ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Move on over, or we ‘ll move on over you!
Λίγα λόγια για τον αντάρτη Newton και τους Μαύρους Πάνθηρες

Γράφει: Κώστας Φουρίκος - ΑΝΘΡΩΠΟΙ, Πορτρέτα - 22/08/2014 - http://www.toperiodiko.gr/

Είναι δύσκολο, για πολλούς λόγους, να μπορέσουμε από εδώ, αυτήν τη χρονική στιγμή, να διηγηθούμε με τον τρόπο που θα έπρεπε, την ιστορία του Huey P. Newton, ή -πολύ περισσότερο- την ιστορία του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, του οποίου o Newton υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Είναι δύσκολο δηλαδή να αποτυπωθεί ολοκληρωμένα το εύρος των πληροφοριών και των ερωτημάτων, για το πώς προέκυψε και πως τελείωσε, για το ποιες αδυναμίες μπορούμε να διακρίνουμε σήμερα και ποιες παρακαταθήκες άφησε στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή -και όχι μόνο- το μαύρο κίνημα και ο σημαντικότερος πολιτικός σχηματισμός του: οι Μαύροι Πάνθηρες. Η οργάνωση που αποτέλεσε, σύμφωνα με τα λόγια του διαβόητου επικεφαλής του FBI, J. Edgar Hoover, τη «μεγαλύτερη απειλή για την εσωτερική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών».
Θα αρκεστούμε, παρόλα αυτά, να πούμε λίγα λόγια ως φόρο τιμής στον επαναστάτη τού χθες και ως αφετηρία περαιτέρω συζήτησης και μελέτης για τους επαναστάτες και τις επαναστάσεις του σήμερα. Μια συζήτηση που μάλλον είναι απίστευτα αναγκαία, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψιν μας γεγονότα, όπως αυτά των τελευταίων ημερών στο Μιζούρι των ΗΠΑ, αλλά και των τελευταίων χρόνων σε ολόκληρο τον κόσμο. Έστω και αν αυτή η συζήτηση γίνεται πολλές φορές με αυτές τις αφορμές του τύπου «σαν σήμερα», που προκύπτουν από ημερομηνίες γεννήσεων, ιδρύσεων και θανάτων.
Άβολο, ίσως, αλλά επιβεβλημένο εν τέλει, να στεκόμαστε με προσοχή και με κάθε αφορμή, σε εκείνα τα γεγονότα, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους που συνέβαλαν αποφασιστικά στο να γραφτεί η ιστορία «των από κάτω», η ιστορία της ριζοσπαστικής θεωρίας και πρακτικής, η ιστορία της αλληλεγγύης και της περηφάνιας του εξεγερμένου λαού, η ιστορία που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν ιδιαίτερα αυτοί, που στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, φιλοδοξούν να συμβάλλουν στο να γραφτούν νέες σελίδες ανατροπών και επαναστάσεων.
Στις 17 Φλεβάρη του 1942, λοιπόν, στο Μονρόε της Λουιζιάνα έρχεται στον κόσμο ο Huey P Newton, μια προσωπικότητα που θα αναστατώσει την πολιτική ζωή στις ΗΠΑ και θα γίνει σύμβολο αντίστασης για τους μαύρους και συνολικά τους καταπιεσμένους της χώρας που κάποτε υπόσχονταν το όνειρο. Και στις 22 Αυγούστου πέφτει νεκρός, διάτρητος από σφαίρες, εκεί μέσα στην καρδιά του θηρίου…


A. Huey P. Newton: τα πρώτα χρόνια
Ο Newton υπήρξε γέννημα θρέμμα του ριζοσπαστισμού που αναδύθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60, παιδί της λεγόμενης «New Left» (Νέα Αριστερά) και του μαύρου κινήματος. Γεννήθηκε στην Λουιζιάνα και μεγάλωσε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Μιλώντας για εκείνα τα χρόνια έγραφε ότι «εξαναγκάζονταν να νιώθει ντροπή που ήταν μαύρος». Αν και τελείωσε το 1959 το Τεχνικό Λύκειο του Όκλαντ, όπως παραδέχεται ο ίδιος, τότε δεν ήξερε ούτε καν να διαβάζει(!) Αποτελεί έτσι και παράδειγμα για το πόσο ταξικά διαρθρωμένο ήταν και είναι το εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ, με την ευθύνη (κονδύλια, εγκαταστάσεις κ.λπ.) της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, να αποτελεί υπόθεση των τοπικών αρχών, με αποτέλεσμα την πλήρη υποβάθμισή της στις φτωχές περιοχές όπου το μαύρο στοιχείο αποτελούσε την πλειοψηφία. Όπως λέει ο ίδιος στο επίσης αυτοβιογραφικό του έργο «Revolutionary Suicide»: «κατά τη διάρκεια εκείνης της μακράς περιόδου του δημόσιου σχολείου του Όκλαντ, δεν είχα ούτε ένα δάσκαλο που να με δίδαξε κάτι σχετικό με τη δική μου ζωή, τις δικές μου εμπειρίες. Δεν είχα ούτε ένα καθηγητή που να μου ξύπνησε την επιθυμία να μάθω περισσότερα ή να εξερευνήσω τους άγνωστους κόσμους της λογοτεχνίας, της επιστήμης και της ιστορίας. Το μόνο που έκαναν ήταν να προσπαθούν να με ληστεύουν από την αίσθηση της δικής μου ιδιαιτερότητας και αξίας και αυτή η διαδικασία σχεδόν σκότωσε την ορμή μου για γνώση».
Παρόλα αυτά, καταφέρνει ως αυτοδίδακτος να μάθει να διαβάζει και να γράφει χρησιμοποιώντας, ως πρώτο και βασικό του εργαλείο, το έργο του Πλάτωνα, «Πολιτεία»(!) Καταφέρνει έτσι να γίνει δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Meritt, όπου και έρχεται σε επαφή με τη μαρξιστική και ευρύτερα ριζοσπαστική σκέψη. Ο ίδιος άλλωστε παραδέχεται ότι επηρεάστηκε από το έργο των Μαρξ, Λένιν, Μάο Τσε Τουνγκ, Φραντς Φάνον (μαρξιστής διανοούμενος – θεωρητικός του αλγερινού αντιαποικιοκρατικού αγώνα), Τσε Γκεβάρα και Μαλκολμ Χ. Συμμετέχει σε ομάδες ακτιβιστών υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων και στις 15 Οκτώβρη του 1966 ιδρύει μαζί με το Bonny Seale, το αρχικά επονομαζόμενο «Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων για την αυτοάμυνα» που στη συνέχεια καθιερώθηκε ως «Κόμμα Μαύροι Πάνθηρες».


B. Οι Μαύροι Πάνθηρες: Ίδρυση και ακμή
Το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων δεν θα αντιμετωπίσει το ρατσισμό με ρατσισμό. Θα αντιπαλέψει το ρατσισμό με την αλληλεγγύη. Δε θα αντιπαλέψει τον καπιταλισμό με (μαύρο) καπιταλισμό, αλλά με την εφαρμογή του σοσιαλισμού και του σοσιαλιστικού προγράμματος για το λαό. Δεν θα αντιπαλέψουμε τον ιμπεριαλισμό της κυβέρνησης των Η.Π.Α. με περισσότερο ιμπεριαλισμό, επειδή οι λαοί όλου του κόσμου και οι φυλές, ειδικά στην Αμερική, πρέπει να αντιπαλέψουν τον ιμπεριαλισμό με όπλο τον προλεταριακό διεθνισμό.
Από την απόφαση της Κεντρικής επιτροπής του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, 27 Απρίλη 1969


Ο Huey Newton χρησιμοποιούσε συχνά τον όρο «επαναστατικός ανθρωπισμός» για να συμπυκνώσει τη δράση του κόμματος. Εξ αρχής οι «Μαύροι Πάνθηρες» διαφοροποιήθηκαν από τον κυρίαρχο έως τότε στον χώρο των μαύρων ριζοσπαστών και ελεγχόμενο από ισλαμιστές Μαύρο Εθνικισμό, όσο και από την χριστιανική στη λογική της και «αυτο-ευνουχιστική» «παθητική αντίσταση» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King). Βασικά θεμέλια ιδεολογίας και πρακτικής για αυτήν την ιδιότυπη προλεταριακή οργάνωση είναι η μαύρη περηφάνια, η υπεράσπιση του μαύρου πληθυσμού και όλων των καταπιεσμένων στις ΗΠΑ, η επανάσταση και ο σοσιαλισμός. Το δικαίωμα στην ένοπλη αυτοάμυνα απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα και καταστολή αλλά και τα «κοινοτικά προγράμματα επιβίωσης» στις φτωχές μαύρες περιοχές αποτελούν ταυτόχρονα μέσα για την ανάπτυξη των στόχων και της εμβέλειάς τους (η οποία είναι ταχύτατη με τη δημιουργία παραρτημάτων στις περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ μέσα σε ένα χρόνο από την ίδρυσή τους), αλλά και πλευρές του επαναστατικού, ιδεολογικού και πολιτικού τους φορτίου.

Το δικαίωμα στην ένοπλη αυτοάμυνα που διακηρύσσουν μεταφράζεται γρήγορα σε συχνές συγκρούσεις με την αστυνομία και σε διαδηλώσεις με ένοπλη περιφρούρηση. Οι ΜΠ χρησιμοποιούσαν τα όπλα με σαφές αμυντικό χαρακτήρα, εκμεταλλευόμενοι και το νόμο για την ελευθερία της οπλοκατοχής, και τα έθεταν σε λειτουργία στις πάμπολες περιπτώσεις που δέχονταν επιθέσεις από κράτος και παρακράτος. Πίστευαν ότι η επανάσταση θα έρθει μόνο με την μαζική εξέγερση των καταπιεσμένων γι αυτό και οι επιθετικές τους ενέργειες θεωρούσαν ότι δεν έπρεπε να υποκαθιστούν αυτήν την κατεύθυνση αλλά να την υποβοηθούν, προστατεύοντας την ύπαρξη του κόμματος και του μαύρου και καταπιεσμένου πληθυσμού. Το μότο τους ήταν για τις γκετοποιημένες περιοχές ότι πρέπει να φτάσουν στο σημείο που για κάθε αστυνομική περιπολία να αντιστοιχεί και μια ένοπλη μιλίτσια του κόμματος.

Επικεφαλής αυτού του τομέα δουλειάς των ΜΠ είναι ο ίδιος ο Newton ως «υπουργός Άμυνας» (έτσι ονομάζονταν οι υπεύθυνοι της Κ.Ε. σε συγκεκριμένους τομείς, ενώ ο Bobby Seale είχε τη θέση του προέδρου). Ο Newton μάλιστα θα εμπλακεί σε θανάσιμη σύγκρουση, όταν μια περιπολία δύο αστυνομικών προσπαθεί παράνομα να τον αφοπλίσει το 1968. Ο Newton αρνείται, δέχεται επίθεση και καταφέρνει να διαφύγει, αφήνοντας πίσω του έναν νεκρό και έναν τραυματία, αλλά συλλαμβάνεται λίγο αργότερα. Το γεγονός αυτό, και εξαιτίας της αναγνωρισιμότητας του ίδιου, δημιουργεί έναν πραγματικό ξεσηκωμό. Χιλιάδες λευκοί, νέοι κυρίως, όντας ήδη πολέμιοι της στάσης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ συνενώνουν τις φωνές τους με μαύρους υποστηρικτές των Μαύρων Πανθήρων φωνάζοντας “Free Huey”, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης, που ενσωμάτωνε όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Ο αγώνας για την απελευθέρωση ενός μαύρου επαναστάτη που κατηγορείται για την δολοφονία ενός λευκού αστυνομικού μετατρέπεται σε αγώνα ενάντια στην καταπίεση και στέλνει μήνυμα αντίστασης σε όλη την επικράτεια, δημιουργώντας πρωτοφανείς πονοκεφάλους στους κυρίαρχους κύκλους των ΗΠΑ. Το “Free Huey” κίνημα, όπως ονομάστηκε, δημιούργησε τέτοιο κλίμα για τη δίκη, ώστε να καταρρεύσει η κατηγορία για φόνο πρώτου βαθμού και να διαταχθεί η εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης.

Άλλα οξυμένα γεγονότα της ένοπλης αντιπαράθεσης με το κράτος αφορούν καταρχήν τον Μάιο του ’67, όταν ο Bobby Seale με μία ομάδα συντρόφων του εισβάλουν οπλισμένοι στην αίθουσα της νομοθετικής συνέλευσης της Καλιφόρνια, όπου συζητούνταν ένα νομοσχέδιο για την απαγόρευση της οπλοκατοχής στην πολιτεία. Τον Ιούνιο επίσης του ίδιου χρόνου, όταν ξεσπά μεγάλη εξέγερση στο Marion μετά από τη δολοφονία ενός Πάνθηρα από την αστυνομία, οι ταραχές διαρκούν 7 ολόκληρες μέρες με 47 νεκρούς και 7000 τραυματίες από τις σφαίρες της αστυνομίας και της εθνοφρουράς και αποδεικνύουν έναν πραγματικό πόλεμο που είχε ξεσπάσει στο εσωτερικό των Η.Π.Α. ταυτόχρονα με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξήγαγε η χώρα στο Βιετνάμ.

Όσον αφορά τα κοινοτικά «προγράμματα επιβίωσης», ψυχή των οποίων και πάλι θεωρείται ο «υπουργός άμυνας» του κόμματος, αυτά στόχευαν στη βελτίωση των υλικών συνθηκών του άπορου μαύρου πληθυσμού και την ενίσχυση του αισθήματος της ύπαρξης κοινότητας (community), τα μέλη της οποίας ήταν σε θέση να αυτοπροστατευθούν από τον κρατικό και παρακρατικό ρατσισμό, να βελτιώσουν τη ζωή τους και να συγκρουστούν με το έγκλημα, από το οποίο κυρίως υπέφεραν τα ίδια. Τα προγράμματα αλληλοβοήθειας γέννησαν και συζητήσεις εντός του κόμματος -που αναδεικνύουν και το υψηλό επίπεδο ριζοσπαστικοποίησης που υπήρχε εντός του- για το κατά πόσο ωφελούσαν την υπόθεση της επανάστασης ή την έβλαπταν παρέχοντας πρόσκαιρη ανακούφιση. Η λογική στην οποία οι Πάνθηρες είχαν καταλήξει ήταν, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν παραμερίζεται η επαναστατική προπαγάνδα. Τα προγράμματα, τα οποία τελικά ξεπέρασαν τα 35, υλοποιούνταν από τα μέλη του κόμματος κάτω από το σύνθημα “η επιβίωση οδηγεί στην επανάσταση”. Ενδεικτικά το πρώτο σχετικό πρόγραμμα ήταν το δωρεάν πρωινό για τα παιδιά, που, ενώ ξεκίνησε από μια καθολική εκκλησία του San Francisco, σύντομα επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της επικράτειας, όπου υπήρχαν παραρτήματα του κόμματος. Κάθε μέρα χιλιάδες φτωχά και πεινασμένα παιδιά είχαν πρόσβαση σε φαγητό από το κόμμα, που έβρισκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προπαγανδίσει την επανάσταση. Ο ίδιος ο Huey Newton ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «αυτό που ενοχλούσε περισσότερο το FBI ήταν τα προγράμματα επιβίωσης που παρείχαν υπηρεσίες στις κοινότητες. Το δημοφιλές δωρεάν πρόγραμμα πρωινού ήταν ένα αγκάθι στα πλευρά του J Edgar Hoover. Μην έχοντας κάτι για να δυσφημήσει το πρόγραμμα, το FBI αποφάσισε να το καταστρέψει».


Γ. Παρακμή και ήττα: Όταν οι αρουραίοι* του Hoover λύγισαν τους πάνθηρες του Newton…
Η παρακμή και το τέλος δυστυχώς έρχονται τόσο γρήγορα όσο σχεδόν και η ακμή για τους Πάνθηρες. Αυτό γίνεται κυρίως μέσω της ευθείας επίθεσης του κράτους και ειδικά του FBI για την οποία κάναμε λόγο και προηγουμένως. Ήταν μια επίθεση που οι Πάνθηρες και ευρύτερα το ριζοσπαστικό κίνημα φάνηκε πως δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει. Λέγεται ορθώς, πως ο τρόπος που το FBI, ειδικά, οργάνωσε την προσπάθεια να εξοντώσει τους Πάνθηρες, αποτέλεσε τη διαδικασία που ανέδειξε, γιγάντωσε και αναδιοργάνωσε την ίδια την υπηρεσία. Η επανεργοποίηση και αναβάθμιση του -μακαρθικής προέλευσης- προγράμματος COINTELPRO (Counter Intelligence Programme – «πρόγραμμα αντι-κατασκοπείας») που δημιουργήθηκε το 1956 για να καταπολεμήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ και άλλες ριζοσπαστικές ομάδες αποτέλεσε το βραχίονα αυτής της προσπάθειας, που περιελάμβανε μια σειρά νόμιμων αλλά κυρίως παράνομων ενεργειών με στόχο το τσάκισμα των Πανθήρων. Οι στοχευμένες δολοφονίες μεσαίων και ανώτερων στελεχών του κόμματος, η απόκτηση πρόσβασης και η δυνατότητα παραχάραξης της τηλεφωνικής επικοινωνίας και της αλληλογραφίας των Πανθήρων, η διάδοση ψευδών ειδήσεων και μαύρης προπαγάνδας στα Μέσα, η έκδοση και διακίνηση ψεύτικου υλικού από το FBI για λογαριασμό της οργάνωσης, οι ψεύτικες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν ως δήθεν αριστερή αντιπολίτευση, η δημιουργία υποψιών και εντυπώσεων ότι άτομα ή μέλη των ΜΠ είναι χαφιέδες της αστυνομίας ή ένοχοι κατάχρησης χρημάτων ήταν οι βασικές πλευρές αυτής της επίθεσης που κυρίως στόχευε, πέρα από το να δυσφημήσει τους Πάνθηρες στην αμερικάνικη κοινωνία και να αποκτηθεί εποπτεία των κινήσεών τους, στο να δημιουργήσει σύγχυση, διασπάσεις και παράνοια στο εσωτερικό τους.

Ο Bobby Seale απομακρύνεται, πολλά στελέχη διαγράφονται, σκοτώνονται ή αποχωρούν ενώ ο Huey κατηγορείται εκ νέου για το φόνο μιας νεαρής πόρνης και αυτοεξορίζεται στη Κούβα, όπου φιλοξενείται θερμά από τον Φιντέλ Κάστρο, για να αποφύγει τη στημένη δίκη. Το κόμμα, πέραν των άλλων δεινών, μένει ακέφαλο. Το πανίσχυρο κράτος των Η.Π.Α. είχε κερδίσει. Οι Μαύροι Πάνθηρες που είχαν έρθει σε άμεση αντιπαράθεση μαζί του είχαν ουσιαστικά συντριβεί αμείλικτα. Προηγουμένως βέβαια, είχαν καταφέρει να επιτύχουν εκπληκτικά αποτελέσματα ακόμη και σε κοινοβουλευτικά γήπεδα με χαρακτηριστική την αυτόνομη κάθοδο στις δημοτικές εκλογές του Oakland με υποψήφιο δήμαρχο τον ίδιο τον Bobby Seale, όπου κατορθώνουν να κερδίσουν τη δεύτερη θέση αποσπώντας το 40% των ψήφων! Το ζήτημα που προκύπτει προφανώς, πέρα από τις εσωτερικές τους διαμάχες για την έκταση της χρήσης βίας, για το χειρισμό της συμμαχίας με τους λευκους κ.α., είναι τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι ΜΠ, πέρα από το οργανωτικό επίπεδο, στο αμιγώς πολιτικό, για να αναπτύξουν τη δύναμη τους και να μπορούν να αντιμετωπίσουν την επίθεση. Δε μπορεί να απαντηθεί εδώ συνολικά, αλλά αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι παρά τις κατηγορίες για «μαύρο εθνικισμό» οι ΜΠ έδειχναν να κατανοούν την ανάγκη να ενώσουν συνολικά τους καταπιεσμένους πληθυσμούς της Αμερικής. Συνδέθηκαν με πολλές οργανώσεις άλλων έγχρωμων κοινοτήτων στις ΗΠΑ αλλά και με ριζοσπαστικές «οργανώσεις λευκών», όπως για παράδειγμα το Κόμμα των Λευκών Πανθήρων (που συγκροτήθηκε ως απάντηση σε μια συνέντευξη του Newton που με τη σειρά του απαντούσε στο τι μπορεί να κάνουν οι λευκοί που συμφωνούν με τις απόψεις τους, για να τους στηρίξουν, λέγοντας «ας φτιάξουν το κόμμα των λευκών πανθήρων»), τους Γίπις («Youth International Party», Y.I.P, «Yippies»), το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ομοφυλοφίλων («Gay Liberation Front»), το SDS («Students for a Democratic Society», «Φοιτητές για μία Δημοκρατική Κοινωνία»), κ.ά. Παρόλα αυτά δεν κατόρθωσαν να προχωρήσουν όσο αποφασιστικά ίσως έπρεπε σε αυτό το κομμάτι. Ή ίσως δε μπόρεσαν να δουν όσο ξεκάθαρα χρειαζόταν αυτόν τον στόχο. Μπορεί να ακουστεί μελοδραματικό ή και νομοτελειακό, αλλά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το πιο δυναμικό κομμάτι της αμφισβήτησης στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ ήταν καταδικασμένο ή να μετασχηματιστεί πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά σε συνολικό κίνημα των προλετάριων και καταπιεσμένων των ΗΠΑ, ή να ηττηθεί…

Όταν ο Newton επιστρέφει στις ΗΠΑ το 1977 και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες που τον βαρύνουν, προσπαθεί μάταια να αναδιοργανώσει το κόμμα και να το εκκαθαρίσει από τους χαφιέδες. Στο κόμμα έχει υπάρξει «σχίσμα», αυτονομήσεις όπως ο Black Liberation Army και τα παραρτήματα είναι αποδυναμωμένα, έχοντας δεχτεί όλα σχεδόν αστυνομικές επιθέσεις. Χωρίς να τα καταφέρει και όντας πλέον ψυχολογικά καταπονημένος, θα λυγίσει και ο ίδιος οδηγούμενος σε εξαρτήσεις και αδιέξοδες καταστάσεις. Πιο πριν πάντως, έχει κατορθώσει, αυτός, ο πρώην αναλφάβητος, να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε επίπεδο διδακτορικού στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 οι Μαύροι Πάνθηρες έχουν σταματήσει να αποτελούν πια απειλή. Κάποια χρόνια αργότερα μάλιστα, o Huey θα πέσει νεκρός από αντίπαλη ένοπλη ομάδα μαύρων, που εμπλεκόταν και σε διακίνηση ναρκωτικών. Είναι 22 Αυγούστου του σημαδιακού 1989, όταν προλαβαίνει να φωνάξει πριν χάσει τη ζωή του, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του δολοφόνου του: «Μπορείς να σκοτώσεις το σώμα μου, αλλά όχι τη ψυχή μου. Η ψυχή μου θα ζει για πάντα.» Αμέσως μετά δέχεται δυο σφαίρες στο κεφάλι και πέφτει νεκρός στο 9th Street του δυτικού Όκλαντ, μια από τις πρώτες περιοχές, στην οποία κάτω από την καθοδήγησή του, ως υπουργού άμυνας, είχε δημιουργηθεί πρόγραμμα δωρεάν πρωινού, στο οποίο πολλά μικρά αφροαμερικανάκια κατάφερναν να βρίσκουν φαγητό λίγο πριν πάνε στο σχολείο…

*rat= αρουραίος, χρησιμοποιείται μεταφορικά ως ρήμα και ουσιαστικό και για να περιγράψει και να ονοματίσει το «καρφί», το «κάρφωμα», τους συνεργαζόμενους με την αστυνομία και το FBI, τους ασφαλίτες όπως ονομάζονται κι εδώ


Δ. Αντί επιλόγου…
I live, I die, I organize / Everything I do – revolutionize /
I build what’s good for the whole damn hood / Study G’s like these, really think you should /
I study Malcolm Garvey Huey, Malcolm Garvey Huey (…)
Dead Prez, «Malcolm, Garvey, Huey», album: ” Revolutionary but gangsta” , (2004)

Ο Malcolm X έλεγε το 1964: «Πιστεύω ότι θα υπάρξει τελικά μια σύγκρουση ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους. Μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς που επιδιώκουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα και εκείνους που θέλουν να συνεχίσουν με το σύστημα της εκμετάλλευσης. Πιστεύω ότι θα υπάρξει μιας τέτοιας τάξεως σύγκρουση, αλλά αυτή δε θα βασίζεται στο χρώμα του δέρματος…»

Ο ίδιος δεν πρόλαβε τους Μαύρους Πάνθηρες. Δολοφονήθηκε έναν Φλεβάρη επίσης, από την οργάνωση που τον ανέδειξε αλλά από την οποία τελικά αποχώρησε, διαφωνώντας. Το «Έθνος του Ισλάμ», τον δολοφόνησε κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του, στις 21/2 του 1965, ένα χρόνο πριν από την ίδρυση των Μαύρων Πανθήρων. Αποτέλεσε σημαντική επιρροή για τους ΜΠ όσον αφορά τα στοιχεία της δημιουργίας του ρεύματος της μαύρης περηφάνιας και του αγώνα μέχρι τέλους για την υπεράσπιση των μαύρων από το ρατσιστικό κράτος των ΗΠΑ. Τους κληροδότησε τα στοιχεία της ανάδειξης της ιστορίας και των παραδόσεων ενός λαού που του επιβαλλόταν να θεωρείται παρακατιανός και υποδεέστερος από μια καθολική κουλτούρα και από ένα ολόκληρο κράτος, πολλά χρόνια μετά την απαγόρευση της δουλείας. Τους συνέδεσε με εκείνο το ρεύμα σημαντικών καλλιτεχνών ή αθλητών όπως ο μποξέρ Μωχάμεντ Άλι. Αφροαμερικάνων, που ασπάζονταν τον ισλαμισμό και άλλαζαν το όνομά τους ως αντίδραση στη λευκή κουλτούρα και θρησκεία, που τους ήθελε υπηρέτες ή στην καλύτερη αντικείμενα ψυχαγωγίας. Οι ίδιοι οι Πάνθηρες προέρχονταν εξ’ αντικειμένου από αυτό το ρεύμα και ο Malcolm δε θα μπορούσε παρά να είναι ένας από τους καλύτερούς τους συνδέσμους, αφού κι αυτός κατάφερε σε ένα βαθμό -κατά την άποψή μας- να υπερβεί τις αναποτελεσματικές πλευρές αυτού του ίδιου ρεύματος, και υπέδειξε σαφώς, σε αντίθεση με την έτερη μεγάλη μορφή του μαύρου κινήματος, τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ότι τα πράγματα θα άλλαζαν μέσα από τη σύγκρουση, έστω κι αν αυτή θα έπρεπε να είναι ένοπλη. Ίσως τα δικά του λόγια, που παραθέσαμε και παραπάνω, να ταίριαζαν περισσότερο στο κλείσιμο αυτού του μάλλον ελλιπούς άρθρου για τον Huey P. Newton και τους Μαύρους Πάνθηρες.


Ίσως πάλι να μπορούμε να δανειστούμε τα λόγια του Αντόνιο Γκράμσι για το κλείσιμο, που διακήρυττε μέσα από τη φυλακή, ότι, «οι μαχητές δεν μπορούν και δεν πρέπει να ελεεινολογούν τη μοίρα τους, επειδή πάλεψαν όχι γιατί τους εξανάγκασε κανείς, αλλά γιατί το θέλησαν οι ίδιοι συνειδητά». Με την πεποίθηση ότι ταιριάζουν όχι μόνο στον ίδιο, για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν όταν τα είπε, αλλά και στην ιστορία των Μαύρων Πανθήρων. Όπως και να έχει μπορούμε απλά να αρκεστούμε στα λόγια του ίδιου του Huey P. Newton, για την επανάσταση, ή να ακούσουμε τους Dead Prez που αποτίουν φόρο τιμής σ’ αυτόν, στον Malcolm Χ και τον Marcus Garvey (τζαμαϊκανό ήρωα του «ρασταφάρι» κινήματος και κήρυκα του παναφρικανισμού), ή ακόμη να φέρουμε στο μυαλό μας την εικόνα των ολυμπιονικών Τόμμυ Σμιθ και Τζων Κάρλος στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, το καλοκαίρι του 1968, με τις μαύρες, γαντοφορεμένες, «αλά πάνθηρες» σφιγμένες γροθιές τους , υψωμένες στον αέρα. Και να στείλουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον Newton και τους συντρόφους του, με την υπόσχεση ότι θα προσπαθήσουμε να γραφτούν ιστορίες στο όνομα της κοινωνικής απελευθέρωσης, αντάξιες και σημαντικότερες ακόμη από τις δικές τους, όπως θα αποζητούσε το ίδιο, το δικό τους, εξεγερμένο πνεύμα…

“Η επανάσταση δεν δέχεται κανένα συμβιβασμό. Δεν θα συμβιβαστούμε γιατί το θέμα είναι πολύ βασικό. Αν συμβιβαστούμε είναι σαν να ξεπουλάμε την ελευθερία μας, την επανάσταση. Κι εμείς αρνούμαστε τη σκλαβιά. Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτή την κατάσταση. Αν συμβιβαστούμε δεν θα χάσουμε μόνο την ελευθερία μας αλλά και την ανθρωπιά μας. Ξέρουμε ότι παλεύουμε ενάντια στην υψηλή τεχνολογία αυτής της χώρας και καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουνε μόνο χάρτινες τίγρεις όπως λεει ο Μάο, αλλά και αληθινές, γιατί είναι σε θέση να εξοντώνουν μυριάδες ανθρώπους. Αλλά με το πέρασμα του χρόνου θα αποδειχθούν χάρτινες, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με την ανθρωπότητα. Έχουν διαχωριστεί από τους ανθρώπους. Ξέρουμε ότι ο εχθρός διαθέτει τεράστια δύναμη, όμως για μας είναι επιτακτική ανάγκη να νικήσουμε, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, την ανθρωπιά μας και αυτό είναι το βασικότερο. Γι’ αυτό, ή θα νικήσουμε ή θα παραμείνουμε σκλάβοι. Ή θα νικήσουμε, ή θα πεθάνουμε στην προσπάθεια μας να νικήσουμε”.
Huey P. Newton, «Υπουργός Άμυνας» του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων



- Φιλμογραφία:

Göran Hugo Olsson, “Black Power Mixtape 1967-1975″, , 2011

Mario Van Peebles, “Panther”, 1995

Spike Lee, “Malcolm X”, 1992

- (Ενδεικτική) Βιβλιογραφία:

Angela Y. Davis, “Angela Davis: An Autobiography“, International Publishers Company, 1989

Bobby Seale, “Seize the Time”, Black Classic Press, Baltimore, 1997

David Hilliard, “The Black Panther Party: Service to the People Programs”, University of New Mexico Press, 2010

David Hilliard, “The Black Panther: Intercommunal News Service”, Atria Books, 2008

Elaine Βrown, “A Taste of Power. A Black Woman’s Story”, Anchor Books, New York, 1993

Huey P. Newton, “War Against the Panthers: A Study of Repression in America”, University of California 1980

Huey P. Newton”, “Revolutionary Suicide”, Penguin Group Inc., 2009

Malcolm X – Ossie Davis, “The Autobiography of Malcolm X”, Random House Publishing Group, 1987

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μία εικόνα αξίζει, όσο χίλιες λέξεις

Σας παραθέτουμε ένα κείμενο που βρήκαμε και μεταφράσαμε στο blog Frontlines of the revolutionary struggle (Στην πρώτη γραμμή του επαναστατικού αγώνα) αναφορικά με τη δολοφονία του νεαρού Michael Brown από τα πυρά της αστυνομίας, στην περιοχή Φέργκιουσον του Μιζούρι λίγους μήνες πριν.
Εάν η λέξη «γουρούνια» μοιάζει πολύ προσβλητική ή θυμίζει πολύ δεκαετία του 60’, ή είναι πολύ ειρωνική για τα γουρούνια, η εικόνα αυτή θα έπρεπε να απομυθοποιήσει το συγκρατημένο, το τόσο καλό και προσεγμένο λεξιλόγιο, που αναφέρεται στους στρατιωτικοποιημένους ρομποτο-μπάτσους (Robo-cops: λογοπαίγνιο με τη λέξη Robocop και cop=μπάτσος), οι οποίοι κατηγορούνται για τον περιορισμό και την καταστολή των κοινοτήτων, που αποτελούνται από ανθρώπους του χρώματος, των Ηνωμένων Πολιτειών. Εάν αυτή η εικόνα δεν κάνει το αίμα σας να βράζει, έχετε πολύ πιθανόν μολυνθεί από το ρατσισμό.


Αστυνομικοί επιτίθενται σε διαδηλωτή στο Φέργκιουσον, St. Louis, μετά απ' τον πυροβολισμό της αστυνομίας στον άοπλο, μαύρο νέο, Michael Brown
Στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, μια κοινότητα κοντά στο St.Louis, ένας λευκός μπάτσος πυροβόλησε θανάσιμα τον Michael Brown, έναν άοπλο μαύρο, απόφοιτο λυκείου έτοιμο να ξεκινήσει τις σπουδές του. Ο όρος «τον πυροβόλησε» είναι ακριβής. Εννοεί, ότι εκτόξευσε πολλές σφαίρες στο σώμα του αγοριού, όταν είχε τα χέρια σηκωμένα πάνω απ’ το κεφάλι του. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας σε αυτή του την αναφορά δεν θα αποκαλύψει το όνομα του μπάτσου - δολοφόνου, για την «ασφάλεια» του. (Η αστυνομική δύναμη της πόλης αποτελείται από 95% λευκούς, ενώ η πόλη αποτελείται από 70% μαύρους.)
Πόσοι νέοι Μαύροι και Λατίνοι άνδρες θα συνεχίσουν να πεθαίνουν στα χέρια οπλισμένων, εξουσιοδοτημένων, ασύδοτων, στρατιωτικοποιημένων λευκών μπάτσων και ειδικών φρουρών; Πόσοι ακόμα Trayvon Martin, Michael Brown και Eric Garner θα μετρώνται κάθε χρόνο, όσο η «μετα-φυλετική» κοινωνία των ΗΠΑ συνεχίζει να δολοφονεί και να φυλακίζει έναν πληθυσμό, που θεωρείται διαθέσιμος;
Οι New York Times δημοσίευσαν την παραπάνω φωτογραφία. Αλλά για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: όταν αναφέρουν «μία υπενθύμιση της δηλητηριώδους φυλετικής κληρονομιάς, που ακόμα μολύνει πόλεις και προάστια σε όλη την Αμερική», δεν πρόκειται για κληρονομιά. Είναι μία καθημερινή πραγματικότητα. Και δεν χρειάζεται «υπενθύμιση». Αυτοί οι τοξικοί μπάτσοι αντιμετωπίζουν έτσι τους Μαύρους σε όλη τη χώρα, κάθε μέρα.
Η Deep Dish TV πρόσφατα λάνσαρε ένα πολύ ενδιαφέρον έργο σχετικά με το ρατσισμό στις ΗΠΑ.: Ο Μύθος μιας Αμερικής με Αχρωματοψία. Ο παραγωγός του έργου, Kali Akuno, ήταν ο συντάκτης της Έκθεσης σχετικά με τις Εξωδικαστικές Εκτελέσεις 120 Μαύρων Ανθρώπων, που προωθήθηκε από την Κίνηση Malcolm X Grassroots το 2012, στον απόηχο της δολοφονίας του Trayvon Martin στη Φλόριντα. Σας προτείνουμε να διαβάσετε την έρευνα.



Για τον Trayvon Martin, έχουμε δημοσιεύσει κείμενο στο παρελθόν. Ρίξτε μια ματιά εδώ

http://resistancetoujours.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Οι καθαρίστριες δεν πήγαν διακοπές

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι καθαρίστριες δεν πήγαν διακοπές

Καλό χειμώνα κ. Χαρδούβελη.
Ούτε μια μέρα του καλοκαιριού οι καθαρίστριες δεν απουσιάσαμε από το Υπουργείο Οικονομικών διεκδικώντας αμετακίνητα να πάρουμε πίσω τις δουλειές μας.
Δεν πήγαμε διακοπές. Αντίθετα ως δώρο καλοκαιριού μας δώσατε βίαιες αστυνομικές επιθέσεις, τις πρώτες απολύσεις και κλήσεις από την αστυνομία.
Θα τα αντιμετωπίσουμε και αυτά, όπως σταθερά πράττουμε έναν ολόκληρο χρόνο.
Οι καθαρίστριες συνεχίζουμε τον αγώνα μας και τη νέα περίοδο εν όψει του δικαστηρίου στις 23 Σεπτεμβρίου.
Την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου και στις 6 μ.μ. θα είμαστε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθήνας (Λ. Αλεξάνδρας 173 – Στάση Μετρό «Αμπελόκηποι») για να συμπαρασταθούμε στις τρεις συναδέλφισσές μας, που καλούνται να καταθέσουν για βαριές κατηγορίες εναντίον τους.
Πρόκειται για την ειρηνική διαμαρτυρία, που πραγματοποιήσαμε στις 10 Ιουλίου στο Υπουργείο Οικονομίας και ήρθαμε αντιμέτωπες – για μια ακόμα φορά – με την αστυνομική καταστολή. Και σήμερα αγωνιζόμενες καθαρίστριες καλούνται ν’ απολογηθούν για «εξύβριση κατά συρροή», «απόπειρα διατάραξης οικιακής ειρήνης σε χώρο δημόσιων υπηρεσιών από κοινού» και άκουσον – άκουσον «πρόκληση σωματικών βλαβών σε αστυνομικό όργανο».
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Απέλυσαν καθαρίστρια επειδή δεν καθάρισε προτού… αυτοκτονήσει!

H ακόλουθη είδηση προέρχεται από το σάιτ 902.gr:

«Σκληρή και παράλογη, αλλά απόλυτα λογική στο πλαίσιο ενός συστήματος που βλέπει τους εργαζόμενους ως γρανάζι στην μηχανή παραγωγής κερδών για το κεφάλαιο, είναι η απόφαση ενός δικαστηρίου της Κροατίας που απέλυσε μια καθαρίστρια κρίνοντας ότι έχασε την εμπιστοσύνη του εργοδότη της καθώς αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κατά τη διάρκεια του ωραρίου της εργασίας της.
«Η φτωχή γυναίκα κατηγορείται ότι δεν καθάρισε το εσωτερικό του δικαστηρίου πριν αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, γεγονός που της στοίχισε την εμπιστοσύνη των εργοδοτών της» εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Σίνισα Κούχαρ, γενικός γραμματέας του συνδικάτου των εργαζομένων στον δημόσιο, χαρακτηρίζοντας την απόφαση να απολυθεί η καθαρίστρια «σκληρή και παράλογη».
Η Ιβάνα Μούχαρ, 28 ετών, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει τον περασμένο Απρίλη πηδώντας από τη στέγη του δικαστηρίου του Σάμομπορ, μιας μικρής πόλης κοντά στο Ζάγκρεμπ. Επιβίωσε από αυτήν την απόπειρα και αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται σε ψυχιατρείο στο Ζάγκρεμπ.
Τον περασμένο μήνα, το δικαστήριο αποφάσισε να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας της Μούχαρ υποστηρίζοντας ότι η απόπειρα διεπράχθη «κατά τη διάρκεια του ωραρίου εργασίας ενώ δεν εκπλήρωνε τα καθήκοντά της». Με αυτόν τον τρόπο η Μούχαρ «διέπραξε μια σοβαρή παραβίαση των εργασιακών της υποχρεώσεων» και «απώλεσε την εμπιστοσύνη του εργοδότη της», σύμφωνα με αποσπάσματα της απόφασης του δικαστηρίου που αναρτήθηκαν στον ιστότοπο του συνδικάτου».
Αυτοκτονήστε ελεύθερα, λέει ο καπιταλισμός, αλλά εκτός ωραρίου εργασίας, παρακαλώ!

Εμείς το βρήκαμε στο mao.gr!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Όλοι στην πορεία της ΔΕΘ
Συγκέντρωση Σάββατο 6/9, 6:00 μ.μ. στη Καμάρα.

Με μαζικούς αγώνες ν’ ανατρέψουμε τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι
Ένα βαρύ φθινόπωρο και ένα ακόμα πολύ παγερό χειμώνα, ετοιμάζουν για τον λαό οι αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, οι ντόπιοι καρχαρίες του κεφαλαίου και η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που τους υπηρετεί.
Η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης επεκτείνεται γοργά σ’ ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του λαού με τις συνεχείς μειώσεις μισθών, με τα αμέτρητα λουκέτα στην αγορά, με την απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, με τις απολύσεις στο δημόσιο που θα αυξηθούν δραματικά και μέσω της κακόφημης αξιολόγησης. Νέο τσεκούρι για τις συντάξεις, κύριες και επικουρικές, τσεκούρι στο δικαίωμα στην ασφάλιση και στην υγειονομική περίθαλψη που την έχουν καταντήσει προνόμιο για τους έχοντες.
Η βαριά φορομπηχτική πολιτική (βλ. και ΕΝΦΙΑ) έχει φέρει σ’ απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά ενώ σε λίγους μήνες αίρεται και η απαγόρευση πλειστηριασμών των κατοικιών. Οι αυξήσεις των τιμών στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης μετατρέπουν την επιβίωση σε καθημερινό εφιάλτη για εκατομμύρια άνεργους και χαμηλόμισθους ενώ η ανασφάλιστη, η χωρίς δικαιώματα, η ελαστική, για ένα κομμάτι ψωμί εργασία κυριαρχεί στην καπιταλιστική ζούγκλα.
Με δίκες και καταδίκες αγώνων και αγωνιστών από την δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη, με την αστυνομία, τα ΜΑΤ και τα χημικά ενάντια στις διαδηλώσεις, με κήρυξη πολλών απεργιών ως παράνομων και καταχρηστικών, με τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία που μεθοδεύουν, με το χτύπημα συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων το αστικό κράτος θωρακίζεται απέναντι στον «εχθρό-λαό».
Την ίδια στιγμή μεγάλοι κίνδυνοι απειλούν και το λαό μας από την όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των σφαιρών επιρροής και ελέγχου. Σε Ουκρανία, Παλαιστίνη, Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη κ.α. οι ιμπεριαλιστές και από κοντά κάθε είδους αντιδραστικές δυνάμεις προσπαθούν να επιβληθούν με το αίμα των λαών. Η εξάρτηση της χώρας απ’ τους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, η ένταξή μας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η επιβαλλόμενη από τους αμερικάνους συνεργασία της χώρας με τον μακελάρη των Παλαιστίνιων, σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ όχι μόνο δεν είναι ασφάλεια, αλλά αποτελεί πηγή μεγάλων κινδύνων για τον λαό μας.
Αυτός ο κόσμος των πολέμων, της αδικίας, της φτώχιας, της καταπίεσης για τους πολλούς και του υπέρογκου πλούτου και της πολυτέλειας για τους λίγους, είναι ο κόσμος του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Σ’ αυτό το σύστημα ο λαός και η νεολαία προορίζονται για κρέας στα κανόνια τους, για φτηνό εργατικό δυναμικό για τα κέρδη τους, για άνεργοι αυτοί που «περισσεύουν»…
Η κυβέρνηση Σαμαρά θα επιχειρήσει ξανά και μέσα από τις ομιλίες της στην ΔΕΘ, μέσα από μια προπαγάνδα απάτης ότι δήθεν «τελειώνουν τα μνημόνια και έρχεται ανάπτυξη», να συγκαλύψει την κλιμάκωση της πολιτικής των μνημονίων, της εξοντωτικής επίθεσης στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα που προωθεί κάτω από τις επιταγές της τρόικας.
Είναι ανάγκη ν’ αρνηθούμε και ν’ αντιπαλέψουμε όλοι εμείς οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, οι συνταξιούχοι αυτή την βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Με αγώνες αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε και διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας στη δουλειά, στη ζωή, στην αξιοπρέπεια και όχι παίρνοντας το «μοναχικό» δρόμο της απόσυρσης από τους αγώνες, το δρόμο της αδράνειας, όπως προτείνει η ηγεσία του ΚΚΕ στο όνομα της ταξικής …καθαρότητας και της εναπόθεσης της αντιμετώπισης των λαϊκών προβλημάτων σε μια αυριανή λαϊκή εξουσία.
Με ανειρήνευτη πάλη ενάντια στην πολιτική των μνημονίων, της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και όχι με δήθεν διαπραγμάτευση μαζί τους όπως προτείνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Με τη συγκρότηση των δυνάμεων του λαού και την ανάπτυξη κινήματος εργατικού, αντιιμπεριαλιστικού, νεολαιίστικου ενάντια στη δήθεν εύκολη λύση-αυταπάτη των εκλογών, απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται.
Η δύναμή μας βρίσκεται στον αγώνα, στην αντίσταση, στη διεκδίκηση και όχι στην επαιτεία και τη φιλανθρωπία αυτών που ευθύνονται για τα δεινά του λαού.
Η δύναμή μας βρίσκεται στην πάλη για ειρήνη, δουλειά, δημοκρατία, εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Όλοι στην πορεία της ΔΕΘ
Συγκέντρωση Σάββατο 6/9, 6μμ Καμάρα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ανακοίνωση της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας

Την Τετάρτη 27/8 συνεδρίασε η Γραμματεία της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας. Τη συζήτηση απασχόλησε κύρια η εκτίμηση των μετώπων της επίθεσης του συστήματος – αλλά και της λαϊκής πάλης - τα οποία ανοίγονται για την επόμενη περίοδο, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις.
Η επίθεση στο δικαίωμα στη δουλειά, με τις διαθεσιμότητες-απολύσεις και με εργαλείο τη λεγόμενη αξιολόγηση στους εργαζόμενους στο Δημόσιο, η επίθεση στο δικαίωμα στις σπουδές, από την «τράπεζα θεμάτων» και το εξεταστικό σφαγείο στο «Νέο Λύκειο», μέχρι τις διαγραφές χιλιάδων φοιτητών απ΄ τα ΑΕΙ, η νέα φορομπηξία, μέρος της οποίας αποτελεί ο ΕΝΦΙΑ, η προσπάθεια ποινικοποίησης της αριστεράς με το «Νέο Ποινικό Κώδικα», αλλά και οι πολύ σοβαρές εξελίξεις στην Παλαιστίνη, τη Συρία, το Ιράκ, την Ουκρανία, αποτέλεσμα της παρόξυνσης των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών και της επίθεσής τους ενάντια στους λαούς, αποτελούν σοβαρές πλευρές της επίθεσης που απαιτούν την ανάπτυξη μαζικών αγώνων κι αντιστάσεων, μαζικής και αποφασιστικής πάλης ενάντια στην πολιτική των «μνημονίων», ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, κόντρα σε εκλογικές αυταπάτες και ψεύτικες κοινοβουλευτικές και κυβερνητικές «λύσεις».
Ενόψει της διαδήλωσης στη ΔΕΘ στην οποία η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία θα παρέμβει με μπλοκ διερευνήθηκε η δυνατότητα αναβαθμισμένης συμμετοχής στο μπλοκ, εργαζόμενων και νεολαίας απ΄ την Αθήνα, με ένα πνεύμα «εκκίνησης» νέων μαζικών αγώνων κι αντιστάσεων.
Αποφασίστηκε επίσης να υπάρξει πολιτική τοποθέτηση της συνεργασίας για την περίοδο, ενώ καλούνται τα σχήματα της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας, να προχωρήσουν άμεσα σε συνελεύσεις και να συζητήσουν τα μέτωπα της δράσης τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πορεία ενάντια στις διαγραφές στα Γιάννενα

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
Τρίτη 2 Σεπτέμβρη στις 6μμ στην Ακαδημία

ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ!
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ - ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ


Να οργανώσουμε τους αγώνες και τις αντιστάσεις μας
κόντρα στις διαγραφές, στην εντατικοποίηση, στους ταξικούς φραγμούς,
για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις σπουδές, στη δουλειά, στις ελευθερίες

Η σπουδάζουσα νεολαία καλείται σήμερα να δώσει μάχη όχι μόνο για το δικαίωμά της στις σπουδές, αλλά συνολικά για το μέλλον της. Σε αυτό τον αγώνα μόνοι σύμμαχοι μπορεί να είναι η εργατική τάξη και ο αγωνιζόμενος λαός. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να σταθεί άμεσα στα δικά του πόδια και να σηκώσει κεφάλι,μακριά και κόντρα σε δήθεν συμβιβασμούς, ακαδημαϊκές και νομικές λύσεις.
Η αιχμή για το σήμερα μπορεί και πρέπει να είναι η πλήρης απόσυρση του μέτρου των διαγραφών,χωρίς άνω τελείες και λοιπά σημεία στίξης, που αποπροσανατολίζουν τη μάχη και θέτουν ψευτοδιλήμματα.
Η νίκη μπορεί να έρθει μονάχα αν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και οργανωθούμε στους Συλλόγους μας!
Καλούμε κάθε προοδευτική δύναμη και κάθε αγωνιστή να συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος με κύρια αιχμή την ολική ανατροπή του μέτρου των διαγραφών!


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δουλεμπόριο εργαζομένων, η περίπτωση των νοσοκομείων

Από τον Απρίλη του 2003 μέχρι τον Αύγουστο εκατοντάδες εργαζόμενοι απολύθηκαν από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, το Καζίνο της Πάρνηθας, τα πρατήρια της Shell… και στάλθηκαν στην Εταιρεία Manpower Team για να ξαναπροσληφθούν σαν νοικιασμένοι. Όλος ο τομέα της καθαριότητας, φύλαξης, συντήρησης και άλλων κλάδων στο δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚO ανατίθεται εξ ολοκλήρου σε Εταιρείες Ενοικίασης Εργαζομένων.
Όλοι μαζί, Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης, Υπουργεία, Διοικήσεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα συνεργούν στη μαύρη εργασία με μισή αμοιβή για πλήρες ωράριο, μισή ή καθόλου ασφάλιση, χωρίς ρεπό για μήνες, χωρίς άδεια, χωρίς δώρα Χριστουγέννων-Πάσχα, χωρίς υπερωρίες και με άμεση απόλυση αν τολμήσουν να μιλήσουν.
Πολλές φορές το ίδιο άτομο δουλεύει σε τρεις δουλειές συνεχόμενα (αλλού το πρωί, αλλού το μεσημέρι, αλλού αργά το βράδυ), με αμοιβή και για τις τρεις που δεν φτάνει τα 1.000 ευρώ!
Αυτή η μορφή άγριας εκμετάλλευσης, αποφέρει τεράστια κέρδη στις Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης (άμεσους εργοδότες), αλλά και στους έμμεσους εργοδότες, αφού εντατικοποιούν την εργασία και μειώνουν το προσωπικό στο ελάχιστο, φιμωμένο, διασπασμένο, τρομοκρατημένο.
Για παράδειγμα, σε μονάδα του υπουργείου Πρόνοιας δούλευε καθαρίστρια νοικιασμένη από την Προνοιακή Μονάδα από την Εταιρεία «Αίολος Clean» 8 μήνες, χωρίς ρεπό. Η εταιρεία την έστελνε σε τρεις δουλειές από τις 7 π.μ. μέχρι τις 11 μ.μ. ανασφάλιστη! Ζήτησε αύξηση (έπαιρνε 800 ευρώ!) και την έδιωξαν αμέσως. Ήταν από τη Βουλγαρία.
Oι διαμαρτυρίες συνδικαλίστριας στο χώρο, γραπτές και προφορικές, με πλήρη στοιχεία, έφτασαν σε όλες τις συνδικαλιστικές βαθμίδες ΕΚΑ, ΠOΕΔΗΝ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ. Όχι μόνο δεν έγινε τίποτα από τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά ο αρμόδιος από το ΕΚΑ ταυτίστηκε πλήρως με τη διοίκηση. Oι καταγγελίες πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων.
http://www.m-lkke.gr/

Αυτό το παλιό άρθρο εξακολουθεί να είναι επίκαιρο αν και γράφτηκε πολλά χρόνια πριν. Η νέα μπίζνα “ενοικίαση εργαζόμενων” στημένη από τα αφεντικά και τους συνδικαλιστικούς κατσαπλιάδες εξακολουθεί να παραμένει η κύρια μορφή απασχόλησης, το ίδιο προσβλητική με τότε. Ο Πρωτόπαπας έγινε βουλευτής, υπουργάρας και ξύρισε τα μουστάκια, ενώ τα αφεντικά των δουλεμπορικών εταιρειών στήσανε και νέες εταιρείες-επεκτάσεις των υπάρχοντων, έτσι ώστε να ξεπεράσουν το εμπόδιο της προσωρινής απασχόλησης. Για παράδειγμα η Atlas είναι εταιρεία της Adecco που απασχολεί με συμβάσεις αορίστου χρόνου δοκιμασμένους εργαζόμενους με τις ίδιες ξεφτλισμένες αποδοχές που θα ψάχνουν να βρουν αφεντικά αν τυχόν απολυθούν…

Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, λοιπόν, αφορούν το 12% του προσωπικού των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών. Είναι αόρατοι εργαζόμενοι για τις επιχειρήσεις αυτές, μιας και δεν εγγράφονται στο εργατικό δυναμικό τους, με αποτέλεσμα οι εταιρίες αυτές να εμφανίζουν υψηλότερο λόγο κερδών προς το μέγεθος του προσωπικού, και να πλασάρονται ως εύρωστες και δυναμικά αναπτυσσόμενες. Αυτή κατηγορία εργαζομένων δεν έχει τα εργασιακά δικαιώματα των υπολοίπων, όσα έχουν απομείνει από τη μνημονιακή λαίλαπα, δεν αμείβονται το ίδιο με τους υπόλοιπους/ες αν και εργάζονται σε παρόμοιες θέσεις, δεν έχουν προοπτική γιατί μπορεί να απολυθούν ανά πάσα στιγμή. Και πολλές φορές απολύονται για μια μέρα για να προληφθούν από άλλη εταιρεία και η εταιρεία αυτή να καρπωθεί την επιδότηση, που λαμβάνει από το κράτος, για την καταπολέμηση της ανεργίας(!).
http://rnbnet.gr/details.php?id=11244

Αν και ο συντάκτης το 2013 δεν έλαβε υπόψιν το δημόσιο τομέα και το ποσοστό είναι λανθασμένο, λέει μια μεγάλη αλήθεια, όλα γίνονται για τα νούμερα τους ισολογισμούς και τους άσχετους με τα οικονομικά στοιχεία. Ουσιαστικά, τα αφεντικά δεν κερδίζουν και πολλά με τις δουλεμπορικές αλλά παρουσιάζουν καλύτερη οικονομική εικόνα, όλα για τη μούρη γίνονται !
Πίσω από αυτή τη μόστρα, με τις ΑΕ να δικαιολογούν τα πάντα σαν έξοδα, από το σκάφος του αφεντικού μέχρι και το τιμολόγιο των σεκιουριτάδων, υπάρχει ένας δρόμος χρήματος με πολλά κοράκια.
Πρώτα και κύρια, άσχετες και οφσορ εταιρείες εμφανίζονται να πληρώνουν τιμολόγια σε δουλεμπορικές εταιρείες, απομακρύνοντας έτσι το ενοχλητικό ΙΚΑ, αν και τελευταία πιάστηκαν 13 άτομα που έκαναν τέτοιου είδους απάτη με αλυσίδα γυμναστηρίων.
Οι εργολάβοι έχουν να κερδίσουν πολύ περισσότερα και ειδικά αν είναι δημόσιος φορέας ! Επιδοτήσεις ΕΣΠΑ, ενισχύσεις για αποασχόληση νέων, απαλλαγές από εισφορές…αρκεί να βελτιώσουν την οικονομική εικόνα του κράτους και των ιδιωτικών εταιρειών πελατών τους. Ακόμη, η ενασχόληση με το δημόσιο είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρα.
Αυτό γίνεται με ένα απλό τρόπο, σε όλες σχεδόν τις επιτροπές και διοικήσεις οι συνδικαλιστές των εργαζομένων κατάφεραν να περάσουν σαν τακτική την πληρωμή εργολάβων με βάση αντιπροσωπευτικές αποδοχές και όχι πετσοκομένες άγρια, όπως γινόταν παλιότερα με προσφορές που υλοποιούνταν με αδήλωτη μαύρη εργασία μεταναστών. Πλέον η φτωχοποίηση έχει περάσει βαθιά στην κοινωνία και σχεδόν όλοι ξέρουν κάποια περίπτωση εργαζόμενου που υποαμοίβεται.
Πόσα όμως κερδίζουν οι εργολάβοι ?
Η απάντηση είναι, πάρα πολλά ! Άλλα με μισονόμιμους τρόπους και άλλα με εντελώς παράνομους.

Η περίπτωση του Ευαγγελισμού

«Στα Δημόσια Νοσοκομεία εδώ και 20 σχεδόν χρόνια, στα πλαίσια Σύμπραξης Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα ( Σ.Δ.Ι.Τ.) έχουν εγκατασταθεί εργολάβοι καθαριότητας και παρέχουν υπηρεσίες με εργολαβικούς εργάτες/τριες, με επαίσχυντες αποδοχές, τη στιγμή που οι εργολάβοι εισπράττουν απ΄τα Νοσοκομεία αντιμίσθιο παχυλό.
Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 και αρχές της επόμενης δεκαετίας οι εργολαβίες επεκτάθηκαν και σε υπηρεσίες σίτισης (τραπεζοκόμες, μάγειροι), φύλαξης (σεκιουριτάδες), στις τεχνικές υπηρεσίες (ηλεκτρολόγοι, μηχανολόγοι κ.λπ.), στα πλυντήρια, στις οικονομικές υπηρεσίες, στη μηχανογράφηση. Σκοπός των εργολαβιών – ΣΔΙΤ είναι να εδραιώσουν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για διεύρυνση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, μείωση δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, για φτηνά μεροκάματα ώστε να αυξηθούν οι παροχές προς το κεφάλαιο, εν προκειμένω στους εργολάβους.
Σήμερα, υπηρετούν στο Νοσοκομείο περίπου 400 εργολαβικοί εργάτες – υπάλληλοι στους εξής τομείς:
Καθαριότητα 260,
τραπεζοκόμοι 63,
μάγειροι 8,
τεχνικοί 26,
security 35 και
μικρός αριθμός οικονομικών στελεχών εταιρειών και στα πλυντήρια.
Ο Ευαγγελισμός πληρώνει τους εργολαβικούς από «ίδια έσοδα», δηλαδή από τα χρήματα που παίρνει από τον ΕΟΠΥΥ, από απευθείας πληρωμές των ανασφάλιστων, από το 5ευρο των εξωτερικών ιατρείων, από εργαστηριακές εξετάσεις εξωτερικών ασθενών κ.λπ.
Για τις εργολαβίες που αναφέρθηκαν το Νοσοκομείο πληρώνει ετησίως 8,7 εκ. ευρώ στους εργολάβους παρά τις εκπτώσεις που έκαναν οι εργολάβοι, χωρίς καθόλου να μειώσουν το κέρδος τους αλλά πάντα σε βάρος του ημερομισθίου ή του μηνιαίου αριθμού ενσήμων των εργατοϋπαλλήλων.
(προσέξτε την απλή ανάλυση που ακολουθεί)
Δηλαδή, πληρώνει κατά μέσο όρο 8,7 εκατ./400, περίπου 22.000 ευρώ ετήσιο ακαθάριστο ποσό ανά εργάτη.
Συνυπολογιζομένων και των δώρων ο εργάτης «κοστίζει» το μήνα 22.000 / 14 = 1.570 ευρώ.
Από αυτά τα 1.570 ευρώ «θεωρητικά» αφαιρείται το 23% που είναι ο ΦΠΑ.
Λέμε θεωρητικά, γιατί ενώ ο εργολάβος εισπράττει τον ΦΠΑ απ΄το Νοσοκομείο, δεν γνωρίζουμε αν τον αποδίδει άμεσα και πλήρως στο κράτος.
Ας πούμε ότι είναι «νόμιμος» και αποδίδει τον ΦΠΑ. Το 23% του 1.570 είναι 360.
Οπότε 1.570 – 360 = 1.210 € καθαρά όπου περιλαμβάνονται: Μισθός εργάτη, ασφαλιστικές εισφορές, εργολαβικό κέρδος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών έχει 6ωρη απασχόληση και καθαρό μηνιαίο μισθό 410 – 600 ευρώ. Σπάνια φτάνει υψηλότερα π.χ. σε ορισμένους τεχνικούς (παλιούς υπαλλήλους με κλαδική σύμβαση) έως 1.100 ή σε καθαρίστριες με πολλά νυχτερινά και Σαββατοκύριακα τα 750 ευρώ.
Είναι, λοιπόν, ολοφάνερο ότι εργολαβικό κέρδος και ασφαλιστικές εισφορές ξεπερνούν τα 600 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!!
Δηλαδή καθαρό κέρδος πάνω από 300 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!!
Αυτό το τεράστιο υπερκέρδος το τσεπώνει ΝΟΜΙΜΑ ο εργολάβος. Και όλα αυτά υπό συνθήκες «υγιούς καπιταλισμού» (όπως το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ), υπό μορφή ΣΔΙΤ. Σ΄αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες του «υγιούς καπιταλισμού» σίγουρα θα κοπούν απ΄τον εργοδότη πληρωμές νυχτερινής εργασίας και Σαββατοκύριακου, θα ψαλιδιστούν ένσημα, φυσικά και δεν θα μπουν βαρέα και ανθυγιεινά, δεν θα αποδοθεί όλος ο ΦΠA κ.λπ., κ.λπ…
Ομως δεν υπάρχει «υγιής» και «άρρωστος» καπιταλισμός. Υπάρχει ένα σύστημα στυγνής εκμετάλλευσης της Εργατικής Δύναμης. Ο καπιταλισμός που ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης είναι υποχρεωμένος όχι μόνο να δείχνει τα δόντια του αλλά να δαγκώσει αλύπητα για να επιβιώσει.
Αυτά με αφορμή στοιχεία απ΄τον Ευαγγελισμό, καθώς είναι γνωστό ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα π.χ. σε άλλο Νοσοκομείο τραπεζοκόμοι εργάζονται με 300€/μήνα ή ο εργολάβος ενώ εισπράττει την επιταγή του νοσοκομείου καθυστερεί πάνω από τρεις μήνες να πληρώσει.
Γενικεύοντας την πείρα από δεκάδες Νοσοκομεία και φορείς που λειτουργούν ως ΣΔΙΤ συμπεραίνουμε ότι:
Η συνύπαρξη – σύμπραξη Δημοσίου Ιδιωτικού τομέα μέσα σε υπηρεσίες του «Δημοσίου» ωφελούν μόνο τους μεγαλοεργοδότες και είναι σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων.
Τα λεγόμενα Δημόσια Νοσοκομεία είναι κατ΄επίφαση Δημόσια, αφού η λειτουργία τους είναι κυριολεκτικά εγκλωβισμένη στις πολυεθνικές του φαρμάκου, στους εργολάβους, στους προμηθευτές (για χιλιάδες υλικά που θα μπορούσαν να παράγονται από κρατικές βιομηχανίες), ακόμα και στις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ.).
Σήμερα οι εργολαβικοί εργάτες – το πιο κακοπληρωμένο και σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι εργαζομένων – αποτελεί περίπου το 15% του συνόλου των εργαζομένων στο Νοσοκομείο. Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε όλους τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις: επικουρικό προσωπικό, συμβασιούχους, νέους από τις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ με 18-24μηνη εργασία, εργαζόμενους ΚΕΕΛΠΝΟ, πανεπιστημιακούς υπότροφους με 300€ το μήνα, εξειδικευμένους άμισθους σε ορισμένες εξειδικεύσεις (π.χ. λοιμωξιολόγοι), τους κατά καιρούς εργαζόμενους μέσω ΜKO με 5μηνες συμβάσεις και … και … τότε έχουμε εργαζόμενους με πανσπερμία εργασιακών σχέσεων, πάνω από 25% του συνόλου. Στο στόχαστρο της συγκυβέρνησης είναι η πλήρης ιδιωτικοποίηση ΚΑΙ της διοικητικής υπηρεσίας (γιατί μερικώς ήδη το έχουνε κάνει).
Και επειδή η αστική τάξη και σχεδιάζει μακροπρόθεσμα και ξέρει να σταθεροποιεί την εξουσία της με τους μηχανισμούς και τα κόμματά της, διαιρώντας τους εργαζόμενους καθιερώνοντας ατομικές συμβάσεις και τσάμπα εργασία, χρέος μας είναι να ενώσουμε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση μέσα στα σωματεία μας!
…..
http://www.902.gr/eidisi/ygeia/49782/tis-ergolavies-sta-nosokomeia-kataggelloyn-oi-taxikes-dynameis-ston-eyaggelismo

300 € το μήνα από κάθε εργαζόμενο!

Πρόσφατα είδαμε 38 απλήρωτες καθαρίστριες να καταγγέλουν εργολάβο από τη Λάρισα που είχε αναλάβει την καθαριότητα του νοσοκομείου Τρικάλων, να μην έχει πληρώσει ούτε ένα € επί 6 μήνες, ενώ το νοσοκομείο είχε ήδη πληρώσει τους 2 πρώτους μήνες. Ο εργολάβος είχε μπλεξίματα με το κράτος για μη απόδοση ΦΠΑ και δεν μπορούσε να εισπράξει από το νοσοκομείο τους επιπλέον μήνες. Οι καθαρίστριες είναι ακόμη απλήρωτες και κατέφυγαν στη δικαιοσύνη ενώ ο εργολάβος δεν έχει εμφανιστεί σε καμία δημόσια αρχή.

Πίσω από τους νόμους κρύβετε η σημερινή διοίκηση η οποία δεν θέλει να πάρει θέση για την επαναπρόσληψη των συναδέλφων στο ΔΡΟΜΟΚΑΙΤΕΙΟ. Από την Παρασκευή (18/7) οι συνάδελφοι έχουν κλιμακώσει των αγώνα διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους από την εταιρεία FACILITY EXPERTS I.K.E. η οποία με την εριστική της συμπεριφορά προσπαθεί να δημιουργήσει εντάσεις στο χώρο του νοσοκομείου καλώντας ακόμα και την αστυνομία.
Σήμερα, διαπιστώσαμε σε συνάντηση με την Διοίκηση του νοσοκομείου που πραγματο-ποιήθηκε μαζί με αντιπροσωπεία εργαζομένων και συνδικαλιστών ότι, η κοστολόγηση της δαπάνης του έργου πάτησε πάνω σε μνημονιακούς αντεργατικούς νόμους που θεωρούν στον ιδιωτικό τομέα ηλικιακά ακατάλληλους εργαζόμενους άνω των 25 ετών οι οποίοι, δεν δίνουν ίσες ευκαιρίες σε όλους.
Με αυτό το κριτήριο οι συνάδελφοι έχουν μείνει χωρίς δουλειά ενώ έχουν μέχρι 12 χρόνια προϋπηρεσία στο χώρο του ΔΡΟΜΟΚΑΙΤΕΙΟΥ παρότι, η σύμβαση ορίζει 4ετή εμπειρία σε νοσοκομείο.
Θεωρούμε ρατσιστικό, απαράδεχτο και καταχρηστικό το νομικίστικο τερτίπι που αφαιρεί το δικαίωμα στην εργασία άνω των 25 ετών το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να μειωθεί και όχι μόνο η δαπάνη του έργου αποκλείοντας τους συνάδελφους .
Καλούμε την διοίκηση να βρει λύση για την επαναπρόσληψη των συνάδελφων αφού τώρα πια κατά την άποψη μας είναι η μόνη υπεύθυνη .
http://pekop.wordpress.com/

Μετά τη νέα επιβολή κατώτερων μισθών και την παραπέρα φτωχοποίηση εργαζομένων, εμφανίστηκαν και κρούσματα “ηλικιακώς ακατάλληλων” ! Είναι το νέο κόλπο αφεντικών και πολιτικών με τη σύμπραξη συνδικαλΗστών για περισσότερη κονόμα, αφού στήσανε τη μηχανή της “απόκτησης εργασιακής εμπειρίας” για “νέους”. Τι είδους “εργασιακή εμπειρία” αποκτάς καθαρίζοντας τουαλέτες ?

Η JCB ανέλαβε το έργο του καθαρισμού στο «Δρομοκαΐτειο» με διαγωνισμό τον Ιούνιο του 2013. «Οταν ερχόταν η ώρα της πληρωμής, φεύγαμε από το Χαϊδάρι και πηγαίναμε να υπογράψουμε σε ένα γραφείο στην Καλλιθέα. Πρώτα υπογράφαμε και μετά παίρναμε τα λεφτά μας, που δεν συμβάδιζαν φυσικά με τη βεβαίωση. Μας υποχρέωναν να υπογράφουμε για 600 ή 700 ευρώ και καθαρά μάς έδιναν στο χέρι από 400 έως 480 ευρώ. Για οκτάωρη εργασία».
Κι έπειτα ήρθε η ώρα της Εφορίας. «Το εκκαθαριστικό μου έγραφε μισθοδοσία 7.800 και εγώ είχα πάρει 5.600 ευρώ», λέει μια καθαρίστρια. «Εγώ έπιασα δουλειά στο τέλος του χρόνου και πήρα μόλις 205 ευρώ για τον Δεκέμβρη, αλλά στο εκκαθαριστικό μου έγραφε 1.250», πετάγεται ένας άλλος. «Το αφεντικό απαιτεί να υπογράψουμε λευκά χαρτιά, στη συνέχεια μας απειλεί ότι όποια αντιδρά θα στείλει τα στοιχεία μας σε όλες τις άλλες εταιρείες του κλάδου, για να μη μας προσλάβει κανείς», καταγγέλλουν. «Νομίζεις ότι θα αντιδράσεις και εμείς θα σε αφήσουμε ακέραιο;», ειπώθηκε σε εργαζόμενο. «Εχουμε υπογράψει 40 χαρτιά και δεν έχουμε στα χέρια μας καμία σύμβαση εργασίας», μας εξηγούν.
Τον Νοέμβρη του 2013 οι εργαζόμενοι υπέγραψαν ότι θα πληρωθούν δώρο 700 ευρώ και ο εργοδότης τελικά έδωσε 50-100 ευρώ! Υστερα από τις πιέσεις του σωματείου εργαζομένων, από τον Ιανουάριο η μισθοδοσία κατατίθεται σε τραπεζικό λογαριασμό, αλλά οι πληρωμές παρέμεναν πολύ μικρότερες. «Εξακολούθησε να μη μας δίνει ούτε τις άδειες, ούτε τα επιδόματα, ούτε ρεπό, ούτε Κυριακές. Ζήτησα να μου καταβληθεί το επίδομα Χριστουγέννων και την επόμενη μέρα, αντί για χρήματα, πήρα δωράκι-μετάθεση για το “Σισμανόγλειο”» καταγγέλλει μια εργαζόμενη.
«Για 2 μήνες αναρρωτική άδεια πήρα 80 ευρώ», προσθέτει οργισμένη μια άλλη εργαζόμενη. Σύμφωνα με τις καθαρίστριες, τις ελάχιστες φορές που η Επιθεώρηση Εργασίας επισκέφτηκε το νοσοκομείο, υπήρξε προγραμματισμένο ραντεβού με 1-2 εργαζόμενους, φιλικούς προς την πλευρά του εργοδότη. «Φοβόμασταν να μιλήσουμε. Κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο να κάνεις υπομονή», ξεσπάνε.
Στις 12 Ιουνίου 2014, 25 καθαρίστριες υποβάλλουν καταγγελία προς τον εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών για μαύρη, ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, μη τήρηση όρων των συμβάσεων, απόδοση μειωμένου αριθμού ενσήμων, απόδοση απλών ενσήμων, αντί βαρέων, εκβιασμό εργαζομένων, έκδοση ετήσιων εκκαθαριστικών για την Εφορία με ποσά που ποτέ οι εργαζόμενοι δεν εισέπραξαν, μη απόδοση δώρων και επιδομάτων. Αυτή είναι λοιπόν η «Διαρθρωτική Προσαρμογή Εργαζομένων και Επιχειρήσεων εντός της Οικονομικής Κρίσης», για την οποία μάλιστα η JCΒ παίρνει και επιδοτήσεις από ομώνυμο πρόγραμμα μέσω ΕΣΠΑ, όπως διαφημίζει με περηφάνια.

Απειλές
Η διαρκής στήριξη του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου, αλλά και της ΠΕΚΟΠ μαζί με τις αναφορές της επιτροπής ελέγχου-πιστοποίησης εκτέλεσης του έργου παρότρυναν τις καθαρίστριες να ξεπεράσουν τον φόβο της απόλυσης. «Θέλετε και σωματείο; Δεν είδατε τι έπαθε αυτή (σ.σ. η Κούνεβα);», άκουσε μια καθαρίστρια από το… αφεντικό.
*«Θα σας απολύσω όλους και θα φέρω καινούργιους. Σας έχω γραμμένους στα αρχίδια μου», φέρεται να τους είπαν. Είναι η στιγμή που ο φόβος σπάει και ο θυμός γίνεται αντίδραση: «Οταν υπογράψαμε την καταγγελία, το ξέραμε ότι τα παίζουμε όλα για όλα», τονίζουν. Η απάντηση των εργοδοτών ήταν «κι εμείς όλα για όλα θα τα παίξουμε». Σε κάθε αντίδραση η εργοδοσία φροντίζει να καλλιεργήσει την αίσθηση ότι έχει «πλάτες» στην κυβέρνηση…

Παλιά τους τέχνη κόσκινο (δείτε πως παίζουν τις εταιρείες !)
Σε έγγραφα που βρίσκουμε στη Διαύγεια, προκύπτει πως η JCB είναι ο «καθολικός διάδοχος» της εργολαβικής εταιρείας Abnorr Cleaning ΕΠΕ, η οποία το 2009 ανάγκασε τους 42 εργαζόμενους που εργάζονταν στο «Σισμανόγλειο» να παραιτηθούν. Στη λήξη της σύμβασής της με το νοσοκομείο δεσμεύτηκε ότι θα ξαναπροσλάβει τους εργαζόμενους, εφόσον ξαναπάρει την υπεργολαβία.
Τους μετακίνησε για ένα μήνα στην παρένθετη εταιρεία Thomas Bates, από την οποία δεν πληρώθηκαν ποτέ, και, όταν ξαναπήρε τη δουλειά από το νοσοκομείο, παρά τις δεσμεύσεις της, απέλυσε 28 από τους 42 εργαζόμενους, οι οποίοι επειδή είχαν παραιτηθεί δεν δικαιούνταν ούτε αποζημιώσεις απόλυσης, ούτε επιδότηση ανεργίας, ούτε οι συνδικαλιστές την προβλεπόμενη από τον νόμο προστασία τους. Στη συνέχεια άλλαξε την επωνυμία της. Πριν από λίγες εβδομάδες, στο «Παναρκαδικό» Νοσοκομείο Τρίπολης και στο «Θριάσιο» Νοσοκομείο μια σειρά καταγγελιών ήρθε στο φως της δημοσιότητας για τις πρακτικές της JCB Cleaning Services.
«Οι αυθαιρεσίες δεν σταματούν μόνο στην JCB, αλλά αφορούν», όπως υπογραμμίζει η ΠΕΚΟΠ, «και τη δεύτερη εταιρεία (Παπαχριστόπουλος και ΣΙΑ Ο.Ε.) που δραστηριοποιείται στον χώρο και έχει αναλάβει την τραπεζοκομία στο “Δρομοκαΐτειο”».

«Υποζύγιο των εταιρειών»
Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με τον πρόεδρο του «Δρομοκαΐτειου», Ισίδωρο Πρώιο, ο οποίος δήλωσε πως «στη διαμάχη δεν μπορούμε να πάρουμε θέση, η JCB μειοδότησε στον καινούργιο διαγωνισμό, αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία που ελέγχονται». Σύμφωνα με την προκήρυξη του φετινού διαγωνισμού, ο προϋπολογισμός προβλέπει 900.000 ευρώ για το έργο. Η JCB μειοδότησε με 700.000 ευρώ. «Εργολαβικό κέρδος; 50 ευρώ τον μήνα, δηλαδή 1,66 ευρώ την ημέρα», όπως μας πληροφορεί ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος.
Φεύγοντας από το νοσοκομείο, μια ασθενής αγκαλιάζει θερμά μια καθαρίστρια. Πριν από λίγες μέρες, άλλη ασθενής ζήτησε να δει συγκεκριμένη καθαρίστρια και όχι νοσηλευτές ή γιατρούς, μας λέει ψυχολόγος του Νοσοκομείου. Για τους μόνιμους στο «Δρομοκαΐτειο», οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα είναι συνάδελφοι, για τους θεραπευόμενους οι δικοί τους άνθρωποι, για τη διοίκηση του νοσοκομείου «οι εργαζόμενοι αυτοί είναι το υποζύγιο, αλλά δεν είναι δικό μας υποζύγιο, είναι των εταιρειών».
http://www.efsyn.gr/?p=210402

Είναι κεντρική επιλογή του κράτους να ακολουθείται αυτή η τακτική απασχόλησης.
Είναι κεντρική πολιτική απόφαση να υποαπασχολούνται και να μην καλύπτονται ασφαλιστικά εργαζόμενοι που δουλεύουν για ξεροκόματα.
Το κράτος ενισχύει και προστατεύει τις δουλεμπορικές εταιρείες, παρέχοντας ικανό άσυλο για να συνεχίσουν να ληστεύουν εργαζόμενους.
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του ΙΚΑ και του ΣΕΠΕ είναι παντελώς ανίκανοι αν όχι συνένοχοι των αφεντικών.
Ποιά είναι η ενδεδειγμένη απάντηση από το εργατικό κίνημα?
Μέχρι τώρα, οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλισταράδες έχουν περιοριστεί σε λίγες απλές ανακοινώσεις. Οχι μόνο δεν έκαναν κάτι για να ενσωματωθούν έστω στα σωματεία εργαζομένων όλοι αυτοί οι καθημερινοί δούλοι, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αρνήθηκαν πεισματικά, κραυγαλέα περίπτωση ο σύλλογος εργαζομένων της Εθνικής Τράπεζας.

Λες Λέβιντοφ (πανεπιστημιακός, μέλος τους Κοινωνικού Φόρουμ Λονδίνου)
Θέλω να κάνω μια ειδική αναφορά στο ρόλο του κράτους, γιατί αυτό είναι σχεδόν
καινούργιο στον καπιταλισμό.
Ιστορικά κοιτώντας, θα λέγαμε ότι η ανασφάλεια ήταν πάντα ο κανόνας, το σύνηθες. Η
ασφαλής εργασία ήταν μια εξαίρεση που αφορούσε την κεϋνσιανή περίοδο και αυτό μόνο
σε ένα μικρό τμήμα του εργατικού δυναμικού. Το κράτος πάντα προωθούσε την
ανασφάλεια στην εργασία για την πλειοψηφία των ανθρώπων.
Μετά την κεϋνσιανή περίοδο το κράτος αποκτά ένα νέο ρόλο. Το κράτος χρησιμοποιεί το
χρήμα του και τη νομοθεσία του για να προωθήσει τη διάσπαση, τη διαίρεση του
εργατικού δυναμικού.
Σε αυτή τη συζήτηση ακούσαμε πάρα πολλά παραδείγματα από την Ελλάδα που έχουν
ευθείες αναλογίες με την κατάσταση σε άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές.
Έτσι το κράτος αξιοποιεί την ασφάλεια στην εργασία για να εξαγοράσει τη σιωπή όσων
την έχουν. Αξιοποιεί τα χρήματά του για να δημιουργήσει τα λεγόμενα «προγράμματα
εκπαίδευσης και κατάρτισης», με τα οποία επιδοτεί την εκμετάλλευση, εξασφαλίζοντας
εργασία με ψίχουλα.
Το κράτος θεσπίζει νέους νόμους που χτυπούν το σταθερό χρόνο εργασίας. Αναφέρατε και
εσείς μια σειρά από παραδείγματα. Έχει, λοιπόν, μια πολιτική στρατηγική, βάση της
οποίας οι άνθρωποι που δουλεύουν στον ίδιο χώρο θα πρέπει να έχουν πολύ διαφορετικές
συνθήκες εργασίας και διαφορετικούς εργοδότες.
Έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για ένα κράτος επισφαλούς εργασίας, ένα κράτος που
προωθεί την επισφαλή εργασία. Και αυτό όχι με τη γενική έννοια, ότι δηλαδή όλοι έχουν
συνθήκες ανασφάλειας στο χώρο εργασίας, αλλά έναν κατακερματισμό των εργαζομένων,
ώστε ο καθένας να έχει μια διαφορετικού τύπου ανασφάλεια και διαφορετικούς εργοδότες.
Μια προσπάθεια για ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στην επισφαλή εργασία πρέπει
να στρέψει τα βέλη της σε αυτό το κράτος.
Από συζήτηση με θέμα «Επισφαλής εργασία και εργατικοί αγώνες». Η συζήτηση αυτή φιλοξενήθηκε στο στέκι του Φόρουμ Αλβανών Μεταναστών, την Κυριακή 7 Μαϊου 2006.
http://ese.espiv.net/3ke/3-5/

Τα είπε πολύ καλά τότε εκείνος ο άνθρωπος, αλλά και άλλοι που μίλησαν.
Μετά την εδραίωση της 6μηνης και επισφαλούς εργασίας και την κραυγαλέα αδράνεια του εργατικού κινήματος, ήρθαν τα προγράμματα “επιμόρφωσης” με voucher και oι MKO, η μεγαλύτερη απάτη από δημιουργίας του Ελληνικού Κράτους.
Το δουλεμπόριο συνεχίζεται.
Οι δουλέμποροι πλουτίζουν σε βάρος των ανθρώπων του μόχθου.
Μόνο φωτιά θα καθαρίσει αυτό το σκυλολόι.

http://ergasiakodeltio.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ Ε.Σ.Α.Ν. Α.Ε

Το αναδημοσιεύουμε από το ΝΑΞΟΣ ΥΓΕΙΑ χωρίς σχόλια, άλλωστε ο τίτλος που έβαλε στην άναρτησή του τα λέει όλα!


Τριβές έχει προκαλέσει στη συγκυβέρνηση το νομοσχέδιο Βορίδη που συζητείται στη Βουλή και προβλέπει την ανάθεση σε Ανώνυμη Εταιρεία στην οποία θα συμμετέχουν όπως φαίνεται κυρίως εκπρόσωποι του ιδιωτικού τομέα, τη διαχείριση των οικονομικών των υπηρεσιών υγείας (δημοσίου και ιδιωτικού τομέα)!

Πίσω από το νομοσχέδιο τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης βλέπουν έναν στόχο: την πλήρη ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήδη υπογείως έχουν αρχίσει οι έντονες γκρίνιες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ενώ στελέχη έχουν αρχίσει τις διαμαρτυρίες στον Ευάγγελο Βενιζέλο με σκοπό να μεταφερθούν στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.
Ειδικότερα ο υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης με τις ρυθμίσεις του αναθέτει σε Ανώνυμη Εταιρεία που θα ονομάζεται «Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων Ανώνυμη Εταιρεία» και διακριτικό τίτλο «Ε.Σ.Α.Ν. Α.Ε». και στο εποπτικό της όργανο, την απόλυτη διαχείριση και διακίνηση του χρήματος που θα ρέει στο ΕΣΥ.
Μάλιστα βάζει για τα καλά τη… θηλεία στο λαιμό του συστήματος καθώς η διάρκεια ζωής της εταιρείας ΑΕ θα είναι τα 50 χρόνια!
Πρόκειται για μια εταιρεία που θα αναλάβει να «κουμαντάρει» το λεγόμενο σύστημα των DRGs που είναι ένα μοντέλο που χρησιμοποιείται για την ταχύτερη αποζημίωση των υπηρεσιών και την αποδοτικότερη χρηματοδότηση των νοσοκομείων.
Η Α.Ε. Εταιρεία, στο εποπτικό όργανο της οποίας θα συμμετέχουν κυρίως εκπρόσωποι των ιδιωτικών κλινικών, όπως ορίζεται στο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, θα έχει στα χέρια της όλα τα απόρρητα στοιχεία των νοσοκομείων δημοσίων και ιδιωτικών και των ασθενών.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο σχέδιο νόμου: «Για την δημιουργία και τη διαρκή ανάπτυξη του Σ.Α.Ν., όλα τα δημόσια νοσοκομεία και οι ιδιωτικές κλινικές της χώρας αποστέλλουν στην Ε.Σ.Α.Ν. Α.Ε., σε ηλεκτρονική μορφή, αρχείο με τα στοιχεία των ασθενών και τα ιατρικά και διοικητικά δεδομένα από το φάκελο νοσηλείας τους, όπως δεδομένα εισαγωγής, αιτία εισαγωγής, εξιτήριο και τα γενικά δεδομένα. Τα Αρχεία Νοσηλείας περιέχουν όλα τα αναγκαία στοιχεία ταυτοποίησης, όπως A.M.ΚΑ και Α.Φ.Μ»
Η ανώνυμη εταιρεία θα έχει πρόσβαση και σε κάθε στοιχείο των δημοσίων οργανισμών καθώς τονίζεται ότι:
«Παρέχεται, επίσης, νόμιμο δικαίωμα πρόσβασης της Ε.Σ.Α.Ν. Α.Ε. στα πληροφοριακά δεδομένα του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, καθώς και στο πληροφοριακό Σύστημα Συλλογής Δεδομένων ανά ιατρική μονάδα (ESYNET) και στο πρόγραμμα «Xάρτης Yγείας» προς επαλήθευση των ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων κοστολόγησης, ανά περιστατικό ασθενούς, που αποστέλλονται.»
Μάλιστα όποιος διοικητής αρνηθεί να παράσχει τα στοιχεία στην ΑΕ, απειλείται να υποστεί κυρώσεις χρηματικές ενώ μπορεί να απομακρυνθεί και από τη θέση του.
Αντίστοιχα όλα τα στοιχεία των ασθενών τους θα πρέπει να δίνουν και ιδιωτικές κλινικές καθώς και ο ΕΟΠΥΥ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία.
Και επειδή κάθε …ιδιωτική εταιρεία έχει και μετοχικό κεφάλαιο έτσι και στην ΕΣΑΝ, έχει στη διάθεση της 1.000.000 € ποσό το οποίο καλύπτεται ολόκληρο από το Ελληνικό Δημόσιο με τη διευκρίνιση μάλιστα ότι: «Οι μετοχές της Εταιρείας είναι προσωπικές και μεταβιβαστές».
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ακόμη η διευκρίνιση μέσα στο νομοσχέδιο ότι το ισχυρό Εποπτικό Συμβούλιο της Α.Ε. θα πρέπει να «Προτείνει στον Υπουργό Υγείας το Διευθύνοντα Σύμβουλο και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου για την πρώτη θητεία του και μεριμνά για την επίτευξη της μέγιστης δυνατής αντιπροσώπευσης των ιδιωτικών κλινικών στα όργανα της Διοίκησης της Εταιρείας».
Παράλληλα η εταιρεία θα μπορεί και κανονικά να λαμβάνει δάνεια: «Για τη χρηματοδότηση του έργου και γενικά των σκοπών της, η Εταιρεία μπορεί να συνάπτει και να λαμβάνει δάνεια από ημεδαπές ή αλλοδαπές τράπεζες ή πιστωτικούς οργανισμούς ή από οποιονδήποτε τρίτο» σημειώνεται στο νομοσχέδιο.

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου από την http://www.iatropedia.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ανταπόκριση από την πορεία ενάντια στις διαγραφές φοιτητών στη Θεσσαλονίκη

Την Παρασκευή 29/8 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση 150 φοιτητών στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενάντια στις διαγραφές που εξήγγειλε το Υπουργείο Παιδείας. Από τις αρχές της εβδομάδας, ως Αγωνιστικές Κινήσεις πήραμε την πρωτοβουλία να απευθύνουμε κάλεσμα κοινής δράσης και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις για τη συνδιοργάνωση αυτής της παρέμβασης. Στόχος, να ακουστεί και στη Θεσσαλονίκη μια διαφορετική φωνή πέραν της κυρίαρχης που προωθεί τις διαγραφές ως ένα μέτρο "εξυγίανσης" της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και πέραν των απόψεων που έχουν αποδεχθεί την ύπαρξη διαγραφών και απλά ζητούν βελτιώσεις και πιο ελαστικούς όρους εφαρμογής τους (βλέπε ΚΝΕ). Ψηφίσματα συμμετοχής στην κινητοποίηση πέρασαν και από τα ΔΣ των συλλόγων Ψυχολογίας, Νομικής και Φιλολογίας.
Συμμετείχαμε στην πορεία με μπλοκ περίπου 30 ατόμων, μοιράζοντας πλατιά προκηρύξεις και φωνάζοντας συνθήματα όπως "ούτε σκέψη για διαγραφές, λαϊκό δικαίωμα για όλους οι σπουδές" και "κανένας φοιτητής δε θα διαγραφεί, αυτός ο νόμος πλαίσιο θα ανατραπεί". Στο τέλος της διαδήλωσης προχωρήσαμε σε παρέμβαση στη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ, όπου μαζεύονται τέτοια περίοδο αρκετοί φοιτητές.
Η κινητοποίηση αυτή ήταν ένα μικρό θετικό βήμα. Σίγουρα όχι αντίστοιχο απέναντι στην απειλή ενός θεόρατου ταξικού φραγμού, όπως είναι οι διαγραφές, που αποτελεί σταθμό στην ιστορία της επίθεσης απέναντι στα φοιτητικά και νεολαιίστικα δικαιώματα. Όμως και πάλι, βήμα. Γιατί αυτό το κλίμα "σιωπηλής ανοχής" πρέπει και μπορεί να σπάσει! Το μεγάλο στοίχημα που έχουμε μπροστά μας είναι η πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων, η μαζική ενημέρωση και ενεργοποίηση κόσμου, η μετατροπή κάθε σχολής σε εστία αντίστασης. Και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε. Με πρωτοβουλίες που λαμβάνουμε σε όσες πόλεις της χώρας φτάνει η φωνή μας, με πλατιές παρεμβάσεις, αλλά και στόμα στόμα, με πείσμα, επιμονή και πίστη στις δυνάμεις του κόσμου.

· ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ

· ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΙΑΜΑ
ΝΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ! ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ/ ΠΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΔΗΘΕΝ "ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

Αγωνιστικές Κινήσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Το «Μουντιάλ-Ορόσημο», ένα γιγαντιαίο φιάσκο!

(ήτοι, η ηθική εικόνα μιας χώρας)
του Fausto Arruda*
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο αποτέλεσμα από την ταπεινωτική σφαλιάρα που έφαγε από τη Γερμανία η εθνική ομάδα της Βραζιλίας, που να εκφράζει με πιο ξεκάθαρο τρόπο το φιάσκο του σχεδίου του κυβερνώντος κόμματος Εργατικού Κόμματος (PT) να χρησιμοποιήσει το Μουντιάλ ώστε να αποβλακώσει το λαό με πατριωτικές κορώνες τις παραμονές των εκλογών. Πέρα από το επαίσχυντο αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, πρόκειται για την ηθική εικόνα μιας χώρας, για το πραγματικό πρόσωπο του αστικό-τσιφλικάδικου κράτους στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού, και της οπορτουνιστικής, αντιλαϊκής και κομπραδόρικης διαχείρισής του. Η ακριβής εικόνα αυτού του αποτελέσματος αντιστοιχεί στη σάπια ουσία αυτού του καθεστώτος.
Εκείνο που πράγματι συνέβη ήταν η σφαγή και η εξαχρείωση μιας ημιφεουδαρχικής χώρας από μια ιμπεριαλιστική χώρα. Και ακόμη χειρότερα, με «αθλητική» κάλυψη, διότι δεν επρόκειτο για πόλεμο αλλά για μια διαμάχη σε αθλητικά πλαίσια. Και είναι σημαδιακό το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συνέβη ακριβώς στο πλαίσιο του «Μουντιάλ-Ορόσημου» που διεξαγόταν στη «χώρα του ποδοσφαίρου». Και οι γερμανοί ποδοσφαιριστές είχαν επιπλέον την ευχέρεια να παριστάνουν τους πολιτισμένους, τους μεγαλοπρεπείς και ευσεβείς με τη νίκη τους, να δείξουν κατανόηση, συμπάθεια, ταπεινοφροσύνη, καλοσύνη και ούτω καθεξής.
Όσο γι’ αυτή καθαυτή την ποδοσφαιρική αναμέτρηση, δεν είναι κανένα στρατηγικό απόρρητο το ότι η Γερμανία είχε προετοιμάσει με αντικειμενικότητα την ομάδα της τα τελευταία έξι χρόνια. Αυτό είναι απολύτως εφικτό για το ποδόσφαιρο και πολλά άλλα πράγματα σε μια ιμπεριαλιστική χώρα. Η Βραζιλία, καθ’ ότι είναι ημιφεουδαρχική χώρα, υποταγμένη στη λογική της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας σε όλους τους τομείς, δεν θα μπορούσε στην προκειμένη περίπτωση να πράξει με τον ίδιο τρόπο· δεν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο όσο και αν το επιθυμούσαν οι παράγοντες του ποδοσφαίρου, από τη στιγμή που τα πάντα «ρυθμίζονται από τους νόμους της αγοράς», με πρώτους και καλύτερους το ίδιο το κράτος και τις κυβερνήσεις. Και η συγκεκριμένη «ρύθμιση από την αγορά» δεν είναι τίποτα άλλο από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία …
Ενώ οι βασικοί παίκτες της εθνικής ομάδας της Γερμανίας αγωνίζονται σε ομίλους της ίδιας τους της χώρας, από τους 23 που αποτελούν το ρόστερ της Σελεσάο της Βραζιλίας, που κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτό το Μουντιάλ της FIFA, μόνον τέσσερις αγωνίζονται στη Βραζιλία. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καν η δυνατότητα σοβαρής προετοιμασίας μιας εθνικής ομάδας, από τη στιγμή που τα σωματεία των δισεκατομμυριούχων της Ευρώπης, όπου παίζουν οι υπόλοιποι 20, δεν αποδέχονται την παραμονή των «ιδιοκτησιών» τους έξω για πολύ καιρό, καθώς – όπως είθισται – ο χρόνος είναι χρήμα… Οπότε, εκείνο που ονομάζεται προετοιμασία των εθνικών τους ομάδων, στην περίπτωση των τριτοκοσμικών χωρών, δεν είναι άλλο από μια σκηνοθεσία προκειμένου να αιτιολογηθούν υπερβολικές δαπάνες, εξ ου και όλος αυτός ο σιχαμερός εγκωμιασμός των «άσων» και όλη αυτή η σαβούρα και λοβιτούρα που εξαναγκάζεται να υποστεί ο λαός μέσα στον βομβαρδισμό και την πραγματική πλύση εγκεφάλου που μεθοδεύουν τα μονοπώλια του Τύπου, που συχνά είναι συνεταιράκια και ενίοτε ιδιοκτήτες ενός επιχειρηματικού κλάδου που τη σήμερον ημέρα έχει γίνει από τους πλέον προσοδοφόρους και επικερδείς.
Τα συνθήματα «είμαστε η πατρίδα των ποδοσφαιριστών» και «όλοι είμαστε ένας» αποδείχθηκαν τελικώς να είναι η «εθνική ντροπή των ποδοσφαιριστών», και εξέθεσαν με τον πιο ωμό και γελοίο τρόπο ως εθνικό φιάσκο όλο αυτό το «θέαμα» του Εργατικού Κόμματος και του PcdoB (του «κομμουνιστικού» κόμματος της Βραζιλίας), που αποκαλείται «Μουντιάλ-Ορόσημο».
Μετά το βροντερό γιουχάισμα και τις βρισιές που εξαπολύθηκαν ενάντια στη σημερινή διαχειρίστρια της παλιάς κρατικής μηχανής και τους υψηλόβαθμους παράγοντες της FIFA κατά τη διάρκεια του ματς έναρξης του Μουντιάλ, ο κύριος Λουΐς Ινάσιο Λούλα, που αρέσκεται να επιδίδεται σε ποδοσφαιρικές συγκρίσεις προκειμένου να εξηγήσει και να εκθέσει τις πολιτικές του σκέψεις ή τις οπορτουνιστικές του κωλοτούμπες, έβγαλε λογύδριο λέγοντας ότι στο γήπεδο «δεν υπήρχε κανείς με φάτσα φτωχού» εκτός από την κυρία Ρουσέφ. Αγνόησε σκοπίμως τις χιλιάδες εργαζόμενους που απασχολούνταν στην υποδομή, τα γκαρσόνια των πολυτελών θεωρείων, τους υπαλλήλους καθαριότητας και ασφαλείας, χωρίς τους οποίους δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί το «θέαμα».
Η ταπεινωτική ήττα με 7-1 που υπέστη η Σελεσάο από την εθνική ομάδα της Γερμανίας, όπως και ο αξιοθρήνητος αποχαιρετισμός της μετά το 3-0 που επέβαλε η εθνική ομάδα της Ολλανδίας, ανέδειξαν επίσης το γεγονός ότι, μπροστά σε ήττες σε αθλητικές διοργανώσεις, η στάση των Βραζιλιάνων διαφέρει ανάλογα με την τάξη στην οποία ανήκουν. Η πλειονότητα των παριστάμενων στο Μινειράο στον μοιραίο αγώνα κατά της εθνικής της Γερμανίας, τα πλουσιόπαιδα, δηλαδή οι χαρακτηριστικοί οπαδοί που εξέθρεψε και ενθάρρυνε η ίδια η διαχείριση του Εργατικού Κόμματος , την ώρα που η Βραζιλία έφαγε το πρώτο γκολ, αντί να ενθαρρύνουν την ομάδα, δεν έβγαλαν άχνα, δείλιασαν και εγκατέλειψαν την ομάδα στην τύχη της. Και όταν τα γκολ άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή πάνω σε μια ήδη διαλυμένη ομάδα, τότε συμπεριφέρθηκαν σαν παιδαρέλια, άρχισαν να κραυγάζουν και να γιουχάρουν τους παίκτες, λες και αυτοί ήταν οι υπαίτιοι της καταστροφής. Να ποιος είναι ο φτηνός πατριωτισμός που πλασάρουν τα μονοπώλια των μέσων επικοινωνίας και η ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου…
Από την άλλη, το μεγαλύτερο μέρος των φτωχών λαϊκών ανθρώπων, που ούτε κατά διάνοια μπορούσαν να διανοηθούν το ενδεχόμενο να παρακολουθήσουν στο γήπεδο έστω και κάποιο μικρό ματς του Μουντιάλ στην ίδια τους τη χώρα, στεναχωρήθηκαν και ένιωσαν ντροπή για τη συντριβή της ομάδας, αναλογιζόμενοι ότι τα πάντα σε αυτή τη χώρα, όπως και η Σελεσάο, πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και ότι μια ήττα σαν κι αυτήν, όσο ταπεινωτική και αν φαίνεται, απέχει πολύ από το να χαρακτηρισθεί τραγωδία που να συγκρίνεται με τον δικό τους Γολγοθά στις ουρές στα νοσοκομεία, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα χάλια της παιδείας, τον καθημερινό αυταρχισμό των κρατικών αρχών, την ξεδιάντροπη διαφθορά, τη βίαιη αντιμετώπιση από την αστυνομία κάθε φορά που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, που τους αφαιρούνται ή που καταπατούνται. Σε τελευταία ανάλυση, με όλα όσα οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πέταξαν στα μούτρα της χώρας πριν από ένα χρόνο, με τη συνεπαγόμενη και συνεχιζόμενη άγρια καταστολή από μεριάς των πολιτικών απατεώνων που διαχειρίζονται τη χώρα.
Την αποτρόπαιη δίωξη και ποινικοποίηση του δικαιώματος ελεύθερης διαδήλωσης, με την οποία το σημερινό καθεστώς επισφράγισε τη δράση του την ημέρα του τελικού του Μουντιάλ όταν εξέδωσε 60 εντάλματα σύλληψης, προχώρησε στην απρόσκοπτη εισβολή σε χώρους κατοικίας και απήγαγε 28 νέους με τη χρήση κατασταλτικών μηχανισμών της πολιτικής αστυνομίας.
Οι εξηγήσεις που δόθηκαν για παρόμοια ήττα της Σελεσάο υπήρξαν, κατά το πλείστον, είτε οργισμένες και με συναισθηματική φόρτιση, απλώς με εκτόξευση ύβρεων, είτε αλλιώς, όταν φαίνονταν λίγο περισσότερο ορθολογικές, περιορίζονταν στα όρια (υπαρκτών) σφαλμάτων που αιτιολογούν μια κοινότυπη ποδοσφαιρική ήττα. Ποτέ όμως δεν ανέφεραν τον ποδοσφαιρικό πόλεμο που μαίνεται σε διεθνές επίπεδο. Οι αιτίες και οι λόγοι της ήττας υπερβαίνουν τα πλαίσια του ποδοσφαίρου, ξεπερνούν ακόμη και την ίδια τη μαφία των παραγόντων, τη διακίνηση εισιτηρίων εισόδου στα γήπεδα και την ύποπτη μπίζνα στην οποία έχει μετατραπεί το ποδόσφαιρο, για τον πρόσθετο λόγο ότι υπήρξαν εθνικές ομάδες χωρών βουτηγμένων στον ίδιο βάλτο με τη Βραζιλία οι οποίες δεν εμφάνισαν τόσο γελοίες και αξιοθρήνητες επιδόσεις. Η εξήγηση πρέπει να αναζητηθεί στην ηθική κρίση που μαστίζει τη χώρα, όπου βασιλεύει η ξεδιάντροπη αθλιότητα του δημόσιου βίου, όπου ο καθένας που εξεγείρεται ενάντια σε αυτή την τάξη πραγμάτων στιγματίζεται από το μονοπώλιο του Τύπου και τον μηχανισμό της Δικαιοσύνης σαν εγκληματίας ολκής και καταστέλλεται με δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες, φυλακίσεις και δολοφονίες.
Η ηθική αποσύνθεση, που εκφράζεται με τον σφετερισμό δημοσίων πόρων κατά παράβαση οιασδήποτε αρχής, μιας πρακτικής που ωθεί εδώ και καιρό τους πολιτικούς απατεώνες να ξεπουλούν την πατρίδα και να παραδίδουν τα πάντα στους ιμπεριαλιστές, κατατρώει την κοινωνία μέχρι το μεδούλι. Και δεν μιλάμε για την υποκριτική ηθικολογία που εκδηλώνουν τα μονοπώλια του Τύπου όταν οδύρονται «κατά της διαφθοράς» (στην οποία τα ίδια είναι βουτηγμένα), μιας και το καρκίνωμα αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο κακό αλλά απλώς μια απόρροια, αλλά αναφερόμαστε στην αντεθνική και αντιλαϊκή πολιτική υποταγής στον ιμπεριαλισμό, που συνιστά το υπόβαθρο της γενικευμένης κατάρρευσης της χώρας. Η ταπεινωτική ήττα δεν έχει παρά συμβολικό χαρακτήρα, καθώς το ποδόσφαιρο στη χώρα μας έχει χρησιμοποιηθεί, με υπαιτιότητα των ίδιων των μονοπωλίων του Τύπου, σαν όχημα για την άμβλυνση της πολιτικής συνείδησης του λαού, σαν κάτι το εμβληματικό για ολόκληρο τον κόσμο.
Η πλειονότητα των παριστάμενων στο γήπεδο θα συνεχίζει να ρίχνει το φταίξιμο σε ποδοσφαιριστές, σε τεχνική ηγεσία και σε άλλους, που είναι απλώς όργανα. Θα εξακολουθήσουν να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο για τον πρόσθετο λόγο ότι αυτή ακριβώς θα είναι η νοοτροπία των πολιτικά αδαών μεσαίων στρωμάτων μιας ημιαποικιακής και ημιφεουδαρχικής χώρας, μέχρις ότου να φουντώσει το επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου, όπως συνέβη κατ’ επανάληψη, και να τα συμπαρασύρει έστω και εν μέρει στον απελευθερωτικό αγώνα.
Το πάρτι και τα θρυλικά πλούτη της FIFA και των αιμοσταγών εκατομμυριούχων διασφαλίστηκαν χάρη στην πολεμική επιχείρηση που έστησε η διαχείριση Ρουσέφ, η οποία οργάνωσε – όπως κοκορεύτηκε την παραμονή της διεξαγωγής του τελικού του Μουντιάλ ο Γενικός Γραμματέας Ασφαλείας του Ρίο – «την μεγαλύτερη επιχείρηση ασφαλείας» όλης της ιστορίας της χώρας. Προκειμένου να εξασφαλίσει τα κέρδη της FIFA, ο διαχειριστικός μηχανισμός PT/PMDB/PCdoB… επιστράτευσε ένοπλες δυνάμεις, Εθνική Δύναμη Ασφαλείας, στρατιωτική και αστική αστυνομία, δημοτικούς αστυνομικούς, όλοι τους υπό την εποπτεία της CIA και του FBI εξασκούμενοι από την κακόφημη Blackwater (που σήμερα αποκαλείται Academi).
Χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι και ακτιβιστές σύρθηκαν σε δίκες από τις ημέρες του Ιουνίου και Ιουλίου 2013, έγιναν απόπειρες ενίσχυσης των αντιλαϊκών νόμων, που δεν εφαρμόστηκαν εξ ολοκλήρου μόνον χάρη στην αντίσταση των μαζών στους δρόμους και στον διεθνή αντίκτυπο των φασιστικών μέτρων της κυβέρνησης, υπήρξαν εισβολές σε σπίτια ακτιβιστών από κουκουλοφόρους αστυνομικούς, κατασχέσεις υπολογιστών, βιβλίων και προσωπικών αντικειμένων ακτιβιστών, ύπουλες δυσφημιστικές εκστρατείες των μονοπωλίων του Τύπου ενάντια στους «βανδάλους» και τους «ταραξίες», εφαρμόστηκαν τακτικές ναζιστικής έμπνευσης για πολιορκία ολόκληρων ζωνών σε πόλεις που φιλοξενούσαν τους αγώνες του Μουντιάλ και μεθοδεύθηκε η περικύκλωση ακτιβιστών ώστε να παρεμποδιστεί το δικαίωμα ελεύθερης διαδήλωσης. Όλα τα παραπάνω ήταν αναγκαία προκειμένου να διασφαλισθεί το «Μουντιάλ-Ορόσημο», μιας και όπως ήδη αναφέραμε τα πάντα ορίζονται από την αγορά και τα εισιτήρια εισόδου για το «θέαμα» είχαν ήδη πουληθεί.
Αφού έπεσε η αυλαία της οπερέτας της FIFA, με αίσθημα ανακούφισης η σημερινή διαχειρίστρια της παλιάς κρατικής μηχανής, η οποία μετά βίας συγκρατούσε το κύπελλο του Μουντιάλ, που της έκαψε τα χέρια μέχρι να το σπρώξει στα χέρια των ποδοσφαιριστών της Γερμανίας κάτω από ομοβροντία γιουχαϊσμάτων, υποχρεώθηκε να συγκαλέσει το υπουργικό της προσωπικό για να εξαγγείλει τη συμμόρφωση προς τα συμβόλαια παράδοσης της χώρας μας και τη μεταβίβαση των κερδών από το «Μουντιάλ-Ορόσημο» στη FIFA, αναγγέλλοντας ότι το υπερθέαμα της διοργάνωσης «στέφθηκε με επιτυχία».
Ακόμη και ψευδόμενοι, ακόμη και παριστάνοντας τον πεθαμένο ή τον χαζό, κανένας, μα κανένας από τους οπορτουνιστές της βάρδιας, ούτε αυτοί που επί του παρόντος καταλαμβάνουν τις θέσεις διαχείρισης της παλιάς κρατικής μηχανής, αλλά ούτε και όσοι οραματίζονται να τις καταλάβουν, δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν τη συγκεκριμένη διοργάνωση για να κερδίσουν πόντους και να δημαγωγήσουν. Το «Μουντιάλ-Ορόσημο» ήλθε και απήλθε δίχως να μπορέσει η «αρχηγός» του κράτους να αρθρώσει λέξη στα γήπεδα. Η αδόκιμη επίκληση, από πλευράς της, της κινεζικής λαϊκής παροιμίας ότι «η ήττα είναι η μητέρα όλων των μαχών» δεν ήταν τίποτα άλλο από ακόμη μια μπούρδα που εκστόμισε κάποια η οποία, παρ’ ότι ξεπουλημένη στις αντιδραστικές ιθύνουσες τάξεις, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να επικαλείται τη λαϊκή σοφία και να προσφεύγει σε κάθε μέσο στο πλαίσιο μιας διεφθαρμένης προεκλογικής φάρσας, δηλώνοντας με υπεροψία ότι θα κερδίσει τις εκλογές. Ένα τέτοιο τερτίπι υπονοεί απλώς και μόνο την παραδοχή της ήττας, όχι με το 7-1, αλλά με το πολιτικό φιάσκο στο οποίο κατέληξε το «Μουντιάλ-Ορόσημο» που διοργάνωσε. Διότι ακόμη και σε περίπτωση που αναδειχθεί νικήτρια της εκλογικής φάρσας, αυτό θα οφείλεται μόνο στο φιάσκο που στοίχισε δισεκατομμύρια στα ταμεία του έθνους.
Η «παταγώδης» ήττα, για να χρησιμοποιήσουμε το επίθετο με το οποίο η κυρία Ρουσέφ χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του αγώνα της Βραζιλίας με το Καμερούν, θέλοντας να αντικρούσει τις διαμαρτυρίες, δεν είναι παρά μία ακόμη ένδειξη της βαθιάς κρίσης που ροκανίζει τη χώρα, μιας κρίσης που συγκαλύπτεται συστηματικά από τους διαχειριστές της βάρδιας. Με τον τερματισμό του Μουντιάλ της FIFA θα ξεκινήσει το προεκλογικό τσίρκο με τον συρφετό των απατεώνων πολιτικών να τσακώνονται για τη διαχείριση της παλιάς κρατικής μηχανής. Όποιος και να είναι ο νικητής της εκλογικής κοροϊδίας, οι λαϊκές διαμαρτυρίες θα συνεχίσουν να εκδηλώνονται με περισσότερη πυγμή και πίστη στη δίκαιη υπόθεσή τους. Ζήτω η επανάσταση!
* Το άρθρο του Fausto Arruda δημοσιεύτηκε στην έκδοση Νο 134, του Ιουλίου 2014, της βραζιλιάνικης εφημερίδας “A Nova Democracia”. O καθηγητής Fausto Arruda είναι κοινωνιολόγος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας. Την μετάφραση από τα πορτογαλικά έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος για λογαριασμό της “Προλεταριακής Σημαίας”.

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Στριμώχνουν 100 γυναίκες κρατούμενες για να βολευτούν οι 6 φασίστες!

Όπως κάθε κρατούμενος - παιδί του συστήματος έτσι και οι 6 χρυσαυγίτες κρατούμενοι έχουν ιδιαίτερα προνόμια στις φυλακές. Δική τους ολόκληρη πτέρυγα, παραγγέλνουν το τι θα φάνε και τι θα πιούνε, ποιος θα τους σερβίρει και γενικώς ...κακοπερνάνε!
Σε βάρος των γυναικών κρατούμενων φυσικά που θα πρέπει να στριμωχτούν 100 σε μια πτέρυγα!
Τις προηγούμενες μέρες οι κρατούμενες διαμαρτυρήθηκαν και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις.
Αναπαράγουμε τις ανακοινώσεις τους που τα λένε όλα:

Πριν λίγο καιρό ενημερώθηκαμε ότι σχεδιάζεται η έκτακτη μεταγωγή μας απ' την πτέρυγα Β των γυναικείων φυλακών στον όροφο της πτερυγας που κρατούνται οι νεοναζί βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Η πτέρυγα των χρυσαυγιτών αρχικά προοριζόταν για εμάς τις γυναίκες κρατούμενες, τώρα όμως θέλουν να μας στριμώξουν σαν τα ποντίκια στον έναν όροφο για να μην χάσουν τα προνόμια τους οι χρυσαυγίτες. Δηλαδή σε 2 ορόφους ίδιας χωρητικτητας θέλουν στον έναν να βάλουν εκατό γυναίκες κρατούμενες την μια πάνω στην άλλη, ενώ στον άλλον όροφο θα μείνουν οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές. Φυσικά το προαύλιο θα παραμένει στα χέρια των χρυσαυγιτών ενώ εμείς θα πρέπει να προαυλιζόμαστε στο παλιό προαύλιο περνώντας μέσα απο τα μαγειρία κι άλλους κοινόχρηστους χώρους. Επίσης επειδή υπάρχει οπτική επαφή με τους νεοναζί θα είμαστε εκτεθειμένες στα υβριστικά και σεξιστικά σχόλια τους καθώς η συμπεριφορά τους παραμένει ρατσιστική και χυδαία.
Ενδεικτικά αναφέρουμε οτι οι νεοναζί απαίτησαν να τους σερβίρουν το φαγητό μόνο ελληνίδες κρατούμενες κι όχι μετανάστριες προφανώς θεωρώντας τις κατώτερα όντα. Την ίδια στιγμή που θέλουν να μας στριμώξουν στον πάνω όροφο ,το υπουργείο αδιαφορεί προκλητικά, για τις ανάπηρες συγκρατούμενες μας οι οποίες έχουν κινητικά προβλήματα και δε θα μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες για να μετακινηθούν στο νοσοκομείο ώστε να τους παρέχεται η ιατροφαρμακευτική φροντίδα που χρειάζονται. Παράλληλα για να μειώσουν τον αριθμό μας ώστε να καταφέρουν να μας στριμώξουν στον όροφο, πραγματοποιούν δεκάδες μεταγωγές στις φυλακές της Θήβας που ήδη έχει σχεδόν διπλάσιο πληθυσμό απ' τις προδιαγραφές της, με τις κρατούμενες να κρατούνται σε άθλιες συνθήκες.
Όμως αν το Υπουργείο Δικαιοσύνης θεωρεί οτι θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια να βλέπουμε να παραβιάζουν τα δικαιώματα μας το ένα μετά το άλλο, είναι βαθιά γελασμένο. Δεν πρόκειται να μείνουμε παθητικοί θεατές στην αδικία, ούτε να αφήσουμε αναπάντητες τις προκλήσεις του υπουργείου και των χρυσαυγιτων. Αυτή η ανακοίνωση είναι η πρώτη κίνηση διαμαρτυριας ενάντια στη φασιστική λογική του διαχωρισμού των κρατουμένων σε α' και β' κατηγορίας. Καλούμε τους αρμόδιους φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί εμείς δεν πρόκειται να παραδόσουμε την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα μας αμαχητί... Καλούμε τον υπουργό Χαράλαμπο Αθανασίου και το γενικό γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης Μαρίνο Σκανδάμη να επισκεφτούν τις φυλακές και να δώσουν λύση στο δίκαιο αίτημα μας για την ακύρωση αυτής της άδικης μεταφοράς των γυναικών κρατουμένων σε συνθήκες που μας προσβάλουν τόσο ως γυναίκες όσο και ως κρατούμενες.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

Από εκεί και πέρα οι κρατούμενες, αφού βέβαια το υπουργείο τις αγνόησε προχώρησαν σε άρνηση εισόδου στα κελιά την Πέμπτη το βράδυ για μια ώρα και χθες Παρασκευή για όλη τη μέρα.


ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Σήμερα Παρασκευή 29 Αυγούστου κλιμακώνουμε την κινητοποίση μας ενάντια στην άδικη μεταφορά-στριμωγμά μας στην πτέρυγα των 6 χρυσαυγιτών βουλευτών. Η επιβεβαίωση όλων όσων λέγαμε ,ήρθε κιόλας την Τετάρτη ,οταν αντιπροσωπεία της Θέμις Κατασκευαστικής ( υπεύθυνη για τα κτίρια των φυλακών) έκρινε ακατάλληλη την πτέρυγα για την μεταφορά μας . Όμως παρά τις κινητοποιήσεις μας και τις επαναλαμβανόμενες κρούσεις προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη ,οι ίδιοι επιμενουν να κωφεύουν προκλητικά. Για αυτό και εμείς ξεκινάμε σήμερα ολοήμερη διαμαρτυρία-άρνησης εισόδου στα κελιά, μέχρι να δοθεί απάντηση απ” τους αρμόδιους φορείς στο δίκαιο αίτημα μας. Για ότι συμβεί από εδώ και πέρα υπεύθυνο είναι το υπουργείο Δικαιοσύνης και η αδιαφορία του για τα προβλήματα των κρατουμένων.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ 20 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ