μια διεθνή αλληλεγγύη και αναδεικνύει το δημοκρατικό κλίμα που υπάρχει στην περιοχή.
Η κλιμάκωση της επίθεσης του τουρκικού κράτους εναντίον της Ροζάβα εντείνεται τον τελευταίο καιρό. Ο Ταγίπ Ερντογάν το είπε με τον πιο σαφή τρόπο: «Όποιο και αν είναι το κόστος, η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την ίδρυση του κράτους στην βόρεια Συρία και νότια της Τουρκίας». Μετά από αυτήν τη δήλωση εκατοντάδες Κούρδοι σκοτώθηκαν στο Κομπάνι. Με εξωφρενικές δηλώσεις στα ΜΜΕ μιλούν για τα σχέδια ενάντια στην Ροζάβα. Ενεργοποιήθηκαν εντατικές και συστηματικές στρατιωτικές επιθέσεις, πολεμικές μηχανές και ψυχολογικός πόλεμος. Έγιναν στόχος οι αλληλέγγυες συλλογικότητες στην Ροζάβα και στον αγώνα των Κούρδων. Μια διεθνής συνωμοσία τέθηκε σε λειτουργία με επιθέσεις και συλλήψεις επαναστατών, αγωνιστών, πατριωτών που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια του κινήματος αλληλεγγύης.

Δεν θα εξαφανίσετε αυτό το πνεύμα σκοτώνοντάς μας!
Στις 20 του Ιούλη προστέθηκε σ’ αυτή την αλυσίδα ακόμη ένας κρίκος με την άγρια, κατακριτέα δολοφονική επίθεση . Στην συνέντευξη τύπου της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικών Ενώσεων Νεολαίας στο Σουρούτς, για την εκστρατεία αλληλεγγύης στο Κομπάνι «Μαζί το υπερασπιστήκαμε, Μαζί το ανοικοδομούμε», έγινε βομβιστική επίθεση. Έπεσαν νεκροί μάρτυρες 32 νέοι και νέες. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι υπήρχε δάκτυλος του ISIS στην επίθεση. Ωστόσο δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι για τον πολιτικό προσανατολισμό και την υλοποίηση αυτής της επίθεσης υπήρξε η βοήθεια και η συμβολή της τουρκικής άρχουσας τάξης. Αυτές οι δολοφονίες, είναι ένα τμήμα των οργανωμένων επιθέσεων της αστικής τάξης ενάντια στις νίκες της Ροζάβα.
Αν και δεν είναι άμεσος πόλεμος, είναι ένα απειλητικό πολιτικό μήνυμα το κομμάτιασμα των νεανικών κορμιών σε αυτούς που αγωνίζονται για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης πόλης. Θέλουν να υποχρεώσουν να κοπεί το νήμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης στη Ροζάβα. Αυτός είναι ένας αντιδραστικός στόχος. Γίνεται κατανοητό ότι οι δολοφονίες είναι μέρος της προσπάθειας ενάντια στους δημοκράτες, τους επαναστάτες και στο κίνημα της αλληλεγγύης

Δηλώνουμε πως το νήμα αυτό δεν θα το κόψετε, δεν θα μας εξαφανίσετε σκοτώνοντάς μας!
Απέναντι στο δικό σας «θα γίνει με όποιο κόστος» υπάρχει το δικό μας «με όποιο κόστος ότι είναι να γίνει θα γίνει». Δεν θα μας τρομάξετε και δεν μας αποξενώσετε από τις ιδέες μας και τις αξίες μας σκοτώνοντάς μας. Δεν θα τα καταφέρετε. Μόνον θα ενισχύσετε την αγάπη μας για την Ροζάβα, την οργή και την συνείδησή μας. Το νήμα της αλληλεγγύης δεν θα κοπεί με τις ύπουλες και άνανδρες δολοφονίες, με την ακόρεστη δίψα σας για αίμα. Θα ενισχυθεί περισσότερο, θα οξυνθεί, θα ριζωθεί και απέναντί σας θα βρείτε την οργανωμένη διεθνή πορεία της αλληλεγγύης. Και ότι είναι να γίνει θα γίνει!

Στο Σουρούτς δολοφονήθηκαν 32 νέα παιδιά γεμάτα πίστη. Για αυτές τις δολοφονίες θα λογαριαστούμε. Οι δολοφονίες αυτές είναι η πραγματική εικόνα, το εφιαλτικό πρόσωπο της άρχουσας τάξης. Χρέος των δημοκρατών, των επαναστατών και των καταπιεσμένων είναι να ενισχύσουν τους εφιάλτες τους. Το κόμμα μας αναλαμβάνει αυτό το χρέος. Το μακελειό στο Σουρούτς είναι μια καινούργια πραγματικότητα που μας δεσμεύει ακόμη περισσότερο για την αναμέτρηση με τις αντιδραστικές πολιτικές.
Γνωρίζουμε τους δολοφόνους, τους ξέρουμε, τους περιγράφουμε. Στην αναμέτρηση με αυτούς τους δολοφόνους καλούμε όλο τον λαό στον αγώνα, στους δρόμους, στις πλατείες, στα βουνά, παντού. Η οργή μας μαζί με τις κάνες θα βρει τον στόχο.

Να διαμαρτυρηθούμε για την σφαγή στο Σουρούτς, να βγούμε στους δρόμους, να απαιτήσουμε από την τουρκική κυβέρνηση να λογοδοτήσει, να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη στην Ροζάβα !

Καταδικάζουμε τη σφαγή στο Σουρούτς!
Ζήτω η διεθνιστική αλληλεγγύη!
Χαιρετίζουμε την αντίσταση στη Ροζάβα και τους μάρτυρες!
Θα λογαριαστούμε με το τουρκικό φασιστικό κράτος και όλη την αντίδραση!

TKP/ML, Κεντρική Επιτροπή
21 Ιουλίου 2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Χαλκιδική: oι επιθέσεις των τραμπούκων δεν πτοούν τους αγωνιστές (φωτογραφίες)

0
Δολιοφθορά με οξύ στο αυτοκίνητο του δέχθηκε ο Ι. Σ., κάτοικος Ιερισσού και ενεργό μέλος του κινήματος ενάντια στο Επενδυτικό Σχέδιο της Eldorado στη Χαλκιδική. Όπως κατήγγειλε στις αστυνομικές αρχές, άγνωστοι έριξαν οξύ στο σταθμευμένο αυτοκίνητο του προκαλώντας εκτεταμένες φθορές.
Η επίθεση αυτή μόνο «τυχαία» δεν είναι. O I. Σ., γνωστός και ως iosifsk, είναι στην πραγματικότητα «τα μάτια» του κινήματος. Σχεδόν καθημερινά βρίσκεται στις Σκουριές και καταγράφει όλες τις εργασίες, παρά τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα που έχει γεμίσει το βουνό, αποκαλύπτοντας παρανομίες και κρατώντας ενήμερη την τοπική κοινωνία για όλα αυτά που η εταιρεία προσπαθεί να κρύψει. Βίντεο και φωτογραφίες του έχουμε δημοσιεύσει πάρα πολλές φορές (Α.σ.Γ.: και εμείς!).
Για τη δράση του αυτή έχει στοχοποιηθεί, τόσο από την εταιρεία όσο και από την «Ελληνική» Αστυνομία που ενεργεί σαν ιδιωτική ασφάλεια της εταιρείας… Δέχεται τακτικά ύβρεις, απειλές και συκοφαντίες μέσω facebook και «ανώνυμων» ιστολογίων. Το μήνυμα των τραμπούκων είναι σαφές: Μην ξανανέβεις στο βουνό, μην αποκαλύπτεις τις παρανομίες, μείνε μακριά από την εταιρεία γιατί θα το πληρώσεις…

Ο ίδιος απαντάει:
«Το ότι έχω στοχοποιηθεί, το ξέρω εδώ και καιρό… Το ότι δεν θα σταματήσω να «ξεβρακώνω» την εταιρεία και να ενημερώνω τους πολίτες εάν δεν το ξέρετε, να το μάθετε…».




http://antigoldgr.org/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Παρεμβάσεις στις γειτονιές του Βόλου ενάντια στα νέα μνημόνια

0
Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ ξεκίνησε μία σημαντική πρωτοβουλία στις γειτονιές του Βόλου και της Νέας Ιωνίας με οργανωμένες παρεμβάσεις καταγγελίας του νέου μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετά την συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές των ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ.

Με ανακοινώσεις από την ντουντούκα, πανό, μοίρασμα της προκήρυξης και συζητήσεις με τον κόσμο, παρά τις δυσκολίες της ζέστης, περπατώντας στις εργατικές γειτονιές Τσιγάντε και ΜΕΤΚΑ της Νέας Ιωνίας, Χρυσοχοΐδη και Αγ.Παρασκευής του Βόλου, η παρέμβαση της ΛΑ-ΑΑΣ ήταν ένα κάλεσμα οργάνωσης και αγώνα ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια και τους ιμπεριαλιστές-δυνάστες.
Η ανταπόκριση του κόσμου στην παρέμβαση ήταν θετική αλλά και μεγάλος ο προβληματισμός του για το μέγεθος της επίθεσης και μάλιστα από μία "αριστερή" κυβέρνηση.
Το ερώτημα τι μπορούμε να κάνουμε, σαν λαός, απέναντι σε όλα αυτά ήταν το κύριο θέμα όλων των συζητήσεων, δείγμα ότι οι διεργασίες στον κόσμο δεν έχουν σταματήσει αλλά μπορούν να ενισχυθούν και να πάρουν αγωνιστικό χαρακτήρα και διέξοδο.
Για την Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ η παρέμβαση αυτή αποτέλεσε, σε δύσκολες συνθήκες και με υποκειμενικές αδυναμίες, μία σημαντική εμπειρία σύνδεσής της με τον εργατολαϊκό κόσμο που θα συνεχιστεί με ακόμη μεγαλύτερη μαχητικότητα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Επίσκεψη Ν. Κοτζιά στο Ισραήλ: Συνεχίζονται τα βήματα υποταγής στα φιλοπόλεμα αμερικάνικα σχέδια

0
Η επίσκεψη του ΥΠΕΞ Ν.Κοτζιά είναι αλήθεια πως -τουλάχιστον δημόσια- δεν έδωσε κάποια νέα δεδομένα. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να μην είναι σημαντική. Διότι, αυτό «απλώς» σημαίνει πως η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ συνεχίζει με αμείωτο (αν όχι περισσότερο) «ζήλο» την πολιτική όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Την πολιτική, δηλαδή, στο γεωπολιτικό πεδίο, της πλήρους στοίχισης με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν το ρόλο της χώρας και την «ένταξή» της στις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον για την ευρύτερη περιοχή. Στοίχιση που παράγει σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό σοβαρούς κινδύνους για το λαό μας αλλά και για τους λαούς της περιοχής.
Τι πιο εύγλωττο από την παρακάτω δήλωση του Κοτζιά στη συνάντησή του με το δολοφόνο του παλαιστινιακού λαού Νετανιάχου:
«Η σταθερότητα και η ασφάλεια αποτελούν το κοινό μας συμφέρον… και μολονότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις αναφορικά με πολλά άλλα προβλήματα… αυτό που θέλουμε κατά βάθος και αυτό που αποτελεί το κοινό μας συμφέρον είναι η ασφάλεια και η σταθερότητα εντός αυτού του τριγώνου αποσταθεροποίησης, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται η Ουκρανία, στα αριστερά η Λιβύη και στα δεξιά η Μέση Ανατολή: το Ιράκ και η Συρία».
Αυτή η αναφορά στο «τρίγωνο», που φυσικά δεν είναι από αυτά που βρίσκονται στα μέτρα και στο μπόι του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού, δεν απηχεί λοιπόν παρά την ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με την πολιτική και τις προτεραιότητες των ΗΠΑ για την περιοχή.
Πρώτα και κύρια αυτές αφορούν το ουκρανικό ζήτημα. Έχουμε πολλές φορές αναλύσει τη μεγάλη σημασία που έχει το ζήτημα της Ουκρανίας στην αντιπαράθεση του αμερικανικού με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αλλά και στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των ευρωπαίων «συμμάχων»/ανταγωνιστών. Να τονίσουμε μόνο το πόσο έχει συμβάλει η όλη εξέλιξη στην Ουκρανία, ώστε από τη μια ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να στήνει πολεμικά προγεφυρώματα σε όλο το μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας και από την άλλη να σέρνει τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και ειδικότερα τη Γερμανία σε μια τροχιά κόντρας με τη Ρωσία, δυναμιτίζοντας τις στρατηγικές -ενεργειακά- σχέσεις που προσπαθούν να οικοδομήσουν αυτές αναμεταξύ τους. «Προέκταση» αυτών αποτελεί στη σημερινή φάση και η βαλκανική πολιτική των ΗΠΑ.
Μ’ άλλα λόγια, έχει πέσει βαριά η σκιά του Ουκρανικού σε ό,τι συμβαίνει στη Χερσόνησο του Αίμου. Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το πώς μέσα σε ένα μήνα, με ποια μέσα και με ποιες απειλές «μαζεύτηκε» η κυβέρνηση Γκρούεφσκι στην πΓΔΜ. Η χώρα μας λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο καλείται όχι απλώς να σταματήσει τις «αποκοτιές» με τους ρωσικούς αγωγούς, αλλά να σταθεί «ενεργητικά», όπως θα έλεγαν οι αστοί διπλωμάτες, στο πλάι των ΗΠΑ και της προσπάθειάς τους να περισφύξουν τη Ρωσία, να αποκόψουν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία, να αποτρέψουν τυχόν επαναδιείσδυσή της στα Βαλκάνια. Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η Ελλάδα βάζει και αυτή «πλάτη» (αν και μικρότερη) μαζί με την Τουρκία, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, σαν πυλώνες και οι δύο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, για τον περιορισμό της ρωσικής καθόδου και παρουσίας του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο (η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπαιζε το ρόλο αυτό για αιώνες). Και φυσικά, διαμέσου όλων αυτών, να συμβάλουν έμμεσα στην πολιτική που «θέλει» το γερμανικό ιμπεριαλισμό υπό τη σκέπη του αμερικανικού αετού. Η «συμμαχία» λοιπόν με το κράτος-τρομοκράτη της περιοχής, το Ισραήλ, θεωρείται από τις ΗΠΑ πως συμβάλλει σ΄ αυτήν την πλήρη ευθυγράμμιση της ελληνικής αστικής τάξης με τις δικές τους προτεραιότητες, πως αποτελεί ένα ισχυρό «δείγμα» υποταγής της αλλά και πως δημιουργεί ακόμα πιο σταθερά στηρίγματα της πολιτικής τους στην περιοχή.
Το προηγούμενο αναφέρεται διότι «τυπικά» αυτή η «συμμαχία» έχει άλλο πεδίο δράσης . Μ' άλλα λόγια, μέσω αυτής της «συμμαχίας» στην οποία συναθροίζονται η Κύπρος αλλά και η χούντα της Αιγύπτου, οι ΗΠΑ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν άμεσα τα πολλαπλά μέτωπα που έχουν ανοίξει στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, παίρνοντας ταυτόχρονα υπόψη και τις τούρκικες γκρίνιες και διαφοροποιήσεις.
Πιο συγκεκριμένα, η στοίχιση της Κύπρου και η χρησιμοποίηση της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης βοηθά στην προβολή ισχύος σε όλη αυτή την περιοχή. Επίσης η «ολική επαναφορά» της Αιγύπτου στις αμερικανικές ράγες ήδη βοηθά τις ΗΠΑ στη στήριξη του Ισραήλ αλλά και στην προσπάθεια ελέγχου/χρησιμοποίησης του βορειοαφρικανικού μετώπου αστάθειας που έχει ανοίξει και για το οποίο ευθύνονται οι ίδιες αλλά και οι αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές με την επέμβαση και τη διάλυση της Λιβύης. Επίσης, επειδή κάθε άλλο παρά έχει αναιρεθεί η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, η τετραμερής Ισραήλ - Ελλάδα - Κύπρος - Αίγυπτος παράγει διαρκή πίεση στο τούρκικο κατεστημένο για «επαναφορά» σε μια συμβατή με τις αμερικανικές επιδιώξεις στάση.
Παραπέρα, οι ΗΠΑ θεωρούν πως αυτή η τετραμερής τούς βοηθά στο να επεμβαίνουν στο «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής που επίσης οι ίδιες καθοριστικά συμβάλλουν να δημιουργηθεί. Φυσικά όχι με σκοπό να το λύσουν, αλλά με σκοπό να το χρησιμοποιούν ώστε η ζώνη περικύκλωσης της Ρωσίας που οικοδομούν εδώ και καιρό και ξεκινά από την Ανατολική Ευρώπη να μη διακόπτεται από το συριακό και το ιρανικό καθεστώς, αλλά να συνεχίζεται στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής και έτσι, μαζί και με το δίδυμο Πακιστάν - Αφγανιστάν, να «ολοκληρώνεται», συμπεριλαμβάνοντας και την Κίνα.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε την αποδιοργάνωση του Ιράκ από τους ισλαμοφασίστες του ΙΣΙΣ που οι ίδιες (οι ΗΠΑ, μαζί με την Τουρκία και τις μοναρχίες του Κόλπου) χρηματοδότησαν και ενίσχυσαν σε μια προηγούμενη φάση και με σκοπό την ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Αποδιοργάνωση που, ενώ βόλευε και βολεύει έως ένα σημείο, ωστόσο έφτασε ν’ απειλεί σταθερές που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να έχουν, ειδικά σε μια περίοδο που μετά τις αραβικές εξεγέρσεις όλα τα στοιχεία του παλιού status quo είναι υπό αναμόρφωση έως διάλυση.
Αυτή η τετραμερής δίνει λοιπόν και στο Ισραήλ μια «ανάσα» και μια αίσθηση πως δεν είναι μόνο του. Αίσθηση πολύ σημαντική εάν λάβει κανείς υπόψη δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι πως λείπει πολύ από το Ισραήλ η στήριξη που του πρόσφερε μέχρι πριν μια εξαετία η -αμερικανόπνευστη επίσης- συμμαχία με την Τουρκία. Το δεύτερο αφορά το ότι το Ισραήλ αισθάνεται μετά τις αραβικές εξεγέρσεις από τη μια και την προσέγγιση ΗΠΑ - Ιράν από την άλλη διπλά και τριπλά πιεσμένο και ανασφαλές, σαν κράτος φυτευτό στην περιοχή, σαν κράτος τοποτηρητής των ιμπεριαλιστικών (αμερικανικών) συμφερόντων στην περιοχή και άρα σαν κράτος μισητό από όλους τους λαούς που ζουν σ' αυτήν.
Συμπερασματικά, αυτή η επίσκεψη του Κοτζιά, και για την οποία σιγούν πολλοί κατά τα άλλα λαλίστατοι εντός και εκτός κυβέρνησης, πρέπει να καταγγελθεί σαν ένα ακόμα βήμα πλήρους υποταγής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ και της αστικής τάξης στα φιλοπόλεμα αμερικανικά σχέδια.

Τ.Σ. - Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μετανάστες και πρόσφυγες.

0
Το πρόβλημα των προσφύγων από τις ζώνες του πολέμου όσο περνάει ο καιρός εντείνεται. Χιλιάδες άνθρωποι με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να ξεφύγουν από τους πολέμους που προκαλούν οι ιμπεριαλιστές, από τη διάλυση των χωρών τους, από τη φτώχεια και τη πείνα, ξεκινώντας ένα δικαιολογημένο αλλά απατηλό ταξίδι προς μια καλύτερη ζωή. Η Ε.Ε., με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, το μόνο που έχει να αντιτάξει είναι η σκλήρυνση των μέτρων αποκλεισμού των μεταναστών και οι βομβαρδισμοί των πλοίων των δουλέμπορων. Άντε και το διαμοιρασμό μερικών χιλιάδων προσφύγων σε στρατόπεδα ανά την Ευρώπη για να κάνουν το χατήρι στις χώρες που δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση. Με έναν τρόπο άκρως ρατσιστικό και που τους μόνους που ευνοεί είναι τους ανά την Ευρώπη φασίστες που διαδηλώνουν ενάντια στους μετανάστες. Δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς από τους συνυπεύθυνους όλων όσων συμβαίνουν στις χώρες από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία και το Ιράκ.
Η δική μας κυβέρνηση, εκφράζοντας προφανώς της "αριστερές" ευαισθησίες του κορμού της και τον "πατριωτισμό" των κλαδιών της, ενώ αρχικά μιλούσε για μια άλλη πολιτική απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, για κλείσιμο των στρατοπέδων κράτησης και απέλασης, για δημιουργία κέντρων ανθρώπινης υποδοχής και πολλά άλλα ωραία στη πράξη κατέληξε στην αδιαφορία απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους πετώντας τους στο δρόμο και αφήνοντάς τους μόνους τους να βρουν χώρους "καταυλισμού". Αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς που "απελευθερώνονταν" να γυρνούν "εθελοντικά" πια στα στρατόπεδα. Ενίοτε βέβαια θυμάται ο υπουργός Άμυνας να δικαιολογήσει τη σκλήρυνση της στάσης της, θέτοντας και την Ε.Ε. προ των κατασταλτικών ευθυνών της, λέγοντάς μας ότι ανάμεσά τους μπορεί και να κρύβονται και μαχητές του ISIS. Παραδόξως(;) δεν είδαμε καμιά αντίδραση του προσφάτως ανασχηματισμένου μέλους της "Αριστερής Πλατφόρμας" αναπληρωτή υπουργού σε αυτές τις δηλώσεις.
Και μόνο όταν γίνει εκρηκτική η κατάσταση τότε μπορεί να πραγματοποιηθεί καμιά κυβερνητική σύσκεψη για να δει που μπορεί να στοιβαχτούν μερικές εκατοντάδες άνθρωποι, όπως αυτοί του Πεδίου του Άρεως. Μετά αφού κλείσουν τα φώτα της δημοσιότητας τότε θα παίρνουμε απαντήσεις του τύπου "οι άνθρωποι λιάζονται" στις πλατείες και τα πάρκα! Και οι πρόσφυγες στην Ειδομένη κάνουν βόλτες στο δάσος για να πάρουν καθαρό αέρα θα λέγαμε σα συνέχεια αυτής της συλλογιστικής! Ή του τύπου "τι θες να κάνω είμαι στις Βρυξέλλες" όπως λέγεται ότι απάντησε σε ερώτηση για τους πρόσφυγες του Πεδίου του Άρεως η κατά τα άλλα ευαίσθητη αρμόδια υπουργός θερμή υπέρμαχος του νέου μνημονίου.
Πρώτη προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι ούτε οι μετανάστες, ούτε οι πρόσφυγες, ούτε ο λαός και οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας. Πρώτη της προτεραιότητα είναι το πως θα εξυπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου και κυρίως των ιμπεριαλιστών από τους οποίους είναι άρρηκτα δεμένο. Ακόμη και το "ανθρωπιστικό" πρόβλημα των μεταναστών και των προσφύγων μετατρέπεται σε χαρτί διαπραγματεύσεων όταν πρόκειται να διεκδικηθεί - εκλιπαρηθεί -  κάτι καλύτερο για τα δικά τους συμφέροντα.  Μετά δε πα να πνίγονται ή να πεθαίνουν κάτω από τον καυτό ήλιο. Αφήστε, που όπως ξεδιάντροπα γράψαν κάποιες ιστοσελίδες και εφημερίδες ή είπαν κάποια κανάλια, οι πρόσφυγες και η δυστυχία τους μετατρέπεται σε τουριστική ατραξιόν. Όπως και η εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού άλλωστε! Ακόμη και εκεί δεν μπορούν να κρύψουν την αθλιότητά τους.
Κατά τα άλλα τα μνημόνια μεγαλύτερης πρόσδεσης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που προκαλούν αυτή τη δυστυχία, με τα ταξίδια του Κοτζιά στο Ισραήλ, με τη παραχώρηση περισσότερης γης για την διευκόλυνση των αμερικανονατοϊκών εφόδων ενάντια στους λαούς, καλά κραττούν και κανείς από την αριστερά δεν ασχολείται ιδιαίτερα. Προέχει βλέπεται η παρέμβαση στις εξελίξεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ μπας και δημιουργηθεί επιτέλους το πολυπόθητο σχήμα που θα σώσει το λαό και θα τον αποδεσμεύσει από το ευρώ άντε και την ΕΕ! Για τα υπόλοιπα βλέπουμε.
Από την άλλη υπάρχουν κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης που εξακολουθούν να προσπαθούν να στηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους. Με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο. Κινήσεις που μπορεί να μοιάζουν σαν όαση στη ερημιά της κινηματικής νηνεμίας και την ανυπαρξίας οποιουδήποτε εργατικού ταξικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος αλληλεγγύης αλλά δυστυχώς μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορούν να μετατραπούν σε χείμαρρο ανατροπής αυτής της κατάστασης. Τα όριά τους είναι δεδομένα πολιτικά και κινηματικά και οι όποιες κινήσεις τους είναι αποσπασματικές και αυτές όταν μια κατάσταση φτάσει στο αμήν. Όπως στη περίπτωση του Πεδίου του Άρεως και χωρίς απαραίτητα να φταίνε αυτές οι κινήσεις. Ως προς τις πρακτικές δυνατότητές τους τουλάχιστον.
Δεν γίνεται αλλιώς! Αν η αριστερά δεν γίνει πραγματικά αυτό που λέει ότι είναι, αν αντί να ασχολείται με κινήσεις κορυφής και ..."βάσης" για να επηρεάσει τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ και αν δεν πάψει να ασχολείται με το πως θα πλασαριστεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό για να φέρει τις ..."πραγματικές ανατροπές" των μεταβάσεων και των λαϊκών εξουσιών αυτές οι καταστάσεις θα οξύνονται και θα αφήνουν έδαφος σε άλλους να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους πατριώτες. Στους φασίστες.
Ο ρόλος της αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος (θα έπρεπε να) είναι αυτός της ενίσχυσης της αντίθεσης και της οργής του εργαζόμενου λαού απέναντι στις πολιτικές του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, και όχι της υποταγής στο "κοινό αίσθημα" της απογοήτευσης και της αποδοχής του μοιραίου της εξάρτησης. Αντί να ψάχνει για σούπερ προγράμματα βγαλμένα από το χρονοντούλαπο της αποτυχημένης και ηττημένης πλευράς της ιστορίας της με ...κατεύθυνση το σοσιαλισμό θα έπρεπε να ψάχνει τρόπους οργάνωσης της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού με κατεύθυνση την αντίσταση σε όσα του εφαρμόζουν οι αντίπαλοί του, τη διεκδίκηση όσων δικαιούται και την αναμέτρηση με κατεύθυνση την ανατροπή αυτού του συστήματος. Αντί να επιφυλάσσει στο λαό το ρόλο του παρακολουθητή στις πολιτικές εξελίξεις (και τις ενδοαριστερές) θα έπρεπε να προσπαθεί να τον πείσει για τη δύναμη που έχει. Τέτοια που θα μπορούσε να τρομάξει πραγματικά τους πάντες αλλά και που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ασπίδα προστασίας και των προσφύγων. Πολιτικών, πολεμικών και οικονομικών. Σε μια κατεύθυνση να ενταχθούν και αυτοί, εφόσον παραμένουν στην Ελλάδα, στο εργατικό λαϊκό κίνημα ως αναπόσπαστο κομμάτι του.
Αλλά που και από ποιον; Όταν και αυτό το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως "ανθρωπιστική κρίση" ή όταν η όποια σχέση με μεταναστευτικές κοινότητες χρησιμοποιείται για στενά κομματικούς σκοπούς εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των μεταναστών να οργανωθούν δημιουργώντας παράλληλα υγειονομικές ζώνες σε όσους θέλουν να ανακατευτούν στα σοβαρά με το ζήτημα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο - «Αριστερή» Καταστολή - «Αριστερή» συκοφαντία.

0
Της Aντωνίας Λεγάκη

Άκουσε σήμερα το πανελλήνιο τον πρωθυπουργό να περιγράφει ότι δήθεν οι συλληφθεντες της 15ης Ιουλίου, ήταν ξένοι προβοκάτορες, εγκληματίες που προφανώς κάποιες ξένες δυνάμεις είχαν στείλει για να πετάνε μολότωφ στους ειρηνικούς διαδηλωτές(!), με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση!!!
Είχα την τιμή να υπερασπιστώ τουλάχιστον δύο από τους δήθεν «αλλοδαπούς προβοκάτορες», κανείς από τους οποίους δεν κατηγορήθηκε ότι πέταγε μολότωφ στον κόσμο! Τον πρόεδρο του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου της μακρινής χώρας «Αττική» και έναν οπερατέρ που γυρνώντας από την εργασία του εντάχθηκε στο μπλοκ της ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να διαδηλώσει και βρέθηκε κατηγορούμενος και άμεσα άνεργος αφού οι «δυνάμεις ασφαλείας» του έσπασαν το χέρι που είναι απαραίτητο εργαλείο δουλειάς. Αθωώθηκαν αλλά δεν αποζημιώθηκαν…
Οι υπόλοιποι «εγκληματίες» ήταν ένας κοινωνικός λειτουργός μέλος του σωματείου του νοσοκομείου «Παμακάριστος», τέσσερεις εκπαιδευτικοί και ένας εργάτης αλβανός μετανάστης, γέννημα θρέμμα στην Ελλάδα, όλοι τους ενταγμένοι σε εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες από αυτές που ο πρωθυπουργός προεκλογικά κολάκευε πολιτικά, προς άγραν ψηφοφόρων. Όλοι τους αγωνιστές, περήφανοι εκπρόσωποι των μαζικών αγώνων που εξανάγκασαν σε παραίτηση όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και προφανώς, γι’ αυτό, ανεπιθύμητοι…
Κατηγορούμενοι για πλημμελήματα, τέσσερεις από αυτούς αθωώθηκαν και τρείς καταδικάστηκαν για ήσσονος σημασίας πλημμελήματα, σε επίδειξη παραδειγματισμού για κάθε επίδοξο μελλοντικό διαδηλωτή και όχι γιατί αποδείχθηκαν οι κακοστημένες κατηγορίες των αστυνομικών που διέψευδαν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τον εαυτό τους…
Το πρωθυπουργικό σενάριο βέβαια, είχε ήδη γραφτεί από την Καθημερινή, στις 16 Ιουλίου (μία μέρα δηλ. μετά τις συλλήψεις), με σκοπό να δικαιολογηθεί μια αστυνομική γκάφα διεθνών διαστάσεων.: ήταν τόσο τυχαίες οι συλλήψεις της προηγούμενης ημέρας, που μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν και 6-7 τουρίστες (!) οι οποίοι αφού ταλαιπωρήθηκαν αρκετές ώρες στη ΓΑΔΑ και αφού επικοινώνησαν με τις πρεσβείες τους, αφέθηκαν φυσικά ελεύθεροι χωρίς απαγγελία κατηγοριών. Το γεγονός αυτό, στηλιτεύτηκε φυσικά από τους διπλωμάτες των ξένων χωρών, και η Καθημερινή του πάλαι ποτέ «διαπλεκόμενου» και σήμερα συμμάχου εφοπλιστή Αλαφούζου, ανέλαβε να ξελασπώσει την αστυνομία και να «ενημερώσει» τους πολίτες και κύριως τον πρωθυπουργό.. .
Δεν είδε ο Τσίπρας τις χιλιάδες υπογραφές κειμένων διαμαρτυρίας που κατατέθηκαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Δεν είδε τις χιλιάδες διεθνώς επιστολές διαμαρτυρίας. Δεν είδε τα 175 ψηφίσματα διαμαρτυρίας, από σωματεία, συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις έως και την ΑΔΕΔΥ, της μακρινής χώρας «Ελλάδα».
Αλλά κυρίως, αυτά που δεν είδε ο Τσίπρας είναι τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι συλληφθέντες, τα οποία ήδη καταδικάζει η Διεθνής Αμνηστία.και ήδη ταξιδεύουν στα διεθνή μέσα. Δεν είδε ο κ. πρωθυπουργός τους αστυνομικούς της ομάδας Δ, να επιβάλουν στους συλληφθέντες να στοιχηθούν (όπως στο στρατό) για να τους κοπανήσουν μετά τα χέρια και να σπάσουν έτσι το χέρι του οπερατέρ (ο οποίος αθωώθηκε). Δεν είδε δέκα άνδρες των ΜΑΤ να κλωτσούν στο σώμα και στο κεφάλι τον κοινωνικό λειτουργό και, μετά από διαμαρτυρίες άλλων διαδηλωτών, να τον βάζουν μέσα στην κλούβα όπου καλούσαν τους συναδέλφους τους της ομάδας Δ και πήγαιναν ενας ένας να «διασκεδάσουν» κλωτσώντας έναν άνθρωπο λιπόθυμο. Δεν άκουσε τους άνδρες της ομάδας Δ να λένε «από το 2012 είχα να διασκεδάσω έτσι». Δεν είδε το ξύλο που έπεφτε άφθονο σε όλους τους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της μεταγωγής τους στη ΓΑΔΑ. Το μοναδικό «αστείο» είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν άκουσε τους άντρες της Δ να φωνάζουν υστερικά «ΣΥΡΙΖΑ ψήφισες ρε μουνί; Πάρε τώρα να ‘χεις»….
Δεν είδε ο Τσίπρας τους μάρτυρες της ομάδας Δ να έρχονται στο δικαστήριο συνοδευόμενοι από αλληλέγγυους συναδέλφους τους που απειλούσαν μάρτυρες και κατηγορούμενους, ούτε μετά το τέλος της δίκης να φεύγουν με υψωμένες γροθιές! Σίγουρα δεν είδε και δεν κατάλαβε το πώς αυτές οι ομάδες μετατρέπονται σε τάγματα θανάτου, όχι επειδή δεν ελέγχονται από την πολιτεία, αλλά επειδή εκπαιδεύονται γι’ αυτό από την πολιτεία.
Εμείς όμως είδαμε, ακούσαμε, είμαστε και θα είμαστε εκεί. Εκεί που ο μαζικός λαϊκός αγώνας θα αντιπαλεύει και θα γκρεμίζει κάθε κυβέρνηση που τρέφει το φασισμό για να συντηρεί την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

70 μήνες φυλακή στους 3 από τους συλληφθέντες διαδηλωτές της 15/7

0
70 συνολικά μήνες φυλάκισης με 3/ετή αναστολή μοιράστηκαν τρείς από τους συλληφθέντες στη διαδήλωση για το «Όχι» της 15ης Ιουλίου στο Σύνταγμα.
34 μήνες για συλληφθέντα μετανάστη και από 24 και 12 αντίστοιχα για άλλους δύο διαδηλωτές μέλη αριστερών οργανώσεων της εκτός κοινοβούλιου αριστεράς.
Οι υπόλοιποι τέσσερις αθωώθηκαν.
Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των συλληφθέντων όπως δημοσιεύτηκαν στο ΠΟΝΤΙΚΙ είναι χαρακτηριστικές του κλίματος τρομοκράτησης προκειμένου να καμφθούν οι αντιστάσεις.

«Moυ φώναζαν: «Ψήφισες ΣYΡIZA;» Όταν είπα ότι ψήφισα ANTAΡΣYA μου είπαν: «Τώρα θα δεις τσoυτσέκι, κoμμoυνισταρά, βρωμιάρη». Χτύπησαν το κεφάλι μου στην πόρτα της κλούβας. «Να σoυ θυμίσoυμε τι σας κάναμε στο Βίτσι και στο Γράμμο»
«Mας πήγαν σε μια γωνία και μας έκαναν καψώνια», ανέφερε o Πρόεδρoς τoυ Συλλόγoυ Υπαλλήλων Bιβλίoυ Xάρτoυ Αθήνας, Μ. Tαβoυλάρης, πoυ συμπεριλαμβάνετο στoυς συλληφθεντες.
«Ψήφισες ΣYΡIZA ρε μ@υνι;» «Έχω να περάσω τόσo καλά από τo ’12», ήταν κάποιες από τις φράσεις των αστυνομικών.
«Mας χτυπούσαν ενώ ήμασταν ακίνητοι. Είδα αστυνoμικoύς να βασανίζουν συνάδελφο μoυ. Toν είχαν κάτω, τoν τράβαγαν και τoν χτύπαγαν χωρίς αντίσταση. Μιλάμε για όργιo βίας», ανέφερε.

Η κυβέρνηση και ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ εν θεώρησαν οτι οφείλουν μια απάντηση και όχι μόνο στις καταγγελίες των συλληφθέντων. «Ανήκομεν εις την δύσιν». Πάσα παρεκτροπή θα αντιμετωπίζεται σκληρά …
Τους αφιερώνουμε τους στίχους του ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΑΡΟΥΙΣ ( για τις διώξεις των αγωνιστών στην Παλαιστίνη) «Σ' αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις … … … Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί / και ο φόβος στα μάτια των τυράννων»
Τους μήνες που έρχονται καμία καταστολή δεν θα καταφέρει να περιορίσει την οργή που θα ξεχυθεί στους δρόμους.

http://www.inred.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μ-Λ ΚΚΕ: ΣΥΡΙΖΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

0
Η σταθερή προσήλωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη στρατηγική της πρόσδεσης και παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ και στο γενικότερο αμερικανονατοϊκό πλαίσιο εξάρτησης με το περίφημο δόγμα "ανήκομεν εις την Δύσιν", είναι η βάση που όποιος στηρίζεται σ' αυτήν, οδηγείται αναπόφευκτα στην υποχώρηση, τη συνθηκολόγηση και την υποταγή στις ορέξεις των ιμπεριαλιστών. Είναι μονόδρομος για όποιον ορκίζεται πίστη και προσήλωση στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ να γίνεται τελικά υπηρέτης των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.
Και αυτή η σταθερή προσήλωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε μια τέτοια στρατηγική κατεύθυνση δεν προέκυψε τον τελευταίο μήνα ή το τελευταίο εξάμηνο, αλλά αποτέλεσε θεμελιακό, αναντικατάστατο και "αδιαπραγμάτευτο" στοιχείο του χαρακτήρα και της φυσιογνωμίας του από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του το 2004, και πολύ πιο πριν αντίστοιχα του ΣΥΝ, που αποτέλεσε την κυρίαρχη δύναμη στα πλαίσιά του.
Και όσοι μέσα ή γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται τάχα έκπληκτοι από μια τέτοια αντιδραστική εξέλιξη, προσπαθώντας να αποσείσουν τις ευθύνες τους, αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να σκορπούν τις ίδιες αυταπάτες για τον πραγματικό ρόλο και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και το ταξικό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής του.
Από την άποψη αυτή ήταν ζήτημα χρόνου να αποδειχθεί, ύστερα από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, πως "το τέλος των μνημονίων και της τρόικας" ήταν η μεγάλη πολιτική απάτη του καιρού μας και να αποκαλυφθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ψευτοαριστερή διακυβέρνησή του είναι μια πολύτιμη πολιτική εφεδρεία του κυρίαρχου συστήματος, κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
Πολύτιμη πολιτική εφεδρεία, γιατί αν και ένθερμος υπερασπιστής και θιασώτης της ΕΕ και της Ευρωζώνης, διανθίζει την πολιτική του με ένα πλήθος από ρεφορμιστικά τροπάρια, όπως "η Ευρώπη των εργαζομένων", "η πάλη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη" , "για έναν άλλο κόσμο εφικτό", τα οποία αποτελούν το αριστερό περιτύλιγμα μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής που συγκαλύπτει και εξωραΐζει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ, σκορπά επικίνδυνες πλάνες και συγχύσεις και παραδίδει τον εργαζόμενο λαό αφοπλισμένο στους δυνάστες και εκμεταλλευτές του.
Πολύτιμη πολιτική εφεδρεία, γιατί αν και υπέγραψε ένα βάρβαρο μνημόνιο υποτέλειας και λαϊκής αφαίμαξης εξακολουθεί η πολιτική του να ξεπλένεται και να εξαγνίζεται στην κολυμπήθρα του δημοψηφίσματος, νομιμοποιώντας στη συνείδηση του δημοκρατικού και αριστερού κόσμου τα μνημόνια με αριστερά εύσημα. Αναδείχνεται στη σημερινή φάση ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ρήγμα και την πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στις γραμμές του, ως η κυρίαρχη πολιτική δύναμη που τη στηρίζει με κάθε τρόπο η άρχουσα τάξη, ο κεντρικός στυλοβάτης του αστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος για το αποτελεσματικό πέρασμα της πολιτικής του, αλλά ταυτόχρονα και ως ανάχωμα που εγκλωβίζει και αποπροσανατολίζει τον αγώνα των πλατιών λαϊκών μαζών, ενσωματώνει και εκτονώνει την οργή και την αγανάκτησή τους.
Με αυτά τα "όπλα" προετοιμάζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα, μόλις αλυσοδέσει το λαό και τη χώρα στα τέλη Αυγούστου, να πάει σε βουλευτικές εκλογές, και με "νωπή" λαϊκή εντολή να ξεκινήσει την αντιλαϊκή επίθεση για την εφαρμογή του μνημονίου, έχοντας ξεκαθαρίσει πριν και το εσωκομματικό της πρόβλημα.

Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
29/7/2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ο άδειος τενεκές κάνει πολύ θόρυβο

8
«Μα καλά, σύντροφοι», θα αναρωτηθούν κάποιοι καλοπροαίρετα, κάποιοι κακοπροαίρετα. «Είναι δυνατόν και εσείς να επιτίθεστε στην Αριστερή Πλατφόρμα την στιγμή που όλο το μιντιακό κατεστημένο έχει στρέψει τα βέλη πάνω τους;»

Ναι λοιπόν, είναι αλήθεια ότι δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να απολογηθούμε για τίποτα, και σε κανέναν, γιατί η στάση μας όλο το προηγούμενο κρίσιμο διάστημα ήτανε ξεκάθαρη και κρυστάλλινη. Πολύ δε περισσότερο, δεν πρόκειται να υποκύψουμε στο ίδιο και επαναλαμβανόμενο δίλημμα, που έρχεται να ξαναζεστάνει το φαγητό του νέου μεγάλου αριστερού ηγέτη! Λες και δεν ζήσαμε τα ίδια έναν ολόκληρο χρόνο, όπου τάχα μου το ίδιο μιντιακό κατεστημένο πυροβολούσε τον Τσίπρα και την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, και εμείς τάχα ρίχναμε νερό στον μύλο της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.

Τώρα, λοιπόν, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ίδια με τους Σαμαροβενιζέλους, τώρα που ψήφισε ίδιο και χειρότερο μνημόνιο και με την στήριξη αυτών που υποτίθεται ότι θα «φεύγανε», τώρα που αποδείχθηκε ότι το δημοψήφισμα ήτανε μια απάτη εγκλωβισμού του λαού: είναι δυνατόν να δείξουμε ανοχή σε όλους αυτούς τους οπορτουνιστές και δεξιόστροφους, που θυμήθηκαν ξαφνικά την αριστεροσύνη τους;

Είναι δυνατόν να συμβάλλουμε και εμείς στον επανεγκλωβισμό του λαού με τα ίδια ψέματα, τα ίδια ψεύτικα διλήμματα, τις ίδιες αυταπάτες, τυλιγμένες με μια κακόγουστη «αριστερή» ζελατίνα, που καλά-καλά δεν είναι κολλημένη σωστά και φαίνονται από πίσω αυτά που τάχα πάει να καλύψει;

Όσοι λοιπόν δεν βγάλανε κανένα ουσιαστικό συμπέρασμα από όλα έγιναν, όλοι όσοι εύκολα και καλόπιστα απογοητεύτηκαν από τον Τσίπρα και θέλουνε έναν νέο Τσίπρα με… τσίπα, και όσοι συνειδητά θέλουν να εξαπατήσουν για ακόμα μια φορά τον κόσμο της Αριστεράς, μπορούν να κοιτάξουν την ζελατίνα και να πουν: «τι ωραία ζελατίνα!». Εμείς όμως, οφείλουμε να πούμε την αλήθεια με το όνομα της: η «Αριστερή Πλατφόρμα», αυτή τη στιγμή αποπροσανατολίζει τον κόσμο της Αριστεράς, και τον σέρνει πάλι πίσω στην χρεωκοπημένη λογική της μεταρρύθμισης του συστήματος και των εκλογικών αυταπατών.

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν εξαπολύσει μια χυδαία αντικομουνιστική επίθεση και προσπαθούν να αποβάλλουν από τον δημόσιο λόγο με φεουδαρχική βαρβαρότητα ακόμα και την ίδια την ΑΠ, δεν αναιρεί ότι πρέπει επιτέλους να ανοίξει μια κουβέντα για το πώς οδηγήθηκε το λαϊκό κίνημα στον παροπλισμό, στην ενσωμάτωση, για το πώς οδηγήθηκε ο κόσμος στις κάλπες και στον καναπέ.

Δεν δικαιούνται, λοιπόν, οι κύριοι της ΑΠ να μας κουνήσουν το δάχτυλο, γιατί ήτανε το ίδιο αυτό το δάχτυλο, που έδειχνε στο λαμπρό μέλλον της «κυβέρνησης της Αριστεράς» και του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», της «έντιμης λύσης» και της «διαπραγμάτευσης». Όλα αυτά δηλαδή τα ψέματα, με τα οποία υπονόμευσαν το όνομα της Αριστεράς στο λαό, όλα αυτά τα ψέματα, με τα οποία αυτοί και τα διάφορα σαλιγκάρια, που είδανε το φως της εξουσίας και μπήκανε, απέκτησαν τις ωραίες θεσούλες, από τις οποίες κάνουν αριστερά κηρύγματα.

Αν λοιπόν “στην Αριστερά τα υπουργεία και οι βουλευτικές έδρες δεν είναι αυτοσκοπός”, όπως λέει ο κύριος Λαφαζάνης, τότε ας μας πει πώς βρέθηκε να στηρίζει, ακόμα και σήμερα, την κυβέρνηση αυτή, ας μας πει πώς μπόρεσε και με ποιανού την συνένοχη να εξαπατήσει η κυβέρνηση αυτή τον κόσμο της Αριστεράς, που αισθάνεται προδομένος!

«Εμείς που υποδεικνύουμε για το κόμμα και την κυβέρνηση ένα δρόμο συμβατό με τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις ή όλοι εκείνοι που ανοίγουν με ευκολία ένα δρόμο, που αν συνεχιστεί, οδηγεί στη μνημονιακή μετάλλαξη του κόμματος.
Η Αριστερή Πλατφόρμα πολύ έγκαιρα τόνιζε σε όλα τα κομματικά και κυβερνητικά όργανα το αδιέξοδο της παρατεταμένης και γεμάτης αυταπάτες διαπραγμάτευσης, η οποία το μόνο που κατάφερνε ήταν να εξαντλεί μέχρι τελευταίου ευρώ τα όποια αποθεματικά της χώρας.
Η Αριστερή Πλατφόρμα επίσης ασκούσε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση διότι δεν διέθετε την πολιτική βούληση να ακολουθήσει και να σχεδιάσει, εφόσον συναντούσε τείχος και αδιαλλαξία, μια πορεία εξόδου από την ευρωζώνη.»


Πολύ λαμπρά! Αυτό λοιπόν που έφταιξε δεν ήτανε οι θέσεις και η ίδια η φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήτανε οι αυταπάτες για την φύση της ΕΕ που συμπεριλαμβάνονται στις ίδιες τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος, αλλά η έλλειψη ενός περίφημου «σχεδίου», που μάλιστα θα έπρεπε να επεξεργαστεί η κυβέρνηση, αντί να ψηφίσει το νέο μνημόνιο.

Είναι απορροίας άξιο, γιατί η κριτική αυτή δεν έγινε ανοιχτά στο λαό και το όνομα τους, δεν έγινε έστω κατά την διάρκεια του κάλπικου δημοψηφίσματος, δεν προειδοποιήθηκε ο λαός ότι το ΟΧΙ θα γίνει ένα καραμπινάτο ΝΑΙ, αλλά αντίθετα εξωραΐζονταν όλη η διαδικασία της «θεσμικής διαπραγμάτευσης».

Είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα, το οποίο έχει εκλεγεί με ένα πρόγραμμα αστικών παραχωρήσεων, ένα πρόγραμμα βγαλμένο από την πασόκικη παροχορολογία, το περίφημό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που ο κύριος Λαφαζάνης μέχρι και σε αυτή την ομιλία του λιβάνισε, να μετατραπεί σε κόμμα βαθιάς κοινωνικής αλλαγής!

Είναι απορίας άξιο, γιατί τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν σηκώθηκαν να κάνουν αυτό τον σαματά όταν η κυβέρνηση έκανε τις προγραμματικές της δηλώσεις, και αναίρεσε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης; Όταν η κυβέρνηση έκανε την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, αναιρώντας τις προγραμματικές δηλώσεις; Όταν μήνα τον μήνα, συμφωνούσε σε κάθε ένα μνημονικό μέτρο; Όταν συμφώνησε στον «κόφτη του προϋπολογισμού» (είναι ο προϋπολογισμός που ψήφισε η κυβέρνηση Σαμαρά αν θυμάστε και ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε «απαρέγκλιτα»), όταν συμφώνησε στην ενοποίηση των ταμείων;

Μήπως όμως και ο ίδιος ο κύριος Λαφαζάνης, στο υπουργείο που αυτός διοικούσε, έκανε κάποια βαθιά, ριζοσπαστική τομή, και ειδικά στο θέμα της εξόρυξης χρυσού στην Χαλκιδική; Τίποτα ουσιαστικό δεν προώθησε ο κύριος υπουργός, παρά μόνο συναντήσεις με το «σωματείο των εργαζομένων» που από κοινού με τα ΜΑΤ ξυλοφόρτωσε τους αγωνιζόμενους κατοίκους . Τότε ναι θυμόμαστε, φοβερό σαματά είχε κάνει ο κος Λαφαζάνης και η ΑΠ!

«Η ευρωζώνη και η ΕΕ έχουν μετατραπεί σε σκληρές δομές που έχουν γυρίσει την πλάτη στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Σε σκληρές δομές που, υπό την ηγεμονία της Γερμανίας, επιβάλλουν τη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των αγορών και ένα ασφυκτικό άγρια ταξικό νεοφιλελεύθερο μονόδρομο»

Θα προσπεράσουμε εδώ την έλλειψη έστω και στοιχειώδους αυτοκριτικής, για ένα κόμμα και μια τάση που δεκαετίες τώρα συνηγόρησαν στο να θεμελιωθεί η ΕΕ στα μάτια του λαού ως μονόδρομος, Και θα περάσουμε στην ουσία: ακόμα και τώρα, στα ύστατα των αυταπατών, ακόμα και τώρα που η ΕΕ είναι μια «σκληρή δομή που γύρισε την πλάτη στην δημοκρατία», λες και ήτανε ποτέ κάτι άλλο από έναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, λες και είχε κάποτε παρτίδες με την δημοκρατία, δεν διανοείται η ΑΠ να μιλήσει για έξοδο από την ΕΕ, παρά μόνο για νομισματική αλλαγή μέσα στην ΕΕ!

Όσο για το κάλεσμα:

"Μιας μεγάλης πατριωτικής δημοκρατικής, αντιιμπεριαλιστικής και προοδευτικής κοινής δράσης για μια Ελλάδα δημοκρατική , ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμονίες και λιτότητα , μια Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της δικαιοσύνης, μιας Ελλάδας με κατεύθυνση και ορίζοντα το σοσιαλισμό."

Είναι μάλλον κακόγουστη φάρσα, να καλείς ένα τόσο ανεξαρτησιακό και πατριωτικό, ένα τόσο αντιιμπεριαλιστικό κάλεσμα, να μιλάς για βαθιές κοινωνικές αλλαγές, και σε όλη την ομιλία σου να μην αναφέρεις την λέξη «Αμερικάνοι», το ΝΑΤΟ και τις βάσεις του. Αλήθεια, είναι δυνατόν να διώξουμε τους κηδεμόνες και τους προστάτες χωρίς να κατονομάσουμε ποιοι είναι αυτοί; Ή μήπως κάποιοι ιμπεριαλιστές, είτε στην Δύση είτε στην Ανατολή, είναι καλοί προστάτες και κηδεμόνες; Ή μήπως μπορούμε, με όπλο τη νομισματική αλλαγή, να τους χρησιμοποιήσουμε, τον έναν ενάντια στον άλλον. Όπως με τόση επιτυχία έκανε η κυβέρνηση της «Αριστεράς».

«Και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα των 5 σημείων; Τίποτα δεν έχετε να πείτε γι’ αυτό;»

Ας κοιτάξουμε λοιπόν τα 5 σημεία, για να δούμε ότι καμία βαθιά κοινωνική αλλαγή και κανένας σοσιαλισμός δεν περιγράφεται εκεί, παρά μόνο ένα ρεφορμιστικό, μεταρρυθμιστικό τσαλαβούτημα, μέσα στα πλαίσια της ΕΕ, της εξάρτησης, του ΝΑΤΟ, του κράτους, του καπιταλισμού, του συστήματος:

- «εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών προκειμένου υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο», πάντα μέσα στα πλαίσια όμως της αστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της ληστείας του κοινωνικού πλούτου, με άλλο νόμισμα και άλλη σχέση εξάρτησης με τον ιμπεριαλισμό, πάντα στα πλαίσια της υποταγής στο συμβόλαιο του ’74, στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό,

« να μείνουν ή και να περάσουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες όλες οι στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας», μόνο φυσικά οι δημόσιες και να μείνει ανέγγιχτη η ατομική ιδιοκτησία της μεγαλοαστικής τάξης, που θα έχει μεγάλα εισοδήματα γιατί πιο μετά ακούμε για «μεγάλη αναδιανομής πλούτου σε βάρος των πολύ μεγάλων εισοδημάτων».

Φυσικά μέσα στα ίδια πλαίσια, μέσα από το αστικό κοινοβούλιο, μέσα από τους ίδιους σάπιους θεσμούς θα συμβεί «η αποκατάσταση της νομιμότητας και της διαφάνειας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος και το χτύπημα της διαπλοκής μέσων ενημέρωσης και έργων που αναθέτει το δημόσιο», λες και υπήρξε ποτέ η νομιμότητα αυτή για να αποκατασταθεί, και τέλος θα υπάρξει φυσικά η «βαθιά διαγραφή του χρέους».
Κανένα όραμα για έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης, λαογέννητο, λαοκρατικό, καμία αναφορά για να γίνει ο λαός πραγματικός αφέντης στον τόπο του -μόνο αναμάσημα του πασοκισμού.

Έχουν και άλλοι εκχυδαΐσει την έννοια του σοσιαλισμού με πιο προσεκτικό τρόπο.

Αν λοιπόν κάποιοι συγκινηθούν και μιλήσουν για τη νέα μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς, για τη νέα «Αριστερή Στροφή», για τις μεγάλες δυνατότητες που ανοίγουν τα 5 σημεία, θα είναι επειδή και το δικό τους πρόγραμμα, διαπνέεται από τις ίδιες βαθιές αυταπάτες, απλά είναι τυλιγμένο πιο προσεκτικά με μια πιο μεγάλη ζελατίνα.

Ε λοιπόν ΟΧΙ κύριοι, δεν πρόκειται να ανταποκριθούμε σε αυτό το μεγάλο «κάλεσμα» για την ανανέωση των αυταπατών, για να πάμε πάλι το ίδιο από τον ίδιο δρόμο, μήπως και βγάλει τάχα κάπου αλλού αυτή την φορά, μόνο και μόνο επειδή ένας άδειος τενεκές, κάνει πολύ θόρυβο!



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Σκέψεις γύρω από τις πολιτικές διεργασίες εντός εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ στη σκιά του μνημόνιου 3

3
(καθώς κατακάθεται ο κουρνιαχτός του δημοψηφίσματος και της διαπραγμάτευσης)

Το δημοψήφισμα που οι διάφοροι της αριστεράς (ή “αριστεράς”) υπερασπίζονταν και υπερασπίζονται ακόμα ως “λεωφόρο των ευκαιριών για το λαό” το μόνο αδιαμφισβήτητο και πεντακάθαρο αποτέλεσμα που είχε ήταν η πολιτική ενίσχυση του εμπνευστή του. Του “μεγάλου ηγέτη” του τόπου και της “αριστεράς”, του κ.κ. Πρωθυπουργού! Και αυτοί ακόμα που καμώνονται ότι δεν το βλέπουν αυτό, γιατί είναι δήθεν με το λαό που ψήφισε ενάντια σε ευρώ, και σε ΕΕ και σε..., και σε..., και σε... το καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά και μάλιστα το συνυπολογίζουν σε κάθε κίνηση που μαγειρεύουν από εδώ και πέρα. Μέσα σε όλη την απογοήτευση τους, γιατί ξέρουν ότι τη “φάγανε”, μέσα σε όλη τη γκρίνια τους που συνοδεύει το προηγούμενο, μέσα στον έκρυθμο τυχοδιωκτισμό τους που ξεχειλίζει αντί να συμμαζευτεί με τα χάλια της μνημονιακής κατάληξης του “τιτάνιου αγώνα της κυβέρνησης”. Που τον στήριξαν και αυτοί κι ας σφυρίζουν τώρα, μήπως και καταφέρουν να διαχωριστούν, πηγαίνοντας το “όχι μέχρι τέλους”. Λες και δεν έφτασε το “όχι” στο τέλος. Άσχετο αν το τέλος αυτό ονομάζεται τρίτο μνημόνιο, παρά τις διαμαρτυρίες ορισμένων εντός εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ, κατόπιν εορτής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει σε φάση πλήρους μετασχηματισμού του σε καθαρά αστικό κόμμα, με γοργούς ρυθμούς και κυρίως, ανεπιστρεπτί. Γιατί απλούστατα η αντίθεση “αριστερό μνημόνιο” δεν λύνεται, όπως όλες οι αντιθέσεις άλλωστε, παρά μόνο προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ή όπως πιο απλά και πολύ σοφά το λέει ο λαός μας “ή παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς”. Και είναι περισσότερο από ολοφάνερο (ή θα έπρεπε να είναι, γιατί κάποιοι ακόμα κάνουν ότι δεν βλέπουν!) προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο “μεγάλος ηγέτης” και το κόμμα του. Όσο για τους διαφωνούντες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η διαφωνία τους έχει συγκεκριμένα όρια που πολύ καθαρά φαίνονται στις τοποθετήσεις τους. Όπως πχ. στα παρακάτω αποσπάσματα της ομιλίας Κωνσταντοπούλου στη Βουλή 15/7/2015:
“...δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση εκβιάζεται. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός υπέστη τον πιο σκληρό και αδυσώπητο εκβιασμό, με εργαλείο εκβιασμού την επιβίωση του λαού του. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αν ο εκβιασμός ολοκληρωθεί απόψε, τίποτε δεν εμποδίζει την επανάληψη του...
...και οι λεγόμενοι εταίροι μας το γνωρίζουν. Δεν δικαιούνται να απειλούν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό με ολοκληρωτική ανθρωπιστική καταστροφή. Με ένα πραγματικό ολοκαύτωμα που οι ίδιοι έχουν μεθοδεύσει, μέσω της άρνησης παροχής ρευστότητας, προκειμένου να τον υποχρεώσουν να “βγάλει το δέρμα του”, να συναινέσει σε όλα εκείνα που αντιστρατεύεται και που έχει με συνέπεια αντιπαλέψει. ...
...Θεωρώ ότι ο πρωθυπουργός έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποκρούσει τον εκβιασμό. Κανείς δεν μπορεί να του το αφαιρέσει αυτό. Και κανείς δεν μπορεί να απομειώσει το μέγεθος της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του ηθικού μεγαλείου της πρόθεσης του σήμερα να αναλάβει την πολιτική του αυτοκαταστροφή, θεωρώντας ότι έτσι υπηρετεί το λαό και την κοινωνία. ...”
Δόξα και τιμή ...στον ήρωα!!!
Τουλάχιστον εμετική είναι η στάση γλειψίματος και αγιοποίησης του Τσίπρα από τους κατά τα άλλα “διαφωνούντες”. Μόνο που, εντελώς αντίθετα από ότι λέει η Κωνσταντοπούλου, η πολιτική Τσίπρα όχι μόνο δεν τον οδηγεί σε αυτοκαταστροφή, αλλά του ανοίγει το δρόμο για την παγίωση του προσώπου του ως βασικού συντελεστή στα πολιτικά πράγματα της χώρας εντός του νέου πολιτικού σκηνικού που στήνεται, για το επόμενο διάστημα και σε βάθος(;) χρόνου. Το αν θα το καταφέρει να τον βαδίσει μέχρι τέλος, αυτό είναι άλλο θέμα. Αν κάτι δείχνει ξεκάθαρα η “κριτική των διαφωνούντων”, αυτό είναι ότι το πολιτικό κύρος του Τσίπρα, ιδίως μετά το δημοψήφισμα, δεν αμφισβητείται εσωκομματικά από κανέναν. Πόσο μάλλον που σε αυτή τη φάση και άγνωστο για πόσο ακόμα, δεν αμφισβητείται ούτε από την αντιπολίτευση.
Ο συσχετισμός που αποτυπώθηκε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ με την πλειοψηφία (109 στους 201) να υπογράφει κείμενο κατά της συμφωνίας, δείχνει μόνο το μέγεθος της μεταβολής που απομένει να συντελεστεί προκειμένου να βαδίσει το κόμμα αυτό το δρόμο της “υπευθυνότητας” μέχρι το τέλος. Και δείχνει και κάτι ακόμα. Τον καταλύτη και το όχημα αυτής της διεργασίας. Καταλύτης, ποιος άλλος από τον “μεγάλο ηγέτη” του τόπου και της “αριστεράς”, τον κ.κ. Πρωθυπουργό. Η ανακοίνωση της διαφωνούσας πλειοψηφίας (τρομάρα τους), που στρέφεται ενάντια στη συμφωνία στο γιούρογκρουπ της 12/7/2015 αρκείται σε μια “κριτική” προς την κυβέρνηση που “υπέκυψε στα εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών” προς τους οποίους στρέφει όλα της τα πυρά. Ο κ.κ. Πρωθυπουργός παρουσιάζεται περίπου ως θύμα του εκβιασμού των ιμπεριαλιστών “πραξικοπηματιών”. Με όχημα τη γραμμή της εποικοδομητικής κριτικής προς την “αριστερή κυβέρνηση” που μπορεί (αντίθετα με τις “δεξιές” εξαδέλφες της) να αλλάξει και να τα γυρίσει τα πράγματα προς όφελος του λαού και του τόπου. Έστω στο “και πέντε” που έλεγε και ο Λαφαζάνης για να δικαιολογήσει ότι εξακολουθεί να “στηρίζει τον πρωθυπουργό”, γιατί όχι και σε βάθος τετραετίας(;).
Κοινό σημείο των “διαφωνούντων” είναι το “δεν στηρίζω τη συμφωνία – στηρίζω τον πρωθυπουργό”. Δείγμα της πλήρους αδυναμίας τους να χαράξουν μια άλλη πορεία εκτός των ορίων της κυβέρνησης. Η συμφωνία είναι όχι απλά μία κάποια, αλλά η βασική πολιτική επιλογή του Τσίπρα. Η κρισιμότερη, η σοβαρότερη, η πεμπτουσία της θέσης του αυτή τη στιγμή, απέναντι σε όλους και σε όλα. Απέναντι στους ιμπεριαλιστές, στο κεφάλαιο και φυσικά απέναντι στον ελληνικό λαό. Δεν μπορείς να στηρίζεις το ένα χωρίς να στηρίζεις το άλλο. Από εκεί και πέρα, χωρίς να επαναλαμβάνω τα περί αντιθέσεων, είναι θέμα εκτίμησης. Νομίζω ότι έχει ήδη φανεί, αλλά η συνέχεια θα πείσει και τους πιο δύσπιστους (εκτός αυτών που οι πολιτικές τους “επενδύσεις” δεν τους επιτρέπουν να το αναγνωρίσουν), ότι οι σήμερα διαφωνούντες που στηρίζουν τον πρωθυπουργό, τουλάχιστον στην πλειονότητα τους θα εγκαταλείψουν τη διαφωνία τους μάλλον, παρά τον “μεγάλο ηγέτη”. Μιλάω πάντα για το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου σε αυτή τη βάση, ακολουθώντας τον αρχηγό που κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει, είναι περίπου μαθηματικά βέβαιο ότι θα συρθεί στον πιο βαθύ αντιλαϊκό βούρκο.
ΑΝΕΛπιστο κόλπο για το σύστημα τελικά η “κυβέρνηση της αριστεράς”. Πού ξέρεις μπορεί στο τέλος να κρατήσουν τον Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού για τα επόμενα 20 χρόνια! Και μόνο γιατί όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες εντός εκτός και επί τα αυτά, ακόμα ελπίζουν ότι εφόσον είναι της “αριστεράς”, η κυβέρνηση θα αλλάξει ή θα την επηρεάσουν, ή θα τους δοθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ένα κάπως ευρύτερο πεδίο που να χωράει τα διαφόρων τύπων ρεφορμιστικά τους προγράμματα, σε σχέση με τη “στενή” δεξιά εκδοχή διακυβέρνησης που το μόνο που “επιτρέπει” είναι τη γραμμή της αντίστασης και σύγκρουσης με την κυβέρνηση.
Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναστηθεί, θα χτιστεί, θα μεταλλαχθεί γύρω από τον πυρήνα της άσκησης κυβερνητικής εξουσίας. Όχι μόνο ως προς τα πρόσωπα, αλλά και ουσιαστικά πολιτικά. Ήδη έχει φανεί ότι η βαρύτητα στο θέμα των πολιτικών επιλογών έχει περάσει στην κυβερνητική ομάδα και η ΚΕ κατά βάση τοποθετείται όχι ως κύριο όργανο χάραξης πολιτικής γραμμής, αλλά σε σχέση και αναφορά με τη γραμμή της κυβέρνησης. Στη διεργασία αυτή είναι παραπάνω από αμφίβολη η δυνατότητα και η διάθεση ακόμα της ρεφορμιστικής αριστερής πτέρυγας (ή πλατφόρμας αν προτιμάτε), να αποτελέσει πραγματικό φρένο. Αυτό, στο βαθμό που η πίεση της “κυβερνητικής επιτυχίας” είναι πίεση που πολύ δύσκολα της αντιστέκεται ο ρεφορμισμός, έχοντας στον αντίποδα της υποταγής σε αυτό το δρόμο, να επιλέξει μια διάσπαση που θα τον οδηγήσει από τη μεριά του συστήματος στο περιθώριο του πολιτικού σκηνικού.
(Ίσως κάποιοι να το έχουν ξεχάσει, αλλά ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πέρασε την πιο δύσκολη φάση του όταν βρέθηκε εκτός βουλής. Κι αν το άντεξε τότε για μια τετραετία, τώρα μιλάμε για ορίζοντα σε βάθους χρόνου όσων βρεθούν ή θέσουν εαυτούς “εκτός”.)
Θα προχωρήσουν όλα αυτά και θα καταλήξουν πάνω κάτω εκεί που περιγράφτηκε, ή θα υπάρξουν άλλες περιπλοκές και ενδεχομένως εκπλήξεις; Δεν μπορεί να το ξέρει με απόλυτη βεβαιότητα κανείς ακόμα. Υπάρχουν ανισορροπίες και αντιφάσεις που δύσκολα θα μπορέσουν να συμβιβαστούν για να προχωρήσουν οι όποιες μεταλλάξεις χωρίς αναταράξεις, με κυριότερη την αντίθεση συσχετισμού στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Όμως αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα πρόκειται για εκπλήξεις. Για λοξοδρομήσεις και ανατροπές που δεν θα αναιρούν τον δρόμο και την κατεύθυνση που έχουν πάρει τα πράγματα. Ίσως θα τον καθυστερούν, ή θα αναγκάσουν τον Τσίπρα σε πιο στοχευμένες κινήσεις - παρεμβάσεις στο εσωτερικό (σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συζήτηση για εκλογές το φθινόπωρο), αλλά δεν θα τον ακυρώνουν.
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι άλλο, παρά η αναγνώριση αυτής της κατεύθυνσης. Η αναγνώριση από αριστερές δυνάμεις, αγωνιστές και μερίδες του λαού, ότι αυτό που έχει συντελεστεί όσον αφορά την οικοδόμηση του “νέου” πολιτικού σκηνικού και τη θέση που θα έχει μέσα σε αυτό το ΣΥΡΙΖΑ ως επίσημη, υπεύθυνη και συστημική δύναμη, δεν είναι αντιστρέψιμο. Όσο καθυστερεί να αναγνωριστεί αυτή η κατεύθυνση των πραγμάτων από ευρύτερες δυνάμεις της αριστεράς, τόσο θα ταλαντεύονται οι δυνάμεις αυτές ανάμεσα στο καρότο και το μαστίγιο της κυβέρνησης. Τόσο θα μπλοκάρεται η οικοδόμηση αντιμνημονιακού μετώπου με αντικυβερνητικά χαρακτηριστικά, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούν να δοθούν αποτελεσματικά οι μάχες ενάντια στα μέτρα.
Και εδώ υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι.
Είπε ανάμεσα σε άλλα ο Μιχαλολιάκος στην ομιλία του στη Βουλή στις 15/7/2015:
“...και έχουμε βεβαίως και την άνοδο στους δείκτες του ΦΠΑ. Ο ΦΠΑ είναι ένας έμμεσος φόρος και κατά τούτο είναι ένας καπιταλιστικός φόρος, “σύντροφοι της αριστεράς”, όπως κάθε έμμεσος φόρος είναι καπιταλιστικός φόρος. Και είναι άδικος, γιατί το ίδιο ΦΠΑ θα πληρώσει και ο εκατομμυριούχος, θα πληρώσει και ο φτωχός. Και βεβαίως δεν θα έχει καμία σημασία για τον πλούσιο εάν θα πληρώσει μεγαλύτερο ΦΠΑ αγοράζοντας τα βασικά είδη διατροφής. Έχει όμως σημασία οπωσδήποτε για το φτωχό λαό.”
Το συγκεκριμένο απόσπασμα το προσυπογράφω 100%. Είναι έτσι ακριβώς το πράγμα με την αύξηση του ΦΠΑ. Βέβαια η Χρυσή Αυγή ούτε γενικά ενάντια στο κεφάλαιο είναι, ούτε ενάντια στους έμμεσους φόρους. Μια πιο σοβαρή ανάλυση της θέσης της σε σχέση με το δημοψήφισμα και στη συνέχεια την υπογραφή του τρίτου μνημόνιου, αν και αναγκαία, δεν είναι το αντικείμενο του παρόντος κειμένου.
Αυτό που έχει σημασία σε σχέση με το θέμα μας, είναι αν στο μέτωπο των μέτρων ενάντια στο φτωχό λαό, θα δώσει την πρέπουσα προτεραιότητα και τον τόνο η αριστερά. Αν θα καταλάβει ότι, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη διεργασία στο λαό, αυτό που θα μετρήσει είναι τα μέτρα που έρχονται. Και ότι εκεί θα κριθεί το πολιτικό ζήτημα από τη μεριά του λαού και όχι στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Μιχαλολιάκος πάντως δείχνει να το έχει καταλάβει και κινείται σε αντίστοιχη γραμμή, βάζοντας το φασιστικό κόμμα του στην πλευρά των “κατά των μέτρων”. Και απέναντι στα μέτρα μόνο “υπέρ” και “κατά” θα υπάρχει. Δεν θα υπάρχει χώρος για ανοησίες “εποικοδομητικής κριτικής”, “διόρθωσης της αριστερής πορείας” της κυβέρνησης, ή επικλήσεις να φτάσει το “όχι μέχρι τέλους” μέσα από τις εθνικοποιήσεις των τραπεζών! Αντίστοιχα, για το λαό τον ίδιο, ή “αντίσταση”, ή “αποδοχή” και δεν υπάρχουν πλέον μεσοβέζικες στάσεις στο ενδιάμεσο του τύπου “να περιμένουμε πώς θα εξελιχθεί η διαπραγμάτευση”. Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα για την αριστερά. Θα απορρίψει ή έστω θα αφήσει στην άκρη, τις διάφορες εκδοχές των “μεταβατικών προγραμμάτων”, δίνοντας προτεραιότητα στην αντίσταση του λαού στα μέτρα και προσπαθώντας να οικοδομήσει ένα μέτωπο αντίστασης ενάντια στην κυβέρνηση που θα τα εφαρμόζει; Ή θα παραμείνει πολιτικά ο “γκρινιάρης ακολουθητής” της “κυβέρνησης της αριστεράς”;

Κ.Τ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ