23 Αυγ 2016

Δημήτρης Γληνός: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΡΑΜΑΤΩΣΥΝΗΣ

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο και γιατί χθες ήταν η επέτειος της γέννησής του αλλά και γιατί είναι ιδιαίτερα επίκαιρο αυτές τις μέρες, και όχι μόνο. Το έγραψε με αφορμή τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν εξαιτίας του υψηλού ποσοστού αποτυχίας στις εισιτήριες εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο τότε.
Το πήραμε από εδώ: http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/glhnos_agramat.htm, απ΄ όπου και η εισαγωγή:

Το άρθρο αυτό του Δημήτρη Γληνού δημοσιεύτηκε σε τέσσερις συνέχειες στον «Νέο Δρόμο», το περιοδικό του Εκπαιδευτικού Ομίλου, από τον Δεκέμβριο του 1928 έως τον Φεβρουάριο του 1929. Διατηρήσαμε την ορθογραφία του συγγραφέα εκτός από τον τονισμό. Πολλά ευχαριστώ στον φίλο Γιάννη Π. για την πληκτρολόγηση.


0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αστική δικαιοσύνη λέγεται! Μια χαρακτηριστική περιγραφή.

0

Δημοσιεύτηκε στο Hit $ Run με τον τίτλο Ένας στοχασμός για τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη

Κείμενο: Katja Lihtenvalner
 
«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».
Τζορτζ Όργουελ, Η φάρμα των ζώων.

 «33 και 32 μήνες φυλάκιση για τον Κώστα Σακκά και τον Μάριο Σεϊσίδη», ήταν η ετυμηγορία του δικαστηρίου μετά από 12ωρη μαραθώνια διαδικασία την Τετάρτη 17 Αυγούστου στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας.
Οι Σακκάς και Σεϊσίδης συνοδεύονταν ξανά από κουκουλοφόρους της ΟΕΜ και των ΕΚΑΜ. Κι όχι μόνο αυτό: έξω από το κτίριο, όπου θα διεξαγόταν η δίκη, ήταν παρατεταγμένα ΜΑΤ, ενώ μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν περισσότεροι από 30 ένστολοι και μη αστυνομικοί προκαλώντας φόβο, άγχος και και δυσφορία στο ακροατήριο.
Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα έχω παρακολουθήσει ένα ευρύ φάσμα δικών στις αίθουσες: δίκες δολοφόνων, ατόμων που έχουν αποπειραθεί να διαπράξουν δολοφονίες, βιαστών, σαδιστών, μαχαιροβγαλτών… Πολλές από αυτές συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με την ελληνική (ακρο)δεξιά (οι κατηγορούμενοι ήταν μέλη ή ενθουσιώδεις υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ. ή αστυνομικοί/στρατιωτικοί). Τις περισσότερες από αυτές μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε πολιτικές δίκες. I
Όταν το Νοέμβριο του 2013 οι Διονύσης Λιακόπούλος και Χρήστος Στεργιόπουλος, που έχουν αρνηθεί ότι υπήρξαν υποστηρικτές της νεοναζιστικής Χ.Α., μαχαίρωσαν βάναυσα τον Πακιστανό μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν και τον άφησαν να πεθάνει σε τρομερούς πόνους μπήκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, την περισσότερη ώρα δεν υπήρχε αστυνομική παρουσία.
Το καλοκαίρι του 2014 παρακόλούθησα τις δίκες των εμπλεκόμενων σε πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών για την υπόθεση της Μανωλάδας. Οι κατηγορούμενοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον μοχθηρό ολιγάρχη της φράουλας Νίκο Βαγγελάτο και απείλησαν τους φτωχούς και ευάλωτους μετανάστες μπροστά στην έδρα. Οι κατηγορούμενοι, που χρησιμοποιούσαν κυνηγετικό οπλο, για να «αντιμετωπίσουν» εξαντλημένους μετανάστες, απλήρωτους για 6 μήνες, περπατούσαν ελεύθερα γύρω από την αίθουσα και την άφησαν εξίσουν ελεύθεροι μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας.
Στην περίπτωση του Ουαλίντ Τάλεμπ, του μετρημένου Αιγύπτιου εργάτη από τη Σαλαμίνα, ο οποίος βασανίστηκε, βιάστηκε και δέθηκε σε ένα δέντρο, ένα κουαρτέτο σαδιστών συγκεντρώθηκαν γύρω από τον φούρναρη Γιώργο Σγούρδα. Στη διάρκεια της δίκης περπατούσαν ελεύθερα στην αίθουσα και μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας οι περισσότεροι και έξω από αυτή. Κανένα μέτρο ασφάλειας, καθόλου μαύρες κουκούλες, κανένα όπλο για άντρες, οι οποίοι επί 18 ώρες βασάνιζαν έναν άκακο μετανάστη.
Το ίδιο συνέβη και με την υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας από τους Αυτόνομους Εθνικιστές, μια σκληρή συμμορία ακροδεξιών νεοναζί αστικών “wannabe” ανταρτών. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2015 δικάστηκαν για την υπόθεση της Πανόρμου, όταν τον Ιανουάριο του 2010 η παραπάνω συμμορία επιτέθηκε σε αντιφασιστική συγκέντρωση. Οι κατηγορούμενοι γελούσαν στην αίθουσα στη διάρκεια των καταθέσεων των μαρτύρων. Δεν επιβλήθηκαν περιορισμοί στους νεοναζί υποστηρικτές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρόεδρο της έδρας να δηλώνει ότι η δίκη είναι «ασήμαντη και ας τελειώνουμε μ’ αυτή στα γρήγορα».
Επίσης, στη διάρκεια της δίκης των μαχαιροβγαλτών Βασίλη Σιατούνη και Αθανάσιου Στράτου για την επίθεση στο αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια, που διεξάχθηκε το 2014 σε πρώτο βαθμό και, στη συνέχεια, το 2015 στο Εφετείο τα μέλη της Χ.Α. μπήκαν στην αίθουσα με ελάχιστη αστυνομική παρουσία.
Στη δίκη του βίαιου και απρόβλεπτου Κωνσταντίνου Κοντομούς, που επιτέθηκε σε Πακιστανούς μετανάστες στη Μεταμόρφωση με μολότοφ και μαχαίρι περισσότερες από μία φορά, δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι περιορισμοί μέσα κι έξω από το δικαστήριο. Στη διάρκεια του Εφετείου το προηγούμενο φθινόπωρο άρχισε να ουρλιάζει προς τους δικαστές: «Ξέρετε πώς νιώθω, να είμαι αθώος και φυλακισμένος;» Κανένας αστυνομικός δεν επενέβη.
Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική, είναι η αμφιλεγόμενη δίκη της Χ.Α. Επικίνδυνοι κατηγορούμενοι, που σκότωναν, μαχαίρωναν, ξυλοκοπούσαν και βασάνιζαν επί χρόνια, περπατούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Η δίκη τους είναι σε εξέλιξη. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα μέτρα ασφάλειας για τους περισσότρους από τους 69 επιθετικούς νεοναζί κατηγορούμενους.
Το ίδιο ισχύει για μέλη των αστυνομικών δυνάμεων ή του στρατού στις δικαστικές αίθουσες. Από τις πολλές δίκες, όπου έχω παρευρεθεί, θυμάμαι ιδιαίτερα την αιμοδιψή αστυνομική μονάδα, που το Μάη του 2008 δολοφόνησε βίαια τον Νίκο Σακελλίων. Αρχικά κηρύχτηκαν αθώοι κι έπειτα κλήθηκαν ως μάρτυρες στη δίκη εναντίον των αυτοπτών της βάναυσης δολοφονίας. Έμοιαζαν ευχαριστημένοι, με διάθεση για εκδίκηση. Είδα βία, σαδισμό και ακραία βαναυσότητα βγαίνοντας από την αίθουσα της Ευελπίδων εκείνη τη μέρα.
Όταν κοίταζα στα μάτια τους περισσότερους από αυτούς τους κατηγορούμενους, έβλεπα τον τρόμο, τη βαναυσότητα και το κακό. Ψυχρότητα, απέχθεια και τάση για εμετό με διαπερνούσαν, όταν τους αντίκριζα. Ταπείνωσαν, βίασαν, μαχαίρωσαν, πυροβόλησαν και σκότωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αστυνομία και η έδρα δεν επέβαλαν κάποιο ιδιαίτερο περιορισμό ασφάλειας γι’ αυτούς, παρότι αποτελούσαν ένα και μόνο πράγμα, κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Ας τους χαρακτηρίσουμε με το πιο αναγνωρίσιμο σχόλιο των ημερών: ήταν τρομοκράτες.
Κι έπειτα παρακολούθησα τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη.
2 νέοι άντρες ντυμένοι με ανοιχτόχρωμες μπλε μπλούζες μπήκαν στην αίθουσα δεμένοι με χειροπέδες και περικυκλωμένοι από άντρες με μαύρες κουκούλες και βαρύ οπλισμό. Οι Σακκάς και Σεϊσίδης είχαν ήρεμη έκφραση στα πρόσωπά τους. Έδειχναν ώριμοι, με αυτεπίγνωση και άφοβοι. Φίλοι, μητέρες, συντρόφισσες συγκεντρώθηκαν γύρω τους αναμένοντας με πόνο και άγχος την ετυμηγορία.
Οι κατηγορίες για τις πράξεις των Σακκά και Σεϊσίδη, για τις οποίες ανέλαβαν πλήρως την ευθύνη, δεν είχαν καθόλου να κάνουν με δολοφονίες, βάναυσους βιασμούς ή εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, που αφορούν στις περισσότερες δίκες, τις οποίες έχω παρακολουθήσει.
Ωστόσο, στο τέλος της μέρας, οι Σακκάς και Σεϊσίδης ήταν αναγκασμένοι να μεταφερθούν στις φυλακές περικυκλωμένοι από ισχυρή αστυνομική παρουσία- ο τρόμος των αντρών στα μαύρα τους στέρησε την ελευθερία τους. Η δίκη μας άφησε την αίσθηση ότι δικάστηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. «Γι’ αυτό και όλο αυτό το χολιγουντιανό θέατρο», όπως το έθεσε ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης.
Μετά τη δίκη της προηγούμενης Τετάρτης, μπορούμε αναμφίβολα να συμπεράνουμε: «Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι ίσοι ενώπιον του ελληνικού δικαστικού συστήματος, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».

Μετάφραση-απόδοση: Γιάννης Κοντός


Υ.Γ.: αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο γιατί αποτελεί μια καλή περιγραφή για το τι σημαίνει αστική δικαιοσύνη άσχετα από τις απόψεις και τα συμπεράσματο του αρθρογράφου. Για μας κανένας δεν είναι ίσος, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Το κριτήριο είναι με τίνος το μέρος είσαι. Αν είσαι με το σύστημα, με την εξουσία, αν αυτό δε νοιώθει ότι το απειλείς έστω και εν δυνάμει, τότε αντιμετωπίζεσαι με ..σεβασμό, δε πα να έχεις σκοτώσει, βιάσει ή να έχεις γίνει υπαίτειος για το πνιγμό μερικών ανθρώπων! Ότι και να έχεις κάνει είσαι είτε χρήσιμος στο σύστημα είτε κομάτι του. Σε αντίθετη περίπτωση αντμετωπίζεσαι όπως οι Σακκάς - Σεϊσίδης, όπως δεκάδες αγωνιστές εργάτες και μη, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, σε δείχνουν τα κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε συνοδεύουν λες και συνοδεύει ένας στρατός ηλιθίων που νομίζουν ότι υπερασπίζονται τα ...Ίμια και προσπαθούν να στείλουν το μήνυμα. Τρομάξτε και βγάλτε το σκασμό!

Όσο για τον Όργουελ, πολλοί κάνουν ότι δεν είδαν και δεν έμαθαν ότι ο τύπος αποτέλεσε υπάλληλος - πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και εξακολουθούν να τον επικαλούνται ως ...θεωρητική αυθεντία! Απορώ! Πραγματικά! 

Α.σ.Γ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΤΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΕΓΙΝΕ ΘΕΣΜΟΣ!

0
H δημοσίευση του ΦΕΚ για το ωράριο των νηπιαγωγών, το ενιαίο πρόγραμμα του ολοήμερου νηπιαγωγείου επιτέλους θεσμοθετεί το ωράριο των νηπιαγωγών, αίτημα απαραίτητο συμπλήρωμα και γαρνιτούρα στις ατέλειωτες χαρταπιές της ΔΟΕ αλλά και πάγια διεκδίκηση κάθε συλλογικότητας νηπιαγωγών. Από τις πιο συντηρητικές έως τις πλέον… ριζοσπαστικές… Αλλά ας σοβαρευτούμε.
Ζούμε εμείς οι νηπιαγωγοί ως υποσύνολο του κλάδου των εκπαιδευτικών ως κομμάτι της εργαζόμενης πλειοψηφίας μία επίθεση πρωτοφανούς ιστορικής βαρβαρότητας σε όλα τα επίπεδα.
Αυτό το νηπιαγωγείο, το σχολείο γενικότερα που το «κάνουμε δικό μας» μέσα από τη δουλειά μας και τη σχέση μας με τα παιδιά κόντρα στις αντίξοες συνθήκες που δημιουργούν για το εκπαιδευτικό έργο οι αντιδραστικές πολιτικές στην εκπαίδευση και στην κοινωνία γενικότερα … Αυτό το σχολείο που περιέχει κατακτήσεις κοινωνικής σημασίας μιας άλλης ιστορικής φάσης, όπου ο ταξικός συσχετισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ του λαού … Αυτό το σχολείο λοιπόν, συνεπώς και το νηπιαγωγείο δεν παύει να είναι το σχολείο της αστικής τάξης. Αυτής της αστικής τάξης της εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό που τον αντιγράφει κακέκτυπα, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ολοήμερο σχολείο γενικότερα και το πώς «εφαρμόστηκε» στην χώρα μας.
Ένα ακόμα πράγμα που δεν επιτρέπεται ούτε στιγμή να «ξεχνάμε» είναι ο διπλός μας ρόλος ως εργαζόμενοι και ως παιδαγωγοί -παρά και ενάντια στις αντιστάσεις μας που δημιουργούν πρόβλημα στις επιλογές του συστήματος γι αυτό θέλουν να περιορίσουν το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης μέσα στο σχολείο- παρόλα αυτά, του κυρίαρχου συστήματος.
Σε σχέση το παραπάνω δεν επιτρέπεται από μεριάς μας στις όποιες συνδικαλιστικές τοποθετήσεις μας να αγνοείται η διάσταση του εργαζόμενου υπέρ της όποιας παιδαγωγικής υπεράσπισης του ρόλου μας.
Δεν κάνω μάθημα πολιτικής… ορθότητας και επίσης είμαι σε θέση ως νηπιαγωγός να κατανοήσω την ανάγκη να πειστούν και να «κερδηθούν» οι γονείς απέναντι σε μια κυβερνητική επίθεση λίγο «διαφορετική» από αυτή που είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια όπου μέτρα που θα έχουν αντιλαϊκή «απόδοση» στο προσεχές διάστημα -και αυτό θα φανεί!- «πακετάρονται» πολύ ύπουλα με ως μέτρα που έχουν ως στόχο να… ανακουφίσουν τον εργαζόμενο γονέα. Και ειδικά στο νηπιαγωγείο…
Δεν μπορώ όμως να συναινέσω γιατί θα πρέπει να κάνουμε πίσω από τη θέση που είχαμε ως κλάδος για τα ολοήμερα -παιδοφυλακτήρια. Γιατί άδικο είχαμε; Αν δεν ήταν έτσι οι γονείς δεν θα συνωθούνταν να μπουν στις διάφορες ζώνες αποχώρησης… Θα έκαναν… ουρά για να παραμείνουν τα νήπια μέχρι την τελική ώρα αποχώρησης.
Μην μπερδευόμαστε και μη συγχέουμε το γεγονός ότι ως νηπιαγωγοί απλά κάνοντας τη δουλειά μας και αρκετές φορές υπερβαίνοντας εαυτόν είτε σε εκτός πραγματικότητας απαιτήσεις των συμβούλων είτε με μηδέν συμπαράσταση διοικητική και υποδομής δώσαμε ένα νόημα σε αυτό το έρμο ολοήμερο νηπιαγωγείο που απόκτησε μία λειτουργικότητα ακόμα και μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες.
Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση; Γνωρίζοντας αυτές τις υπαρκτές αντινομίες και τα οφθαλμοφανή προβλήματα και αξιοποιώντας τες προχωράει σε κινήσεις που ο βασικός τους στόχος είναι να απαλλαγεί ακόμα και από αυτή την ιταμή υποχρέωση όπου η δουλειά μας έδωσε νόημα. Γιατί που αλλού παρά στη συρρίκνωση-συγχώνευση σχολικών μονάδων θα οδηγηθούμε υπό τις παρούσες στεγαστικές συνθήκες αν εφαρμοστεί το ενιαίο ολοήμερο πρόγραμμα για κάθε νηπιαγωγείο;
Αυτό το απλό πράγμα πρωτίστως πρέπει να εξηγούμε στους γονείς και να αφήσουμε τις βαρύγδουπες αναλύσεις για την παιδαγωγική διάσταση του ολοήμερου κλπ. Γιατί έτσι παίζουμε στο «γήπεδο» της κυβερνητικής προπαγάνδας το δήθεν «παιδαγωγικό». Κάποιοι ίσως να ακκίζονται με αυτές τις αναφορές ή και να έχουν την αυταπάτη ότι ακόμα και τώρα η κυβέρνηση μπορεί να «πειστεί» και να δει την… πλευρά μας. Συγνώμη αλλά δεν θα πάρω…
Επίσης δεν πρέπει να έχουμε κανένα μα κανένα ενδοιασμό να υπερασπίσουμε τις θέσεις εργασίας που θα χαθούν σε αυτήν την περίπτωση και να προλάβουμε την… ανθρωποφαγία –την έντεχνα καλλιεργημένη από μία κυβέρνηση που… απορεί με αυτές τις απαιτήσεις- που θα προκύψει. Παράδειγμα ο σύλλογος αναπληρωτών που «έσπευσε»- μέσα στη γενικότερη απόγνωση της απόλυσης-ανεργίας.
Κατοχυρώθηκε και το ωράριο μας! Να το χαιρόμαστε. Έχουμε πια ολόκληρες 25 ώρες πλήρους απασχόλησης δηλαδή αύξηση του ωραρίου και να σκεφτεί κανείς ότι το ωράριο του νηπιαγωγού είναι πλήρες από κάθε έννοια αφού όλοι-όλες οι νηπιαγωγοί ασκούμε καθημερινή υπηρεσία-επιτήρηση αφού το διάλλειμα είναι κομμάτι του προγράμματος…
Πολύ ύποπτος και για πάσα χρήση είναι και ο διαχωρισμός ανάμεσα στον εκπαιδευτικό σχεδιαστή προγράμματος και στον εκπαιδευτικό… δημιουργικής απασχόλησης του μεταμεσημβρινού προγράμματος ενδεχομένως και νόμιμο -πια- τραπεζοκόμο. Όχι ότι και με τα ολοήμερο όπως λειτουργούσε μέχρι σήμερα είχαμε εκπαιδευτική… πανδαισία από τα διαλυμένα μετά το μεσημέρι νήπια αλλά αυτός ο διαχωρισμός –πέρα από το ότι ηθελημένα αγνοεί την ιδιαιτερότητα ακριβώς του… ενιαίου χαρακτήρα του προγράμματος του νηπιαγωγείου -για το οποίο δήθεν κόπτονται- είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
Η περίπτωση του ωραρίου όπως και η περίπτωση της υποχρεωτικής φοίτησης των νηπίων που πάλι ενάντια στη συμφέροντα μας «θεσμοθετήθηκε» δείχνει ότι δεν είναι η θεσμική απόφαση μιας κυβέρνησης που εκπροσωπεί την αστική τάξη και τις δουλικές της υποχρεώσεις στον ιμπεριαλισμό που θα κατοχυρώσει τα εργασιακά μας δικαιώματα: Είναι η δική μας πάλη για τα δύο αυτονόητα αιτήματα που ενώνουν εργαζόμενους στην εκπαίδευση με κάθε εργαζόμενο γονέα. Σχολεία και μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών. Που μας ενώνει επίσης με τις στρατιές των αδιόριστων εκπαιδευτικών που με τα μέτρα αυτά οδηγούνται στην σχεδόν οριστική απόλυση του μεγαλύτερου κομματιού τους από την εκπαίδευση.
Βασικό σημείο η αντίθεση στην όποια συγχώνευση, κλείσιμο σχολικής μονάδας, τμήματος νηπιαγωγείου.
Έτσι απλά, λιγότερο «παιδαγωγικά» και από τη σκοπιά των κοινών συμφερόντων του κλάδου αλλά και των εργαζόμενων γονιών πρέπει να μιλήσουμε πρώτα στους… εαυτούς μας και έπειτα στους γονείς. Δηλαδή πολιτικά…
Αλλά και αυτά τα αιτήματα αν δεν τα παλέψουμε στην πράξη, αν δεν δημιουργήσουμε κίνημα διεκδίκησης και αντίστασης θα παραμείνουν «ένα κάποιο αίτημα». Παραφράζοντας τον ποιητή…

Δημήτρης Μάνος, νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Αυγ 2016

Με αφορμή δύο φωτογραφίες παιδιών!

0
 Η δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών, και άλλων όποτε προκύπτουν, και ο σχολιασμός τους  -συγκινητικά, οργισμένα, ανήσυχα δεν έχει σημασία- θα έχει νόημα όταν θα έρθει η μέρα που θα καταλάβουμε ότι πρέπει να πούμε στα παιδιά μας, σε αυτά τα παιδιά, στους εαυτούς μας και στους γονιούς αυτών των παιδιών, γιατί γίνεται αυτό που γίνεται. Τι φταίει που παιδιά και μεγάλοι κινδυνεύουν εκεί που κάθονται στο σπίτι τους να σκοτωθούν, να χάσουν τα αδέρφια τους, τις μανάδες και τους μπαμπάδες τους, το σπίτι τους, τη πατρίδα τους; Γιατί αναγκάζονται να πνίγονται ή να μετατρέπονται σε πρόσφυγες σε χώρες που οι εξουσίες δεν τους θέλουν, που όταν τους δέχονται τους εκμεταλλεύονται και τους ρίχνουν σε άθλιες συνθήκες, έχοντας σίγουρο ότι θα τους κατηγορήσουν κι από πάνω γι' αυτές τις συνθήκες.
Θα έχει νόημα όταν ξεπεραστεί η συγκίνηση και η ανησυχία. Όταν η συγκίνηση και η ανησυχία μετατραπούν σε οργή όχι (μόνο) ενάντια στον ΙSIS, στον Άσαντ, στις διάφορες αντιμαχόμενες ομάδες στη Συρία και στις άλλες χώρες από την Λιβύη, τη Παλαιστίνη ως το Αφγανιστάν αλλά (κύρια) ενάντια σε αυτούς που υποδαυλίζουν, που στηρίζουν και εξοπλίζουν όλους αυτούς, ενάντια σε αυτούς που δεν το έχουν σε τίποτα να εισβάλουν και να διαμελίσουν χώρες, να σφάξουν λαούς. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί), Ρώσοι ιμπεριαλιστές λέγονται. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ λέγονται. Για τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα γίνονται όλα αυτά που μας συγκινούν, μας ανησυχούν και μας εξοργίζουν. Για τα δικά τους συμφέροντα κινδυνεύουμε να γίνουμε και εμείς θύματα των βομβών τους, να γίνουν και τα δικά μας παιδιά σαν αυτά τα παιδιά.
Θα αποκτήσει νόημα όταν πούμε στους εαυτούς μας ότι το πρόβλημά μας δεν είναι οι πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα μας για να σωθούν αλλά η κατοχή του Αιγαίου και των νησιώτικων λιμανιών από τον νατοϊκό στόλο, ότι κινδυνεύουμε από τα θερμά επεισόδια που προκαλούνται με τον Ρώσικο στόλο πολύ περισσότερο από αυτά που προκαλούνται μεταξύ των τούρκικων και ελληνικών καραβιών, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι αμερικάνικες βάσεις και τα νατοϊκά στρατηγεία μετατρέπουν τη χώρα μας σε άμεσο συνένοχο αυτής της σφαγής που οδηγεί σε εικόνες σα και αυτή και ότι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε. Ότι για το ρατσισμό δεν φταίνε η Χρυσή Αυγή, οι παπάδες και μια ηλίθια αθλήτρια αλλά η ίδια η εξουσία που τους χρησιμοποιεί. Ενάντια σε αυτή πρέπει πρώτα να στραφούμε.
Η δημοσίευση αυτής και άλλων φωτογραφιών θα αποκτήσει αληθινό νόημα όταν τη συγκίνηση και την ανησυχία μας τη μετατρέψουμε σε οργή, βγούμε στους δρόμους και απαιτήσουμε το σταμάτημα του πολέμου, την απόσυρση των Αμερικάνων, Ευρωπαίων και Ρώσων ιμπεριαλιστών από την ανατολική Μεσόγειο, από τη Μέση Ανατολή, από το Αιγαίο και ολόκληρη τη χώρα μας πρωτ' απ' όλα. Όταν ο πατριωτισμός δεν θα έχει ανάγκη για τόνωση έξι μετάλλια ατομικών προσπαθειών ελληνόπουλων και καναδυό ...ελληνοαμερικάνων στους ολυμπιακούς αγώνες του κέρδους, της εξαθλίωσης, των δολοφονιών των ντόπιων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, δεν θα έχει ανάγκη σε ύμνους προς μια αόριστη και ανύπαρκτη "πατρίδα" κάτω από μια σημαία που καθιέρωσε η χούντα, προς ένα "έθνος" που το επιβουλεύονται κάποιες άγνωστες δυνάμεις και το ...ισλάμ, αλλά θα μετουσιώνεται συλλογικά και θα στρέφεται ταξικά απέναντι στις πραγματικές δυνάμεις που καθορίζουν τη τύχη της δικής μας αλλά και όλων των άλλων πατρίδων των μικρών παιδιών που κάθε τόσο σκοτωμένα και τραυματισμένα σε φωτογραφίες κάνουν το γύρο των ΜΜΕ και των δικτύων.
Αλληλεγγύη και πατριωτισμός έχουν νόημα όταν παλεύουμε για να γίνει η χώρα μας ανεξάρτητη απ' όλους αυτούς, όταν ανατρέψουμε όλους όσους τους υπηρετούν και εδώ και στις άλλες χώρες, όταν καταλάβουμε ότι η ανεξαρτησία δεν καταχτιέται με τη συμπόρευση με κάποιων από τους φονιάδες των λαών. Ούτε εδώ, ούτε στη Συρία. Πουθενά!
Για να γίνει η χώρα μας πραγματικά χώρα αλληλεγγύης και φιλόξενη όχι μόνο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες αλλά και για μας τους ίδιους. Για να μη ξεχνάμε ότι και αρκετοί από εμάς δεν χωρέσανε και δεν χωράνε εδώ, ότι αναγκάζονται σε φυγή για τους ίδιους λόγους.
Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η συγκίνηση για τα σκοτωμένα παιδιά ούτε το σοκ για τη χρήση παιδιών από τους ισλαμιστές φασίστες. Χρειάζεται αντίσταση και αγώνας. Για να γίνουν τα παιδιά από ήρωες φωτογραφιών δυστυχίας σε ήρωες φωτογραφιών ενός αγώνα που θα εξαλείψει τις πρώτες! Σαν και αυτόν που έδωσαν τα Αετόπουλα και οι ΕΠΟΝίτες ενάντια στη γερμανική κατοχή, ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την κατοχή. Ένας αγώνας που ακόμη δεν τελείωσε!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Αυγ 2016

Οι ιμπεριαλιστές και η Τουρκία την «επόμενη μέρα»

0
Κατ’ αρχήν είναι ένα ερώτημα το τι σηματοδοτεί η επιλογή της τούρκικης ηγεσίας να δείχνει από την πρώτη στιγμή της απόπειρας «με το δάχτυλο τον Γκιουλέν»; Η οποία έφτασε σε δηλώσεις της (έστω και αν μαζεύτηκαν μετά) να λέει πως, εάν οι ΗΠΑ δεν εκδώσουν τον Γκιουλέν στην Τουρκία, αυτό σημαίνει πως είναι ένοχες, δηλαδή είναι πίσω από το πραξικόπημα. Αφορούν την ανάγκη και μόνο του Ερντογάν να περιορίσει/εξαλείψει ένα ισχυρό κέντρο επιρροής στο εσωτερικό της Τουρκίας (σ΄ αυτό στέκονται οι περισσότεροι αναλυτές); Έχει τόσα ακράδαντα στοιχεία η τουρκική ηγεσία πως ο Γκιουλέν είναι επικεφαλής του πραξικοπήματος; Ή μήπως με αυτό τον τρόπο ο Ερντογάν λέει έμμεσα αυτό που δεν μπορεί να πει άμεσα και που δεν αφορά τον Γκιουλέν και την τυχόν καθοδήγηση από μέρους του της απόπειρας, αλλά τις ίδιες τις ΗΠΑ και τις κινήσεις που έκαναν διαμέσου ή και χωρίς τον Γκιουλέν;
Από την άλλη, τι σημαίνει η εξίσου έντονη απάντηση του Κέρι πως αυτές οι δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας μπορεί να τραυματίσουν ανεπανόρθωτα τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις; Ή η πολύ μεγαλύτερης σημασίας δήλωσή του, με αφορμή τις χιλιάδες συλλήψεις στην Τουρκία αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει για την επαναφορά της θανατικής ποινής, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ θα εξετάζει εξονυχιστικά τη συμπεριφορά της Τουρκίας όσον αφορά την τήρηση της δημοκρατίας και της νομιμότητας ώστε αυτή να συνάδει με την ιδιότητα του μέλους;!! Η οποία επίσης «μαζεύτηκε» από τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι που ήλθε να διασαφηνίσει πως, αν και το ΝΑΤΟ θα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης, «είναι πολύ νωρίς να ειπωθεί ότι κινδυνεύει η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ».
Και επειδή το ΝΑΤΟ και οι επικεφαλής του, ΗΠΑ, φυσικά και δεν νοιάζονται για τη δημοκρατία, νομίζουμε πως οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέτουν δύο βασικά ζητήματα. Από τη μία απαιτούν να μπει φρένο στο ξήλωμα των κρατικών μηχανισμών, που περιλαμβάνει στελέχη με τα οποία είχαν διαμορφώσει σοβαρές σχέσεις εξάρτησης και αποτελούσαν κανάλια μεταφοράς και εμπέδωσης των αμερικανικών προτεραιοτήτων στο σύνολο του τουρκικού κράτους. Από την άλλη, θέτουν εμμέσως πλην σαφώς την απαίτησή τους η τουρκική ηγεσία να ευθυγραμμιστεί με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν την περιοχή, η σοβαρότητά τους είναι δεδομένη για μας και τους οποίους θα δούμε πιο συγκεκριμένα τι αφορούν το επόμενο διάστημα.
Η ιστορία με τη βάση του Ιντσιρλίκ είναι ενδεικτική και για τις δύο πλευρές που θίγουμε. Έτσι, πραγματοποιείται σύλληψη του διοικητή της βάσης του Ιντσιρλίκ με την κατηγορία ότι έδωσε αεροπλάνα στους πραξικοπηματίες και ταυτόχρονα με εντολή της τουρκικής ηγεσίας διεξάγεται έρευνα για το πώς χρησιμοποιήθηκε η βάση και από ποιους στη διάρκεια του πραξικοπήματος. Αυτό σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις περί χρησιμοποίησης της βάσης και από τη Ρωσία πρέπει να ήταν ένα ακόμα καμπανάκι (ή καμπάνα;) για τις ΗΠΑ.
Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, και ειδικότερα η Γαλλία και η Γερμανία, εμφανίστηκαν αρκετά ανήσυχοι σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος και ήταν πιο κοντά σε θέσεις υπεράσπισης της «δημοκρατικής κυβέρνησης της Τουρκίας». Ωστόσο, αμέσως μετά και με αφορμή τη θανατική ποινή και, «αντί να αντιδράσουν για τα πραγματικά αντιδημοκρατικά βήματα του Ερντογάν», όπως αναφέρει το Der Spiegel για τους δικούς του λόγους, βρήκαν αφορμή να θέσουν στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας το ζήτημα των αναμεταξύ τους σχέσεων. Έτσι, με κοινή ανακοίνωσή τους η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, και ο επίτροπος για την Πολιτική Γειτονίας και τη Διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν, ενώ επανέλαβαν την «πλήρη στήριξή τους στους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας», δήλωσαν κατηγορηματικά πως υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας και της επαναφοράς της θανατικής ποινής σ’ αυτήν. Κάτι που επιβεβαίωσαν οι «28» της ΕΕ με κοινή τους ανακοίνωση. Με την οποία επιπλέον απηύθυναν έκκληση προς την τουρκική ηγεσία «για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή περαιτέρω βίας». Φοβούμενοι για το τι μπορεί αυτό να προκαλέσει στο εσωτερικό της Τουρκίας και ενόσω υπάρχει το μεγάλο για την ΕΕ ζήτημα του προσφυγικού, για το οποίο έχουν στηρίξει μια σειρά ελπίδες για τη διαχείρισή του στην αντιδραστική συμφωνία με τη γειτονική χώρα.
«Τέλος», θα θέλαμε να σημειώσουμε την εν θερμώ δήλωση (το πραξικόπημα δεν είχε τελειώσει ακόμα) του Λαβρόφ που καλούσε σε αποφυγή αιματοχυσίας και προσπάθεια επίλυσης των πολιτικών ζητημάτων στα πλαίσια του συντάγματος της χώρας, θέλοντας –πιστεύουμε- να αναδείξει το ρόλο της Ρωσίας ως υπεύθυνης δύναμης αλλά και να δώσει χρόνο στη Μόσχα να μελετήσει τις εξελίξεις.
Το επόμενο διάστημα θα δώσει κάποιες απαντήσεις για το πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικότερα τις δυτικές και με… το ειδικό βάρος που κατέχει ανάμεσά τους η σχέση εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ. Γι’ αυτήν την τελευταία να υπογραμμίσουμε μόνο την πεποίθησή μας πως το πλαίσιο εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ μπορεί να «επαναδιατυπώνεται» κάθε φορά με βάση τις εξελίξεις και τη σχετική δυνατότητα της τουρκικής αστικής τάξης, η αμφισβήτηση όμως της στρατηγικής σχέσης εξάρτησης από τις ΗΠΑ περνάει μέσα από ατσάλι και αίμα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Το ΟΧΙ είναι εδώ παρέα με το ΝΑΙ στη ΛΑΕ;

0
Πράγματι το ΟΧΙ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ενεργό. Ένα ΟΧΙ στην πραγματικότητα και στις απαιτήσεις που αυτή θέτει. Ποιο είναι το ανώτερο στάδιο της ταξικής πάλης; Σύμφωνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα δημοψηφίσματα. Όχι, δεν την αδικούμε. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς όταν χαρακτηρίζει “ταξικό πόλεμο των 10 ημερών” το χρονικό διάστημα του περσινού δημοψηφίσματος, που σίγουρα συγκλόνισε τον αντικαπιταλιστικό χώρο, καθόλου όμως δεν κλόνισε το σώμα απόψεων και πρακτικών του. Τι κι αν η πραγματικότητα τους διέψευσε καθώς η συντριπτική επικράτηση του ΟΧΙ δεν απέτρεψε τον Τσίπρα να φέρει το 3ο “αριστερό” μνημόνιο. Εξακολουθούν να υφίστανται οι αντιλήψεις της σχετικά με τη δύναμη της κάλπης που σέρνει ξανά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει θέση για τις επόμενες εκλογές.
Αντιλήψεις και προσμονές που φούντωσαν και συνεχίζουν να μεγεθύνονται μετά τον... ταξικό πόλεμο στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη νίκη του “φεύγουμε” στο βρετανικό δημοψήφισμα. Ξαναζωντανεύουν έτσι οι πόθοι του αντικαπιταλιστικού χώρου για γρήγορη και άμεση εκτίναξη στα ανώτερα πατώματα του εγχώριου επίσημου πολιτικού σκηνικού. Από κοντά και οι δημοσκοπήσεις όπως του ΠΑΜΑΚ, που δίνουν 2,5% στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στη βάση αυτών των εξελίξεων προέκυψαν και τα τελευταία -καθόλου διακριτικά- φλερτ με τη ΛΑΕ.
Το ραντεβού κανονίστηκε για τις 5 Ιούλη στις συγκεντρώσεις για την επέτειο του ΟΧΙ, έστω και αν ακολούθησαν ξεχωριστές προσυγκεντρώσεις και διαδρομές. Η συνάντηση έκλεισε στη συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, όπου εκφράστηκε ξανά στο χαιρετισμό της αντιπροσωπείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η αναγκαιότητα ευρύτερων συνεργασιών και συσπείρωσης δυνάμεων για να εφαρμοστεί το “πρόγραμμα ανατροπής”. Δηλαδή “...Η κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, η μη αναγνώριση/παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, η άμεση ικανοποίηση-βελτίωση της ζωής του λαού, οι εθνικοποιήσεις τραπεζών και βασικών επιχειρήσεων με εργατικό και λαϊκό έλεγχο για να χτυπηθεί η δύναμη του κεφαλαίου, η ρήξη/αποδέσμευση από την ΕΕ...”.
Ουσιαστικά είναι η ανταπόδοση του χαιρετισμού της ΛΑΕ στην 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο βασικός κορμός των δυο χαιρετισμών παρόμοιος. Το πλαίσιο του μεταβατικού προγράμματος, με τις όποιες διαφοροποιήσεις της ΛΑΕ. Το εντυπωσιακό δεν είναι οι ομοιότητες των δυο χαιρετισμών, αλλά οι τιμές που αποδόθηκαν στην ηγεσία της ΛΑΕ που άφησε τις καρέκλες, «εγκατέλειψε κρατικές θέσεις» και αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ.
Τι αναγκάζει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υμνεί στελέχη που συνήργησαν από κυβερνητικές θέσεις στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό που είναι σήμερα, φορέας της επίθεσης ενάντια στο λαό; Είναι τα ίδια στελέχη που μόχθησαν πραγματικά για να αποχωρήσει ο λαός από τους δρόμους και τις πλατείες και να έρθει η ελπίδα από την κάλπη. Και τα στελέχη αυτά σήμερα, χωρίς να κάνουν στο παραμικρό την αυτοκριτική τους, αναγορεύονται σε «ένα πολύτιμο δυναμικό για το κίνημα και την αριστερά»! Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσέγγιση για τις επερχόμενες εκλογές, όποτε γίνουν.
Το ζήτημα της συνεργασίας με τη ΛΑΕ απασχόλησε και την 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου, θυμίζουμε, ενώ τέθηκε ζήτημα (από την Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣYΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική στην οποία συμμετέχει η ΟΚΔΕ) να αποφασιστεί ότι δεν πρόκειται να γίνει τέτοια συνεργασία, τελικά με τη δημιουργική ασάφεια της πρότασης “πολιτικής συνεργασίας” διατηρήθηκαν οι γέφυρες επικοινωνίας.
Βήματα έχουν γίνει, όπως το κοινό κατέβασμα στις φοιτητικές εκλογές (ΕΑΑΚ-ΑΡΔΙΝ-ΑΡΕΝ), αποτελώντας ένα δεδομένο που ενισχύει τη σύγκλιση. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (ΕΠΠΔ), πραγματοποιώντας συζητήσεις με τη συμμετοχή και εκπροσώπων της ΛΑΕ, όπου ανιχνεύονται οι “...δρόμοι υλοποίησης ενός τέτοιου μετώπου πριν επικρατήσει η ηττοπάθεια ή βρει ακροατήριο ο ακροδεξιός λαϊκισμός. Να χτίσουμε το όχημα που θα μπορέσει να ενώσει τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας σε ένα σχέδιο ανατροπής, που θα δώσει ελπίδα και προοπτική, για ένα μέλλον για το οποίο θα αξίζει να παλέψουμε συντροφικά όλες και όλοι.”
Η στάση της ΕΠΠΔ δεν είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι ότι συνολικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μεμονωμένα οι συνιστώσες της με μικρές και όχι σημαντικές διαφοροποιήσεις τοποθετούνται για τη ΛΑΕ ως μια δύναμη “με τις αμφισημίες στο πρόγραμμα και τη στάση συμπόρευσης με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδικάτα, αυτοδιοίκηση κ.λπ.” (απόφαση της ΚΣΕ). “Η ΛΑΕ γεννήθηκε από τη σύγκρουση με την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ (...) Η ύπαρξη της ΛΑΕ είναι θετικό γεγονός για τις αντιστάσεις του λαού. Προσθέτει, αντικειμενικά, δυνάμεις στην πλευρά που παλεύει και δεν υποτάσσεται στον ψεύτικο ρεαλισμό της κυβέρνησης” («Εργατική Αλληλεγγύη»-ΣΕΚ). Είτε την παρομοιάζουν ως “ΣΥΡΙΖΑ με πρόσημο αριστερής συνέπειας” («Πριν»-ΝΑΡ). Κοινός τόπος όλων είναι η διαπίστωση των ανολοκλήρωτων βημάτων της ΛΑΕ ελλείψει τόλμης. Εδώ είναι η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που σπρώχνοντας-πιέζοντας τη ΛΑΕ θα την οδηγήσει να κάνει τα αντικαπιταλιστικά βήματα. Ήδη το πρώτο έγινε και αναγνωρίζεται ως τέτοιο με τον οργανωτικό διαχωρισμό με το ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως αποφασίστηκε στη συνδιάσκεψη της ΛΑΕ.
Όμως το φλερτάρισμα έχει και τις “ζήλιες” του. Ιδιαίτερα σκληρές και καυστικές ήταν από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι τοποθετήσεις για τις επαφές της ΛΑΕ τόσο με τη Χριστιανική Δημοκρατία όσο και με την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου) καθώς βάζουν εμπόδια στο προχώρημα της σχέσης τους.
Βέβαια όλα αυτά συνιστούν ένα “deja vu”. Σα να μην πέρασε μια μέρα, καθώς επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό με το ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015 αλλά και μέχρι το δημοψήφισμα, με τους αντικαπιταλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πιέζουν την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς να έρθει σε ρήξη με την τρόικα. Τα αποτελέσματα γνωστά. Όπως γνωστά είναι και τα αδιέξοδα που βίωσε η συνεργασία με την αποχώρηση των ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ. Παρ' όλα αυτά, φαίνεται να έχουν επιστρέψει στο δρόμο που εμφανίζει ένα κίνημα έτοιμο να πάρει στους ώμους του το περίφημο «μεταβατικό πρόγραμμα» και το μόνο που λείπει είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα αποφασίσουν να συνεργήσουν στην πορεία υλοποίησής του διαμέσου των εκλογών.
Κλείνοντας θέλουμε να σημειώσουμε δυο ζητήματα:
1. Αναρωτιόμαστε γιατί δεν τιμάμε την επέτειο του ταξικού πολέμου για το μεσοπρόθεσμο τον Ιούνη του 2011 ή του Φλεβάρη του 2012 όπου με βία και τρομοκρατία, με χημικά και κλομπ καταστέλλονταν οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού. Γιατί δεν τιμάμε την επέτειο της απεργίας των χαλυβουργών, την απεργία των καθηγητών, τα μικρά και μεγαλύτερα επεισόδια της ταξικής πάλης το τελευταίο διάστημα, ανεξάρτητα της τελικής έκβασής τους, αν νίκησαν ή ηττήθηκαν. Ένα βήμα του πραγματικού κινήματος δεν το φτάνουν ντουζίνες από μεταβατικά προγράμματα και αμέτρητες κάλπες εκλογών και δημοψηφισμάτων.
Αυτό που εμείς διακρίνουμε στις αναφορές τόσο στο brexit όσο και στο περσινό δημοψήφισμα είναι η παραίτηση από την κατεύθυνση της συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων. Μπροστά στο μεγάλο και δύσκολο αυτό έργο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιλέγει την αναζήτηση άλλων δρόμων που εύκολα, έξυπνα και πάντα εκλογικά θα απαντήσουν το πρόβλημα. Απόψεις που μπροστά στα βουνά που έχουν να αντιμετωπίσουν απογειώνονται, για να προσγειωθούν τελικά πιο πίσω από την αφετηρία τους. Απόψεις που, αντί να ανοίγουν το δρόμο του λαού, του προσθέτουν βαρίδια. Τον εκτροχιάζουν σε ξένες λεωφόρους, προτείνουν έξυπνες παρακάμψεις για να αφήσουν τελικά το λαό ξανά εντός και επί τ’ αυτά. Το καθήκον της οικοδόμησης των όρων και προϋποθέσεων ώστε το λαϊκό κίνημα να αντισταθεί, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του και να αναμετρηθεί συνολικά με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν μπορεί να παρακαμφθεί.
2. Στη βάση των παραπάνω και έχοντας μπροστά μας τις νέες μάχες που πρέπει να δώσουν οι εργαζόμενοι (εργασιακά, συνδικαλιστικός νόμος κ.λπ.), αβίαστα προκύπτει το καθήκον της συγκρότησης μετώπου πάλης του λαού. Αυτό το καθήκον, όσο και να διατυπώνεται και από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν υπηρετείται αλλά υπονομεύεται όταν ιεραρχείται από τη μεριά της το μεταβατικό πρόγραμμα ακολουθούμενο από ένα καλό εκλογικό πλασάρισμα. Έτσι, τα “ανεξάρτητα κέντρα αγώνα”, το “μέτωπο για ψωμί-δουλειά-δημοκρατία” και “οι ζώνες άμυνας και αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος που απαιτούν τη μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων”, που γράφονται από στελέχη του ΝΑΡ, αποτελούν κενό γράμμα καθώς δεν νοθεύονται απλά, αλλά υποτάσσονται στην παραπάνω ιεράρχηση. Καθόλου παράξενο να ξαναζήσουμε την επιμονή από τη μεριά της τη συνολική αποδοχή του μεταβατικού προγράμματος σαν αδιαπραγμάτευτο όρο για κοινή δράση. Μάλιστα σε κείμενο στελεχών του ΝΑΡ δεν αναφέρεται ο μ-λ χώρος για απεύθυνση κοινής δράσης, παράλειψη καθόλου τυχαία καθώς οι ίδιοι συγγραφείς δεν μας ξεχνούσαν σε παλιότερα κείμενά τους.
Η μάχη να μην περάσουν τα νέα μέτρα, η ανατροπή (όπως και να τη βαφτίσει κανείς, αντικαπιταλιστική κ,λπ,) της επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών είναι ο ταξικός πόλεμος που έχουμε μπροστά μας. Αναγκαία συνθήκη για να δοθεί νικηφόρα, η κοινή δράση. Σ' αυτό το πεδίο θα κριθούμε όλοι μας.

ΥΓ.: Στο διάστημα που μεσολάβησε, από τη συγγραφή του άρθρου μέχρι τη δημοσίευσή του στη Προλεταριακή Σημαία, είχαμε το χαιρετισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκδήλωση της ΛΑΕ για το BREXIT. Εκεί αποτυπώνεται η “απογείωσή” της, παράλληλα με το κάλεσμα στο “συνεπή ΣΥΡΙΖΑ” να “πετάξουν” μαζί έξω από την ΕΕ, προτείνοντας “ταξικό πόλεμο”, δηλαδή δημοψήφισμα. Στο ίδιο μοτίβο η Μ. Στύλλου (ΣΕΚ) σε άρθρο της («Βρετανία 52%, Ελλάδα 62% - Ένα χρόνο μετά, είμαστε πιο δυνατοί») διαπιστώνει ότι στην Ελλάδα η αριστερά πέραν του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη και μπορεί να γίνει μεγαλύτερη προωθώντας το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πραγματικά η αριστερά μεγαλώνει και τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν προς τα αριστερά και... εναντίον μας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι LGBT και η ταξική πάλη

0
Ήθελα πολύ καιρό τώρα να γράψω ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα, ειδικά κατόπιν του φετινού Gay Pride Parade στη Θεσσαλονίκη και τις ακόλουθες συζητήσεις που υπήρξαν πάνω στο ζήτημα.
Είναι γεγονός ότι στο σήμερα η Αριστερά δεν το «αγγίζει» και πολύ το θέμα, και συνήθως μένει στα εύκολα, όπως μια γενική αναγνώριση του δικαιώματος του ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται σεξουαλικά όπως επιθυμεί. Εδώ όμως το θέμα πρέπει να αναλυθεί περισσότερο, ειδικά όταν βλέπουμε στις πορείες των LGBT να μην συμμετέχει ενεργά η Αριστερά (πολιτικός χώρος που οφείλει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καταπιεσμένων), ενώ οι πορείες αυτές καθαυτές σε μένα τουλάχιστον δίνουν περισσότερο την εντύπωση επετείου, παρά μιας πολιτικής διαδικασίας με περιεχόμενο διεκδίκησης και ρήξης με το σύστημα.

Επομένως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν μερικοί που αντιλαμβάνονται το ζήτημα του μη straight σεξουαλικού προσανατολισμού, ως κατάσταση που εμφανίζεται μέσα σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία και άρα στην αταξική κοινωνία δε θα υπάρχει. Όμως επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα τι θα επιφέρουν οι τότε αντιθέσεις και επειδή κυρίως δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτή η συμπεριφορά προκύπτει όντως από την εκμετάλλευση, δεν έχουμε παρά να δούμε το ζήτημα αυτό στο τώρα, όπως κάθε άλλο ζήτημα: ταξικά.
Ταξικά σημαίνει να καταλάβουμε πως οι LGBT αποτελούν κι αυτοί θύμα του εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού. Ταξικά επίσης σημαίνει να καταλάβουμε πως στο σήμερα, αλλά ειδικά παλιότερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έβρισκαν δουλειά, αν μαθευόταν η σεξουαλική τους ταυτότητα. Ταξικά, τέλος, σημαίνει πως υπόκεινται αυτή την εκμετάλλευση και επειδή είναι εργάτες/τριες και εργαζόμενοι/ες• ο ρατσισμός κάθε λογής δεν αγγίζει τους αστούς, άρα η διάκριση των LGBT ατόμων στοχεύει μόνο τα λαϊκά στρώματα.

Μπορεί όντως κάποιες συμπεριφορές να είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αυτές όμως από τη στιγμή που αφορούν τις συμπεριφορές αυτής της ομάδας κι όχι τη φύση της (δηλαδή τους διάφορους σεξουαλικούς προσανατολισμούς), δεν μπορούν να αποτελούν αιτία αποκλεισμού των LGBT από τους λαϊκούς αγώνες. Κάθε άλλο, πρέπει να μελετώνται και να ερμηνεύονται πολιτικά, από το πρίσμα το «δικό μας».
Άρα λοιπόν είναι χρέος μας να επαναπροσδιορίσουμε το ζήτημα, να ενσωματώσουμε τα αιτήματα αυτά όπου και όσο περισσότερο είναι αυτό εφικτό, περνώντας τα από το φίλτρο της ανάδειξής τους ως πρώτιστα πολιτικά, έπειτα ελευθερίας και εν τέλει να μπορέσουμε να βρούμε κοινό τόπο, την πάλη μας ενάντια στο ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Άρα, τέλος, πρέπει οι διαδηλώσεις σαν και το Gay Pride να σταματήσουν να είναι υπό τη μορφή επετείου ή γιορτής, αλλά να πάρουν χαρακτήρα πολιτικό, να αναδείξουν τα ταξικά στοιχεία που διέπουν το πρόβλημα, να συνυπάρχουν μαζί με τα αιτήματα για δουλειά, εκπαίδευση και δημοκρατικά δικαιώματα κι ελευθερίες και να διεκδικούν δυναμικά, να έρχονται σε ρήξη, ξεκινώντας από τους χώρους δουλειάς, γιατί εκεί αντιμετωπίζεται κυρίως το πρόβλημα, και καταλήγοντας στην εξωτερίκευση στην κοινωνία. Κόντρα στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό και την καταπίεση που επιβάλλει στο λαό σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

20 Αυγ 2016

Στην διελκυστίνδα κυβέρνησης – ΟΑΣΘ, θύματα οι εργαζόμενοι (στον ΟΑΣΘ) κι ο λαός της πόλης!

0
Η κόντρα κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την εργοδοσία του ΟΑΣΘ, απειλεί την μόνη αστική μετακίνηση για τον λαό της πόλης. Σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι πλήττονται αδιάλειπτα από τα συνεχιζόμενα μνημονιακά μέτρα η έλλειψη αστικής μεταφοράς κάνει την κατάσταση αφόρητη και οικονομικά δυσβάσταχτη.
Τον τελευταίο χρόνο οι εργαζόμενοι στον ΟΑΣΘ βρίσκονται κι αυτοί στο στόχαστρο της εργοδοσίας. Η διοίκηση του ΟΑΣΘ τους αφήνει απλήρωτους, για να τους χρησιμοποιήσει σαν μέσο πίεσης στις διεκδικήσεις της απέναντι στην κυβέρνηση. Κι αυτό προκειμένου να εξασφαλίσει τα εκατομμύρια του επιχειρηματικού κέρδους  για τους μετόχους!!
Βαρύτατες είναι οι ευθύνες των κυβερνήσεων, διαχρονικά, που δεν έχουν αναπτύξει κανένα άλλο μέσο μεταφοράς στην πόλη αδιαφορώντας για την μετακίνηση λαού και νεολαίας, προκειμένου να διατηρείται το μονοπώλιο του ΟΑΣΘ!
Να θυμίσουμε ότι ο ΟΑΣΘ παρόλο που είναι μια ιδιωτική επιχείρηση επιδοτείται παχυλά από τον κρατικό κορβανά από το 1957 (πάνω από ένα δις από το 2007 ως το 2016!!), με μια σύμβαση που του εξασφαλίζει το μονοπώλιο των υπηρεσιών και την ανωνυμία των μετόχων!! Την ίδια στιγμή η διοίκηση του ΟΑΣΘ, έχει προβεί σε περικοπές δρομολογίων, επιβάλανε (δια κυβερνητικού ροπάλου) 2 φορές αυξήσεις στα εισιτήρια και πλέον έχουν σταματήσει κάθε συντήρηση του στόλου των οχημάτων!!
Οι εργαζόμενοι  στον ΟΑΣΘ  έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους και οφείλουν να κινηθούν σε μια τροχιά απεξάρτησης από λογικές εργοδοτικού συνδικαλισμού και συνιδιοκτησίας.
Η μετακίνηση θα έπρεπε να προσφέρεται δωρεάν στο λαό ιδιαίτερα σε τέτοιες περιόδους που η συντριπτική πλειοψηφία αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Οι συγκοινωνίες όπως και το ρεύμα, το νερό, η περίθαλψη, η παιδεία  είναι κοινωνικά αγαθά που θα έπρεπε να παρέχονται δωρεάν  στο σύνολο του λαού.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους εργαζόμενους, τους άνεργους τους φοιτητές-σπουδαστές-μαθητές, έξω και πάνω από την κόντρα κυβέρνησης- εργοδοσίας ΟΑΣΘ, να διεκδικήσουν:
  • ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ
  • ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΑΣΘ
  • ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
18/8/2016,     www.kkeml.gr   •  simea@kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟ 17Ο CAMPING ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!

0
Ολοκληρώθηκε το φετινό καλοκαίρι με επιτυχία το 17ο Camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης. Αυξημένος αριθμός σε σχέση με πέρυσι συναγωνιστών και φίλων συναντήθηκε στο Παλούκι του Ν. Ηλείας, συζήτησε και προβληματίστηκε πολιτικά, διασκέδασε και οργάνωσε τις διακοπές του συλλογικά υλοποιώντας το τρίπτυχο «ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ».
Πυκνών πολιτικών εξελίξεων φέτος δεν ήταν μόνο ο χειμώνας, αλλά και το καλοκαίρι. Υπό αυτές τις συνθήκες οι συζητήσεις σε αυτό το camping είχαν μεγάλη συμμετοχή και ζωντάνια, τόσο από τους φοιτητές όσο και από τους μαθητές. Συζητήσεις πλούσιες σε απολογιστικά στοιχεία της χρονιάς που αφήσαμε πίσω και με έντονους προβληματισμούς για τη νέα. Πραγματοποιήθηκαν κεντρικές εκδηλώσεις για τις διεθνείς εξελίξεις, τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πώς συνδέονται αυτά με τους πρόσφυγες. Μιλήσαμε για το δικαίωμα μας στην εργασία, το δικαίωμα μας στην εκπαίδευση και τους τρόπους υπεράσπισης τους στο σήμερα. Κουβεντιάσαμε για τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, με καλεσμένους σε αυτή την εκδήλωση συναγωνιστές της ATIK. Διοργανώθηκε εργαστήριο με αφορμή το Brexit. Και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν φέτος τα ιδιαίτερα εργαστήρια για τους μαθητές και τα Τ.Ε.Ι..
Ο πολιτισμός και η διασκέδαση είναι το κομμάτι του camping που κάθε χρονιά μας απασχολεί με έναν πιο ιδιαίτερο τρόπο και αποτελεί μία πρόκληση. Φέτος, παρ’ όλες τις υποκειμενικές δυσκολίες και (όσο μπορεί να είναι εφικτό) κόντρα στην πολιτιστική σαπίλα που μας προβάλλει καθημερινά το σύστημα, γλεντήσαμε και χορέψαμε στη ρεμπέτικη βραδιά, διασκεδάσαμε στα πάρτυ. Δεν έλειψαν ούτε φέτος οι εκδρομές, οι προβολές ταινιών, αλλά και τα τουρνουά beach-volley, τάβλι και σκάκι. Στο φετινό camping, τις δέκα αυτές μέρες χαλαρώσαμε, ξεκουραστήκαμε, κάναμε τα μπάνια μας στη θάλασσα, κάναμε φτηνές διακοπές (κάτι που το σύστημα στις σημερινές συνθήκες το έχει μετατρέψει σε πολυτέλεια). Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι ότι εφοδιαστήκαμε πολιτικά για τη νέα χρονιά, η οποία προβλέπεται πιο δύσκολη από αυτή που πέρασε. Φεύγοντας από το camping δώσαμε το πολιτικό ραντεβού που μας επιβάλλει η ίδια η ζωή στους μαζικούς χώρους, στις σχολές, εκεί που θα ορθώσουμε τις αυριανές μας αντιστάσεις για την υπεράσπιση και την διεκδίκηση του μέλλοντος που μας ανήκει. Δώσαμε ένα ακόμα ραντεβού με τους συναγωνιστές και φίλους που παρευρέθηκαν στο camping και καλούμε όποιον άλλο δεν ήταν ή δεν μπόρεσε να έρθει, να συναντηθούμε στο Συντονιστικό των Αγωνιστικών Κινήσεων το φθινόπωρο.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

17 Αυγ 2016

Σωτήρης Δημητρίου: Αποχαιρετισμός σε έναν σημαντικό αριστερό διανοούμενο

0
Πέθανε στις 14 Αυγούστου στην Αθήνα, σε ηλικία 91 χρόνων, ο Σωτήρης Δημητρίου, πολιτικός μηχανικός, κοινωνικός ανθρωπολόγος, συγγραφέας και ποιητής. Το έμαθα δύο ημέρες αργότερα γιατί ακόμα και οι κακές ειδήσεις το κατακαλόκαιρο στην Ελλάδα, ταξιδεύουν αργά. Τρία χρόνια νωρίτερα με τον ίδιο τρόπο περίπου είχα μάθει για το τελευταίο ταξίδι της γυναίκας που τον σημάδεψε και τον συντρόφεψε στην ζωή του σχεδόν για εξήντα χρόνια. Η Αλίντα Δημητρίου έφυγε πριν τρία χρόνια, πάλι μια καλοκαιρινή ημέρα, στις 30 Ιουλίου του 2013. Κάποιος έγραψε για διακριτική φυγή ανάλογη της διακριτικότητας με την οποία έζησαν. Άφησαν πίσω τους και οι δύο ένα σημαντικό έργο και ένα δυσαναπλήρωτο κενό!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Αυγ 2016

Ανοιχτή επιστολή Σύριων και Ιρακινών προσφύγων του καταυλισμού Ριτσώνας

0
Με την επιστολή αυτή θα θέλαμε να ενημερώσουμε την Κυβέρνηση της Ελλάδας, τα πολιτικά κόμματα, τη διεθνή κοινότητα καθώς και την ελληνική κοινωνία για τις συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό της Ριτσώνας.
Βρισκόμαστε στο στρατόπεδο της Ριτσώνας ΑΝΘΡΩΠΟΙ πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία και το Ιράκ.
Σεβόμαστε τη χώρα και το κράτος σας αλλά κυρίως τον περήφανο λαό σας.
Το ίδιο περήφανος ήταν και ο δικός μας λαός μέχρι την ώρα που ο πόλεμος κατέστρεψε τις ζωές μας και την αξιοπρέπειά μας.
Ο δρόμος της προσφυγιάς μας έφερε στην Ελλάδα και εγκλωβισμένοι πια στην Ριτσώνα σας μεταφέρουμε το μήνυμα μιας ζωής που εξακολουθεί να είναι τραγική και απάνθρωπη.
Είμαστε Σύριοι και Ιρακινοί που ξεφύγαμε από το άδικο και παγιδευτήκαμε στην εξαθλίωση, ζούμε σε σκηνές μέσα στον καυτό ήλιο σε θερμοκρασίες κόλασης ενώ τους προηγούμενους μήνες το κρύο ιδιαίτερα την νύχτα ήταν αδυσώπητο.
Ο στρατός έχει αναλάβει τη σίτισή μας και ευχαριστούμε γι’ αυτό, ωστόσο το φαγητό δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας καθώς υπάρχουν στον καταυλισμό μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι που χρειάζονται ιδιαίτερη μέριμνα στην διατροφή τους.
Η αναμονή καθώς και το ότι κανείς δεν είναι σε θέση να μας πει τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον δημιουργεί ένα περιβάλλον έντονου στρες που οδηγεί ανθρώπους σε κατάσταση διατάραξης της ψυχικής τους υγείας.
Ζούμε κυριολεκτικά απομονωμένοι μέσα σε ένα δάσος σε συνθήκες άθλιες που ευνοούν τις μολύνσεις και τις ασθένειες εκτεθειμένοι σε έντομα και ζώα (κουνούπια, σφήκες, σκορπιούς και φίδια).
Πρόσφατα εμφανίστηκαν μολυσματικές ασθένειες όπως η Ηπατίτιδα όπου μετράμε ήδη 20 καταγεγραμμένα κρούσματα. Ως αιτίες είναι η έλλειψη ζεστού νερού, οι ελάχιστες κοινές τουαλέτες που δεν λειτουργούν σωστά και επιτρέπουν στα λύματα να ξεχειλίζουν, η αποκομιδή των σκουπιδιών, που γίνεται μόλις δύο φορές την εβδομάδα μέσα από τον καταυλισμό καθώς και η πλημμελής ιατρική μας υποστήριξη.
Το υγειονομικό προσωπικό είναι ελάχιστο και ας λάβετε υπόψη σας πως ανάμεσά μας βρίσκονται έγκυες, νεογέννητα και γέροντες, που έχουν ανάγκη από ειδικούς γιατρούς. Τις δε βραδυνές ώρες δεν υπάρχει γιατρός όταν η πλησιέστερη πόλη, η Χαλκίδα βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων και ο καταυλισμός δεν διαθέτει ασθενοφόρο.
Συνοψίζοντας τα προβλήματα της δικής μας καθημερινότητας και αξιώνοντας, έστω και σ’αυτές τις ειδικές συνθήκες που περιήλθε η ζωή μας χωρίς να φταίμε, το δικαίωμα της αξιοπρέπειας ζητούμε:

1. Περισσότερο φαγητό προσαρμοσμένο στις ανάγκες μας (σπάνια στο συσσίτιο συναντά κανείς κρέας)

2. Οι σκηνές είναι ακατάλληλες για την διαβίωση οικογενειών σε ανθρώπινες συνθήκες

3. Εγκατάσταση περισσότερων τουαλετών που να απολυμαίνονται συστηματικά

4. Συχνότερη αποκομιδή των απορριμάτων από τον καταυλισμό.

5. Ψεκασμοί στο γύρω περιβάλλον για έντομα και απομάκρυνση ποντικιών και φιδιών.

6. Καλύτερη συμπεριφορά από μερίδα υπευθύνων του καταυλισμού (δεν ξέρουμε αν είναι εθελοντές ή υπάλληλοι)

7. Η παρουσία και η ενασχόληση του Ερυθρού Σταυρού να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων καθώς είναι επιεικώς ισχνή και δυσανάλογη του ονόματος και της ιστορίας του.

Αύγουστος 2016
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η αλήθεια για την Αντίσταση ενάντια στη Κατοχή και η σύνδεση με το σήμερα ενοχλεί!

0

Από το  http://www.candianews.gr/
Η ομιλία του καθηγητή Ιστορίας και συγγραφέα, Γιώργου Μαργαρίτη, χθες στα Ανώγεια για το Ολοκαύτωμα, και η επιλογή του να δώσει πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά στον αντιφασιστικό αγώνα εκείνης της εποχής στην Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα, αλλά και για το σήμερα, προκάλεσε... πολιτική αντίδραση! Ο παριστάμενος ευρωβουλευτής της ΝΔ, Μανώλης Κεφαλογιάννης, πήρε το λόγο εκτός προγράμματος, την ώρα της κατάθεσης των στεφάνων, και φορτισμένος άφησε αιχμές για τον πανεπιστημιακό, λέγοντας ότι "όσοι έρχονται εδώ για να τιμήσουν τους νεκρούς των Ανωγείων θα πρέπει να θυμούνται τις αρχές και τις αξίες για τις οποίες θυσιάστηκαν", ενώ παράλληλα έκανε αναφορά σε "εθνική ενότητα" και "εθνική συναίνεση".
Στο επεισόδιο δεν έδωσε συνέχεια ο κ. Μαργαρίτης, αλλά μάλλον σχολιάστηκε αρνητικά το γεγονός ότι επέλεξε να απαντήσει με τον τρόπο αυτό στον επιστήμονα - ομιλητή της εκδήλωσης, ενώ εξελισσόταν η εκδήλωση, ένας πολιτικός.

Σχόλιο δικό μας: Λογικό είναι να ενοχλούν οι αλήθειες. Ιδιαίτερα τους πολιτικούς απόγονους αυτών που είτε συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, είτε απέφυγαν να αντισταθούν είτε ...εξορίστηκαν στην Αίγυπτο παριστάνοντας την εξόριστη κυβέρνηση και ηγεσία του τόπου -υπηρετώντας στη πραγματικότητα τα συμφέροντα του αγγλικού ιμπεριαλισμού- και μετά όλοι μαζί, "εθνικά" ενωμένοι, συνεργάστηκαν για να μην ολοκληρωθούν τα οράματα του λαϊκού αγώνα που απελευθέρωσε την Ελλάδα και παρέδωσαν τη χώρα στους δυτικούς ιμπεριαλιστές. Όταν οι "αρχές και οι αξίες" για τις οποίες αγωνίστηκε και θυσιάστηκε ο ελληνικός λαός ενοχλούν τους απόντες και αντίθετους των λ¨αϊκών απελευθερωτικών αγώνων τότε πρέπει να καλυφθούν πίσω από τα αστικά ιδεολογήματα της "εθνικής ενότητας" και της "εθνικής συναίνεσης"!
 Ακολουθεί η ομιλία του Γιώργου Μαργαρίτη:

Ας είναι καλά ο λαός της Κρήτης που στάθηκε άξιος υπερασπιστής της ηρωϊκής του ιστορίας

Του Γιώργου Μαργαρίτη
ιστορικού- συγγραφέα

Ο Αύγουστος του 1944, είναι ένας ακόμα τραγικός μήνας, από αυτούς που έζησαν οι λαοί της Ευρώπης κάτω από το σκήπτρο του γερμανικού ναζισμού και του τερατουργήματος που δημιούργησε, της Νέας Ευρώπης, όπως τότε την ονόμασαν. Η τραγωδία ξεκινούσε από το μικρό για να πάει στο μεγάλο, στο τερατώδες. Στις αρχές του μήνα Ολλανδοί ναζί καταδότες έδωσαν στην γερμανική αστυνομία την Άννα Φρανκ, την μικρή εβραία της Ολλανδίας που μας άφησε, από την μακρόχρονη κρυψώνα της, το ημερολόγιο του τρόμου –ημερολόγιο κόλαφος για τις «αξίες» της Ευρώπης και της καπιταλιστικής ανθρωπότητας. Την ίδια ημέρα άρχισαν οι μαζικές δολοφονίες Πολωνών στα προάστια της εξεγερμένης Βαρσοβίας για να τρομοκρατήσουν όσους εναντιώνονταν και επαναστατούσαν στον ναζισμό. Ίσως 50.000 Πολωνοί θανατώθηκαν συνοπτικά, ως τις 15 Αυγούστου, με κάθε τρόπο στη Βόλα και σε άλλους τόπους γύρω από την πολωνική πρωτεύουσα. Την ίδια ώρα καθώς πλησίαζε ο Κόκκινος Στρατός, οι έγκλειστοι στα ναζιστικά στρατόπεδα του θανάτου στα ανατολικά της Ευρώπης υποχρεώθηκαν σε μαρτυρικές πορείες από τις οποίες συνήθως κανείς δεν απέμενε ζωντανός. Στα μετόπισθεν. οι ρυθμοί εξόντωσης ανθρώπων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις βιομηχανίες του θανάτου, στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια, έφτασαν σε απίστευτους αριθμούς. Η «φυλετική καθαρότητα» ήταν το επιχείρημα του βιομηχανικού θανάτου. Η τρομοκράτηση των τότε δούλων και αυριανών προλεταρίων της Ευρώπης ήταν ο παρονομαστής του απόλυτου εγκλήματος. Στην ίδια τη Γερμανία τις ίδιες ημέρες ξεκίνησαν οι εκτελέσεις των «συνωμοτών» για την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου.
Τις ίδιες όμως ημέρες του Αυγούστου ακτίδες ελπίδας διαπέρασαν το σκοτάδι της ναζιστικής Ευρώπης. Ο Κόκκινος Στρατός κύκλωσε στις αρχές του μήνα τις γερμανικές στρατιές της Βαλτικής και, λίγες ημέρες αργότερα, πέρασε τα γερμανικά σύνορα στην ανατολική Πρωσσία. Στις 20 Αυγούστου, στην άλλη άκρη του τεράστιου ανατολικού μετώπου οι στρατιές της Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν την καταιγιστική τους επίθεση στη Ρουμανία και σε λίγες ημέρες κατέστρεψαν τις εκεί γερμανικές δυνάμεις και οδήγησαν σε συνθηκολόγηση τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Μόνο τα προβλήματα συγκέντρωσης και εφοδιασμού, διέκοπταν πλέον τη νικηφόρα προέλαση των σοβιετικών δυνάμεων.
Τον ίδιο μήνα το δυτικό γερμανικό μέτωπο στη Νορμανδία έσπασε και στις 15 έγινε νέα συμμαχική απόβαση στη νότια Γαλλία. Τα αγγλο-αμερικανικά στρατεύματα ξεχύθηκαν στις γαλλικές πεδιάδες αιχμαλωτίζοντας μεγάλους αριθμούς αποκαμωμένων Γερμανών και συμμάχων τους. Στις 19 Αυγούστου εξεγέρθηκαν οι κάτοικοι του Παρισιού και στις 25 η γαλλική πρωτεύουσα ελευθερώθηκε. Στην κοιλάδα του Ροδανού και στη Λυών η Αντίσταση τιμώρησε σκληρά τους Γάλλους ναζί, τους συνεργάτες των κατακτητών. Στην Ιταλία ελευθερώθηκε η Φλωρεντία. Σε ανατολή και σε δύση οι στρατοί των συμμάχων ορμούσαν πλέον προς τα σύνορα της Γερμανίας. Και στην ίδια τη Γερμανία το μόνο που απέμενε στη ναζιστική ηγεσία ήταν περισσότερος φανατισμός, περισσότερο έγκλημα, περισσότερες καταστροφές αγαθών και ανθρώπων, τυφλές δολοφονίες, θάνατος. Λες και το ύστατο σχέδιο του ναζισμού ήταν να πάρει μαζί του στο έρεβος όσο το δυνατό περισσότερους αθώους.
Αυτό το ίδιο σκηνικό που στοίχειωνε τις τελευταίες ημέρες της Νέας Ευρώπης είχε στηθεί και στην Ελλάδα, και στην Κρήτη. Στις οροσειρές της χερσαίας Ελλάδας ολοκληρώνονταν οι επιχειρήσεις «εκκαθάρισης και καταστροφής» όπου πρωταγωνιστούσε, στο πλευρό των δωσιλογικών Ταγμάτων Ασφαλείας, η τρομερή στις δολοφονικές της επιδόσεις 4η τεθωρακισμένη μεραρχία αστυνομίας των Ες Ες. Στις 9 Αυγούστου στη Αθήνα 120 δολοφονήθηκαν στο μπλόκο στο Δουργούτι, 600 στάλθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας, στις 17 του ίδιου μήνα 100 περίπου δολοφονήθηκαν στην Κοκκινιά, και 1800 στάλθηκαν στην Γερμανία. Όλες οι δυνάμεις του μαύρου μετώπου πήραν μέρος στις εκστρατείες ενάντια στις γειτονιές της Αθήνας. Τάγματα Ασφαλείας, Χωροφυλακή, Ειδική Ασφάλεια, Μηχανοκίνητο του Μπουραντά και Γερμανοί των Ες Ες και της αντικομμουνιστικής ασφάλειας Ες Ντε. Για πανστρατιά της αντίδρασης μπορεί να γίνει λόγος.
Στη Ρούμελη, παρά την επική αντίσταση του ΕΛΑΣ οι Γερμανοί έκαψαν το Καρπενήσι. Χάρη στον ΕΛΑΣ οι κάτοικοί του είχαν καταφύγει στα βουνά με ασφάλεια.
Σε μια τέτοια εποχή, σε καιρούς θανάτου και καταστροφικής παράνοιας τα Ανώγεια χτυπήθηκαν βάναυσα από τον ναζισμό .
Στις 13 του Αυγούστου εκείνης της τρομερής χρονιάς γερμανικά στρατεύματα, πάντοτε μαζί με Έλληνες συνεργάτες τους, κύκλωσαν το χωριό και κάλεσαν όσους από τους κατοίκους του έμεναν ακόμα σε αυτό – περίπου 1.500 από τους 4.000 έμεναν ακόμα σε αυτό γυναίκες, παιδιά, άρρωστοι και γέροντες, οι άνδρες, αλλά και ολόκληρες οικογένειες είχαν ήδη φύγει και σκορπιστεί στα βουνά – να το εγκαταλείψουν και να φύγουν προς το Γενή – Γκαβέ και το Ρέθυμνο, καθώς, όπως τους είπαν, πρέπει να βρούν να εγκατασταθούν αλλού: τα Ανώγεια επρόκειτο να χαθούν από τον χάρτη. Οι κατακτητές εγκαταστάθηκαν στον έρημο χώρο, έστησαν ένα πρόχειρο στρατόπεδο στα Σείσαρχα, σκότωσαν τους λίγους υπέργηρους ή αρρώστους που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν και ξεκίνησαν την μεθοδική λεηλασία και καταστροφή του χωριού. Άδειαζαν ένα προς ένα τα σπίτια, τις αποθήκες, τα δημόσια καταστήματα και κτίρια των Ανωγείων, φόρτωναν τα λάφυρα και κατόπιν έκαιγαν ότι μπορούσε να καεί. Τα μαυρισμένα κουφάρια των σπιτιών φαίνεται πως δεν τους ικανοποιούσαν και γι αυτό κατόπιν ανατίναζαν ό, τι έδειχνε να στέκεται όρθιο μετά τη φωτιά.
Η διαδικασία κράτησε ως τις 5 Σεπτεμβρίου, όταν και οι τελευταίοι από τους κατακτητές έφυγαν από την περιοχή. Είχαν εκπληρώσει την αποστολή τους. Από τα 940 σπίτια και κτίσματα των Ανωγείων κανένα δεν υπήρχε πλέον. Οι εκκλησίες έστεκαν βαριά τραυματισμένες από τα αέρια των εκρήξεων με τις οποίες ανατινάχθηκαν τα γύρω σπίτια. Όλες οι βιοτεχνίες, τα εργαστήρια, οι εγκαταστάσεις, τα τέσσερα τυροκομεία, οι σταύλοι και τα κοτέτσια είχαν καταστραφεί. Τα ζώα των κοπαδιών και τα οικόσιτα, όσα δεν αρπάχθηκαν, θανατώθηκαν, έτσι ώστε η μυρωδιά της σήψης και του θανάτου να μείνει σαν ανεξίτηλο στίγμα πάνω από τα Ανώγεια.
Εάν αθροίσουμε στις αρπαγές του Αυγούστου τις μικρότερες σε έκταση προγενέστερες, τότε σύμφωνα με τα στοιχεία της ειδικής επιτροπής διαπίστωσης των γερμανικών ωμοτήτων στην Κρήτη (Καλιτσουνάκης, Καζαντζάκης, Κακριδής) αρπάχτηκαν από το χωριό, 200.000 οκάδες (260 τόνοι) σιτηρών, 80.000 οκάδες (100 τόνοι) λάδι, 40.000 οκάδες (50 τόνοι) γεώμηλα, 8.000 οκάδες (10 τόνοι) τυρί, 20.000 αιγοπρόβατα, 220 μεταγωγικά ζώα, 85 βόδια, εκτός από τα προικιά, τα εργαλεία, τα έπιπλα και οι οικοσκευές. Για να το περιγράψουμε αλλοιώς, μόνο οι καρποί αυτοί, ισοδυναμούσαν με το φορτίο 150 μεγάλων φορτηγών αυτοκινήτων της εποχής (των τριών τόνων) ή με το αντίστοιχο 5.000 μεταγωγικών ζώων.
Η τελική καταστροφή του μεγάλου χωριού δεν ήταν παρά το επιστέγασμα μιας συνεχούς πίεσης και ληστείας πειρατικού τύπου που διέπρατε η Νέα Τάξη των «πολιτισμένων» Ευρωπαίων σε βάρος των Aνωγειανών κτηνοτρόφων. Δεν ήταν μόνο τα άψυχα ο στόχος. Οι ίδιοι οι άνθρωποι του χωριού όφειλαν να υποταχθούν, να μάθουν να δουλεύουν στους κατακτητές και στους ντόποιους «εργολάβους» συνεργάτες τους ως δούλοι, ως υποζύγια, ως υποταγμένοι χωρίς πρόσωπο, χωρίς φρόνημα. Πεντακόσιους ανωγειανούς ζήτησαν αρχικά οι κατακτητές να δουλέψουν στις «αγγαρείες». Όταν δεν κατάφεραν να τους βάλουν στο χέρι το μείωσαν σε 250. Ούτε τόσοι πήγαν. Η άρνηση στον κατακτητή ήταν ύβρις θανατηφόρα εκείνο τον καιρό που ο ρατσισμός είχε χωρίσει τον κόσμο σε αφέντες και σε τίποτα. Συλλήψεις, ομηρίες, εκτοπίσεις στη Γερμανία –που κατέληγαν στο βυθό του Αιγαίου, στα γνωστά ναυάγια-, φυλακίσεις, εκτελέσεις –όπου τους εύρισκαν, στο Ρέθυμνο συνήθως- ήταν η απάντηση. Εκατόν δεκαεφτά ανωγειανοί (στοιχεία νομαρχίας) θανατώθηκαν σε τούτο το παιχνίδι κυριαρχίας και υποταγής, το 3% του πληθυσμού του χωριού, 1% για κάθε χρόνο κατοχής, ήταν ο φόρος του αίματος. Θα ήταν ίσως βαρύτερος εάν το γερμανικό σχέδιο για σύλληψη ομήρων -80 με 100 άτομα- από το χωριό δεν τέλειωνε άδοξα στη μάχη που έδωσε ο εφεδρικός ΕΛΑΣ στο Σφακάκι.
Τι πλήρωσαν τα Ανώγεια με το αίμα των κατοίκων τους και με το βιός τους; Πλήρωσαν την τόλμη του να διαφεντεύουν από τον κατακτητή και τον ναζισμό το χωριό και το βουνό τους. Σε όλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης ποτέ δεν εγκαταστάθηκαν Γερμανοί στον Ψηλορείτη. Δεκάδες Ανωγειανή πήραν μέρος στην Αντίσταση, πολλοί ως ένοπλοι αντάρτες. Ενοχλητική κατάσταση για έναν τόπο που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της μάχης στο σύνορο της γερμανικής κυριαρχίας και όπου βρίσκονταν εγκατεστημένοι 30 ως 50.000 Γερμανοϊταλοί στρατιώτες.

Ο αγώνας των Ανωγειανών
Τα Ανώγεια τον καιρό της Κατοχής, του ναζισμού και της κατάκτησης, τίμησαν την παράδοση των αγώνων για την λεφτεριά και την αξιοπρέπεια. Αγώνων που δοκιμάζουν τους λαούς, τους μικρούς λαούς ιδιαίτερα, εκείνους που ο ιμπεριαλισμός τους θέλει απλά παιχνίδια – πιόνια στα σχέδιά του. Από ετούτες τις απόμερες πλαγιές του Ψηλορείτη, βρήκαν τον τρόπο να συνταχθούν με το μεγάλο πανευρωπαϊκό κίνημα της Αντίστασης ενάντια στον ναζισμό, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την κατάκτηση, την υποδούλωση, την εξαθλίωση, τον εξανδραποδισμό. Δεν συνθηκολόγησαν, δεν παραδόθηκαν, δεν πίστεψαν ούτε τις υποσχέσεις του Πασσαδάκη και των Ελλήνων ναζί, ούτε τα «φιλικά ανοίγματα» των κατακτητών. Δεν έδωσαν τα ζώα τους, δεν έδωσαν τον καρπό τους, δεν έδωσαν τους ανθρώπους τους να δουλεύουν μεροφάϊ στα οχυρά και στα αεροδρόμια του Άξονα. Και μαζί με τους πολλούς, μαζί με τους λαούς της Ευρώπης και –ιδιαίτερα- της Σοβιετικής Ένωσης πρόσθεσαν το δικό τους λιθαράκι στο τεράστιο αγώνα που τελικά έπνιξε το ναζιστικό θεριό, το εξόντωσε, το έβγαλε από το χάρτη του κόσμου.
Έτσι, οι ανωγειανοί έγιναν πλούσιοι. Μοιράστηκαν με τους λαούς που αγωνίστηκαν και που αγωνίζονται τις μεγάλες αξίες του κόσμου. Τις αξίες του δίκηου, του πολιτισμού, τις αξίες της ειρήνης, της αξιοπρέπειας όλων των ανθρώπων. Μοιράστηκαν το όραμα ενός μέλλοντος χωρίς αδικίες, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς θανατηφόρους ανταγωνισμούς μονοπωλίων και συνακόλουθων ιμπεριαλισμών, χωρίς αίματα, πολέμους, αγριότητες. Είναι το μεγάλο όραμα αυτού που λαοί επιθυμούν, αυτού που οι αγώνες τους κάποτε θα φέρουν.
Η λεβεντιά έχει τίμημα βαρύ, το γνώριζαν αυτό στα Ανώγεια. Το πλήρωσαν με θάρρος και αξιοπρέπεια, το πλήρωσαν με την συνθέμελη καταστροφή των σπιτιών τους, με τον θάνατο των δικών τους ανθρώπων.
Δικαιώθηκε ο αγώνας τους, θα ρωτήσει εύλογα κανείς; Το όραμα του αυριανού κόσμου το είδαν, ήρθε αυτός ο κόσμος; Ζούμε σήμερα σε αυτόν; Όχι βέβαια! Πίσω από τον ναζισμό και τα έργα του βρίσκεται η αδικία, η ανισότητα, η απάνθρωπη κατανομή των αγαθών ετούτου του κόσμου. Οι λίγοι μαζεύουν τα πολλά, για τους πολλούς απομένουν τα λίγα. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιώτεροι, οι φτωχοί κάθε μέρα και πληθαίνουν. Και όταν φουντώνει η αντίσταση, η πάλη των λαών ενάντια σε τούτη την αδικία, τότε επιστρατεύονται τέρατα, μηχανισμοί πολέμου και θανάτου, ο ναζισμός ανάμεσά τους. Δεν μιλάω για το 1944, για το σήμερα μιλώ επίσης.
Και επειδή το σήμερα έχει στοιχεία από το χθές, βλέπουμε, όχι μόνο να μη δικαιώνεται, επίσημα, ο τότε αγώνας των λαών, των κατοίκων των Ανωγείων ανάμεσά τους, αλλά αντίθετα να στιγματίζεται, να λοιδωρείται, να συκοφαντείται, να διαστρεβλώνεται. Γιατί τι άλλο ήταν ετούτη η περίφημη υπόθεση του κου Ρίχτερ που απασχόλησε –πολύ σοβαρά τον γερμανικό τύπο- και που έδειξε το μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι αγώνες των λαών και στο επίπεδο της «επιστημονικής» -τρομάρα μας- ιστορίας. Ο «αναθεωρητισμός» που σήμερα επελαύνει στην ιστορική γραφή έχει στόχο να γυρίσει την αλήθεια αλλιώς, να δικαιωθούν οι δήμιοι και να καταδικαστούν, στο πυρ το εξώτερο τα θύματά τους. Εγκλήματα πολέμου, βλέπετε, στη νέα αυτή σχολή, έκαναν οι Κρήτες, οι αντάρτες, η Αντίσταση και όλα αυτά απέναντι στους γεμάτους «ιπποτισμό» στρατιώτες του ναζισμού. Ας είναι καλά ο λαός της Κρήτης που στάθηκε άξιος υπερασπιστής της ηρωϊκής του ιστορίας την ώρα που Πανεπιστήμια και σοφοί –στο όνομα του ευρωπαϊκού ιδεώδους- έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Και αν θέλετε, πέρα από την προάσπιση της ιστορίας, υπάρχει και το επόμενο βήμα αναγνώρισης και δικαίωσης. Πότε θα αναγνωρίσουν οι Γερμανοί το κακό που έκαναν; Πότε θα αποζημιώσουν τους μαρτυρικούς τόπους, τους δήμους και τις κοινότητες, τους ανθρώπους που θανάτωσαν και έκαψαν οι στρατοί τους. Πότε έμπρακτα –και όχι στα ανέξοδα λόγια- η Γερμανία θα στιγματίσει το ναζιστικό της καθεστώς; Φυσικά και να υπάρξει συμφιλίωση μεταξύ των χωρών, όπως απαντούν οι Γερμανοί επίσημοι και τα ιδρύματά τους. Η συμφιλίωση όμως αυτή να μην σημαίνει αθώωση του ναζισμού, να μην σημαίνει ότι ξεχνούμε τα εγκλήματα, ότι φέρνουμε στα ίσα θύματα και θύτες. Η συμφιλίωση δεν μπορεί να σημαίνει ότι εμείς απαρνούμαστε την ιστορία μας, τους αγώνες μας, ενώ ταυτόχρονα η Γερμανία, μετατρέπει τα εγκλήματα των δικών της στρατιωτών σε απλά πταίσματα, άντε παραβάσεις.
Κάθε φορά που θυμούμαστε, εδώ στα Ανώγεια, και όπου αλλού έγραψαν σελίδες τιμής και αγώνα οι λαοί, να θυμόμαστε τις διαφορές, να θυμόμαστε τα οράματα, να θυμόμαστε αυτήν την αίσθηση της ελευθερίας και του δίκηου που πολλοί, μα πάρα πολλοί στον σημερινό κόσμο θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Γιατί το αύριο που είδαν τότε οι αγωνιστές της λευτεριάς, δεν έχει έρθει ακόμα. Και μας περιμένουν αγώνες, και μας περιμένουν θυσίες και, στο βάθος, πάντοτε διακρίνουμε έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο που να είναι αντάξιος των ανθρώπων που τον κατοικούν και τον δουλεύουν.
Τα Ανώγεια των λαϊκών αγώνων και της λευτεριάς, θα είναι, είμαι σίγουρος, από τα πρώτα μέρη που θα διαβούν το κατώφλι ετούτου του νέου κόσμου.

Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Επί 20 χρόνια δίδαξε ως καθηγητής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το κείμενο αποτελεί την ομιλία του στη χθεσινή εκδήλωση (13/8) στα Ανώγεια με αφορμή τη συμπλήρωση 72 χρόνων από το Ολοκαύτωμα
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

70 χρόνια από τη δολοφονία του πατέρα μου, γιατρού και αγωνιστή, Γεώργιου Νατιώτη (Πάγκαλου)

0
Μας έστειλε ένας φίλος αυτό το λινκ (http://www.laconialive.gr/) και το αναδημοσιεύουμε.


γράφει ο Παναγιώτης Νατιώτης
____________________________________________________________
Σαν σήμερα, παραμονή της Παναγίας, το 1946, δολοφονήθηκε άνανδρα ο πατέρας μου, Νατιώτης-Πάγκαλος Γεώργιος από πληρωμένους δολοφόνους. Το παράπονό μου είναι ότι ένας τόσο άξιος και λαοφιλής άνθρωπος του καιρού του περιέπεσε στη μεταθανάτια αφάνεια και, παρότι η ιστορία του είναι γνωστή ακόμα και σε ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν προσωπικά, πουθενά δεν αναγράφεται ότι δολοφονήθηκε. Εβδομήντα χρόνια μετά, σκοπός των λιγοστών αυτών γραμμών είναι η αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης του, καθώς η ιστορία δεν πρέπει να αλλοιώνεται ούτε να λησμονιέται.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Αυγ 2016

Μπέρτολτ Μπρέχτ (10 Φλεβάρη 1898 - 14 Αυγούστου 1956)

0
Σαν σήμερα πριν 60 χρόνια έφυγε από την ζωή ο Κομμουνιστής, ποιητής - επαναστάτης και διανοητής Μπέρτολτ Μπρεχτ. Γεννήθηκε σε ευκατάστατη οικογένεια στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας στις 10 Φλεβάρη του 1898 και πέθανε στο ανατολικό Βερολίνο στις 14 Αυγούστου το 1956, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο πάνω στην βάση της μαρξιστικής θεωρίας, ένα έργο για και στο πλάι των εκμεταλλευομένων.

Εγκατέλειψε γρήγορα την τάξη των γόνων του για να ταχθεί ο ίδιος με όλη του την ψυχή στην πάλη των τάξεων από την πλευρά των φτωχών ανθρώπων.

«Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το να με υπηρετούν. Γι’ αυτό και εγκατέλειψα την τάξη μου και συντρόφεψα με τους μικρούς, φτωχούς ανθρώπους».

Με τα έργα του, κατάφερε από μικρή ηλικία να γνωρίσει την επιτυχία και να γίνει γνωστός, χωρίς όμως στιγμή να αφεθεί σε αυτό και με ατσαλωμένη συνείδηση να θωρακιστεί και να συνεχίσει με αρνήσεις και ταξικές θέσεις τον σκληρό αγώνα ενάντια στην εκμεταλλευτική τάξη, ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Το 1933, με την άνοδο του ναζισμού ο Μπ. Μπρεχτ αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί. Έζησε στην Δανία, στην Φιλανδία, πέρασε στην Σοβιετική Ένωση και έπειτα στις ΗΠΑ. Από εκεί γύρισε στη Λαϊκή δημοκρατία της Γερμανίας και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του μέχρι να πεθάνει στο σπίτι του στο Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών.

Η πορεία τέτοιων ανθρώπων που αφιέρωσαν ολόκληρη την ζωή τους για την Υπόθεση της εργατικής τάξης, που άφησαν τα έργα τους παρακαταθήκη στους επόμενους για την συνέχιση του αγώνα, δείχνουν ακριβώς αυτό: Πως ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί έως ότου εξαλειφθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τα έργα της στρατευμένης τέχνης πρέπει να ζωντανεύουν και να μας οδηγούν στην νίκη των εκμεταλλευομένων…στην απελευθέρωση της εργατικής τάξης.

«Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε. Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι. Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας σε πέτρα. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθεις. Έτσι όπως είσαι εσύ μπορείς να μείνεις. Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς, τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς τι έχεις να κάνεις για να πας καλά. Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους. («Άκουσα πως τίποτα δεν θέλετε να μάθετε»). Μάθαινε και τ’ απλούστερα! Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε ποτέ δεν είναι πολύ αργά! Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Ψάξε για σχολείο, άστεγε! Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!»

«Βγες έξω σύντροφε! Ρίσκαρε τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι.
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις.
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη την Αλληλεγγύη!»

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι' έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός. Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για τον φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πως να 'χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία;»

...και για όταν θέλουμε να «αναλύσουμε» τον Μπ. Μπρεχτ έξω από τα νερά της αστικής ιδεολογίας που θέλει να καταβροχθίσει τα νοήματα και να τα αναμασήσει κενά... ας στοχαστούμε τα λόγια του Χανς Αισλερ, συνθέτη και φίλου του Μπρεχτ:

«Όταν μιλάμε για τον Μπρεχτ, είμαστε σε θέση μάχης, ιδιαίτερα στις καπιταλιστικές χώρες. Αγωνιζόμαστε για τον Μπρεχτ. Είναι αναγκασμένοι να καταπιούν τον Μπρεχτ, και δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να τον καταπιούν παρά μονάχα ολόκληρο, μαζί με τ' αγκάθια».

* Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο Μπ. Μπρεχτ και η ηθοποιός Ελένε Βάιγκελ κατά τη διάρκεια πρόβας στο έργο «Μάνα κουράγιο»

http://proletconnect.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η περίπτωση Πλουμπίδη

0
Σαν χθες, 14 Αυγούστου 1954, εκτελέσθηκε ο Νίκος Πλουμπίδης. Πολλά γράφτηκαν και κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Δυστυχώς τα περισσότερα, όπως συνηθίζεται άλλωστε εδώ και κάμποσα χρόνια, γράφτηκαν όχι τόσο για να φωτήσουν μια δύσκολη περίοδο του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, όπως και του διεθνούς, αλλά για να βρουν τη δικαίωσή τους οι γράφοντες στο σήμερα. Για να δικαιώσουν τις δικές τους επιλογές αλλά και των πολιτικών τους προγόνων και ας έχουν βαριά την ευθύνη για την υποχώρηση, τη διάλυση, την υποταγή του κομμουνιστικού κινήματος στο σύστημα. Όσες δικαιώσεις στελεχών του κινήματος κι αν κάνουν τα τελευταία χρόνια. Δικαιώσεις από τις οποίες λείπουν όλοι αυτοί οι κομμουνιστές που αρνήθηκαν τη συνθηκολόγηση του κινήματος, διαγράφηκαν, διώχθηκαν έως και βασανίστηκαν ή εξοντώθηκαν, και ακόμη λοιδωρούνται είτε γιατί δεν είχαν τη "τόλμη" να μείνουν στο Κόμμα, το οποίο βεβαίως αργά ή γρήγορα θα έβγαζε τα συμπεράσματά του, είτε γιατί δεν είχαν το άλλο "θάρρος" να ξεγράψουν το κομμουνιστικό κίνημα και τα ιδανικά του και συνέχισαν τον αγώνα τους κόντρα σε πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις πια, μιας και είχαν απέναντί τους και πρώην συντρόφους τους, υποτασσόμενοι στη πραγματικότητα που δημιουργούσαν οι αναθεωρητές (ρεβιζιονιστές) υποτακτικοί στο σύστημα.
Έλειπε, και λείπει το μεγάλο ζητούμενο. Η αναζήτηση του γιατί. Των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν αυτό το μεγαλειώδες κίνημα στην ήττα και στη διάλυση. Ένα κίνημα που κατάφερε να τρομάξει τους καπιταλιστές και τους ιμπεριαλιστές αυτού του κόσμου, που έδειξε στους εργάτες, τους αγρότες και τους λαούς ότι μπορούν να βγουν όχι μόνο στο προσκήνιο αλλά και να καθορίσουν το μέλλον τους.
Η ενασχόληση με γεγονότα και πρόσωπα που σημάδεψαν αυτό το κίνημα δε μπορεί να γίνεται αποσπασματικά, ξεκομένα από το γενικότερο ιστορικό και πολιτικό περιβάλον, από τις εξελίξεις που συντελούνταν τότε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με την αντανάκλασή τους στο ελληνικό, από την πραγματικότητα. Ως κομμουνιστές δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Ούτε από τις φωτεινές στιγμές της ιστορίας μας, ούτε από τις "σκοτεινές". Αρκεί η ανάλυσή της να έχει στόχο το προχώρημά μας, το βγάλσιμο εκείνων των συμπερασμάτων που θα μας οδηγήσουν στην επόμενη έφοδο χωρίς να κάνουμε τα ίδια λάθη, συλλογικά αλλά και ατομικά. Όσο το δυνατόν! 

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Γιάννη Χοτζέα, απόσπασμα από το πολύ μεγαλύτερο κείμενό του "60 χρόνια του Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας" που γράφτηκε το 1978 και δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στη Προλεταριακή Σημαία. Ολόκληρο το έχουμε στη βιβλιοθήκη μας εδώ και σε δύο μέρη εδώ και εδώ.

Πολλά γράφτηκαν, γράφονται και θα γράφονται γι' αυτή την «περίπτωση», όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν όλοι οι εικοστοσυνεδριακοί κριτικοί της ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος. Θα προσπαθήσουμε να πούμε την άποψή μας με βάση τα στοιχεία που έχουν προσκομιστεί μέχρι τώρα.
Ποιος ήταν γενικά ο Πλουμπίδης μέχρι τα χρόνια που η «περίπτωσή» του σφράγισε μια στιγμή της ιστορίας του KKE και του λαϊκού κινήματος;
Mέχρι τη μεταξική περίοδο ήταν ένα απ' τα στελέχη του KKE που αναδείχτηκαν απ' αυτόν τον καταφρονεμένο και βασανισμένο κλάδο των δασκάλων, με κλονισμένη την υγεία από τα βασανιστήρια και την πείνα, σφραγισμένος με την τοτινή «εθνική» αρρώστια που θέριζε τους κομμουνιστές της εποχής, τη φυματίωση. H διχτατορία του Mεταξά τον βρήκε έξω από την Eλλάδα. Γύρισε πίσω και πιάστηκε πολύ γρήγορα. Kλείστηκε στη Σωτηρία, στο θάλαμο των κρατουμένων.
Aπό κει, όπως αναφέρθηκε αλλού, μετατράπηκε μετά τη σύλληψη του Γ. Σιάντου σε ουσιαστικό καθοδηγητή της παλιάς Kεντρικής Eπιτροπής. Yπεράσπισε τη θέση του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου και ειδικά θεώρησε σαν πλαστό το πρώτο γράμμα του Zαχαριάδη με όλες τις πολιτικές συνέπειες που απέρρεαν απ' αυτό. Ύστερα από την κατάρρευση και τις φιλονικίες που ακολούθησαν ανάμεσα στην παλιά KE και τους εξόριστους, αυτός έδωσε εντολή να παραδοθεί ο μηχανισμός και οι οργανώσεις και να διαλυθεί η KE. Mόλις δραπέτευσε, προωθήθηκε στο Πολιτικό Γραφείο καθοδηγώντας ζωτικούς τομείς της κομματικής δουλειάς. Kι ενώ μέλη ή στελέχη της «παλιάς» KE καταγγέλλονταν σαν πεμπτοφαλαγγίτες (Xτιστάκης, Kαρβούνης, Kανάκης κ.ά.) αυτός σαν μέλος του ΠΓ προσυπέγραφε τις καταγγελίες αυτές ενώ ήταν ο κυριότερος υπεύθυνος για τη γραμμή που εφάρμοζαν οι λεγόμενοι «πεμπτοφαλαγγίτες»... Aυτή την ανωμαλία κατάγγειλε παλιό στέλεχος στην προσυνεδριακή συνδιάσκεψη της οργάνωσης Aθήνας με αποτέλεσμα να δεχτεί τους κεραυνούς της καθοδήγησης του κόμματος, να υπαχθεί σε «ειδικό καθεστώς» και να τον συνοδεύουν για κάμποσα χρόνια επίσημες και ανεπίσημες καταγγελίες. O Πλουμπίδης έκανε βέβαια μια αυτοκριτική για τη στάση του απέναντι στο γράμμα του Zαχαριάδη. Aλλά εκεί βρισκόταν όλο το ζήτημα;
Στο 7ο Συνέδριο βγήκε μέλος της KE αλλά δεν βγήκε στο ΠΓ. Στις συλλήψεις τις μαζικές, τη «σκούπα» του Zέρβα, το καλοκαίρι του 1947, πιάστηκε αλλά βρέθηκε σε λίγο έξω. Mετά είναι στο κλιμάκιο του ΠΓ για την Aθήνα-Πειραιά με τους Xρ. Xατζηβασιλείου, Σ. Aναστασιάδη κ.ά. Oυσιαστικά και τυπικά μετά τη σύλληψη και εκτέλεση του Σ. Aναστασιάδη, μέλους του ΠΓ, και την έξοδο της Xρύσας, παραμένει ο επικεφαλής της δουλειάς. Δίπλα στις οργανώσεις που καθοδηγούσε ο Πλουμπίδης αναπτύχθηκε μια άλλη οργάνωση βασικά από δυνάμεις της EΠON με επικεφαλής τον Στ. Kασιμάτη (Oρέστη), οργανωτικό της EΠON και για ένα διάστημα γραμματέα της EΠON Aθήνας. Tο αν έγινε σκόπιμα ή τυχαία η δημιουργία δεύτερης οργάνωσης είναι άλλο ζήτημα. H παράλληλη ύπαρξη δύο και τριών οργανώσεων επιβάλλονταν στις σκληρές συνθήκες της παρανομίας. Στην πορεία όμως και ιδιαίτερα μετά τον τερματισμό του εμφύλιου πόλεμου, αναπτύχθηκε ανταγωνισμός ανάμεσα στα δύο κέντρα. Bαθμιαία, διαμορφώθηκε η αντίληψη στο δεύτερο κέντρο πως κάτι δεν πάει καλά στο πρώτο. Θα καταλήξουν, ο Σ. Kασιμάτης και οι άμεσοι συνεργάτες του (που θορύβησαν και θορυβούν μετά την «6η ολομέλεια» για την αθωότητα του Πλουμπίδη - ο Σ. Kασιμάτης προτιμά να μη μιλάει γι' αυτό) στο συμπέρασμα πως ο N. Πλουμπίδης είναι χαφιές. Πράγμα που τους έκανε να στέλνουν απανωτές εκθέσεις έξω, στο ΠΓ.
O N. Πλουμπίδης διέθετε τον τεχνικό μηχανισμό του κόμματος, ενώ η άλλη πλευρά ήταν φτωχή σε μέσα.
Tαυτόχρονα ο N. Πλουμπίδης κρατούσε τις «εαμογενείς» προσωπικότητες και στη βάση αυτή, από εσωτερική πλευρά ανακατεύτηκε στη συγκρότηση της «Δημοκρατικής Παράταξης» στις εκλογές του 1950 όπου εμφανίστηκαν δύο γραμμές που προκάλεσαν σύγχυση. O N. Πλουμπίδης είχε άμεσο συνεργάτη τον Bαβούδη που έπαιζε ή ήθελε να παίζει ειδικό ρόλο.
Στις εκλογές αυτές, το κόμμα μπορούσε να προωθήσει εκτός από τον Δ. Xριστάκο κι άλλους κομμουνιστές. O ρόλος του Bαβούδη μέχρι το θάνατό του είναι περίεργος. Όμως όσο περίεργος είναι ο ρόλος του άλλο τόσο περίεργη είναι και η στάση της καθοδήγησης έξω που αποδέχεται τα πάντα: τις κρίσεις, τα συμπεράσματά του. Oι εδώ (έξω απ' τον N. Πλουμπίδη που τον υπεράσπιζε) και ο N. Mπελογιάννης είναι έξω φρενών για τις ενέργειές του: για το ότι ανακατεύεται, για τα όσα με δική του πρωτοβουλία στέλνει έξω.
O Mπελογιάννης στάλθηκε σε ναρκοπέδιο. O N. Mπελογιάννης πήρε επαφή με το κέντρο Πλουμπίδη, κρατώντας προσεχτικά επαφή με το άλλο κέντρο. Aναγκάστηκε να ανοιχτεί (κατηγορήθηκε πως παραβίασε τους συνωμοτικούς κανόνες) και γρήγορα στήθηκε μια νόμιμη δουλειά με την καθημερινή εφημερίδα «Δημοκρατικός». Ήρθε σε προσωπική επαφή με αρκετούς πολιτικούς παράγοντες. Διαπίστωνε συχνά πως στοιχεία που του είχαν δώσει έξω ήταν αβάσιμα. Zήτησε από τον N. Πλουμπίδη να χρησιμοποιεί όσο το δυνατό λιγότερο τους ασύρματους. Aλλά ο Πλουμπίδης ήταν ακράτητος στη χρησιμοποίησή τους. Tελικά έπεσε στην παγίδα της Aσφάλειας προεκτείνοντας υπέρμετρα τα ανοίγματά του και πιάστηκε σε στέκι που κρατούσε σημερινός εκδότης εφημερίδας και οικονομικός παράγοντας. Oι συλλήψεις είχαν αρχίσει και συνεχίστηκαν μετά το πιάσιμο. Σε λίγο θα κλειστεί και η εφημερίδα.
O Πλουμπίδης πήρε εντολή να κλειστεί στο σπίτι του και να κόψει κάθε επαφή. Kόβει, αλλά όχι με τον Bαβούδη. Eδώ αναπηδάει το ερώτημα: Eκτός από τη συνετή προειδοποίηση απέξω («αν έχετε ασυρμάτους στην περιοχή Kαλλιθέας-Γλυφάδας σταματείστε τους γιατί ο 6ος στόλος με τα ραδιογωνιόμετρα ελέγχει την περιοχή»), πώς περιορίζονται μονάχα στην προειδοποίηση, και πώς ο Πλουμπίδης θα κληθεί το καλοκαίρι του 1951 να αναλάβει την εκλογική μάχη ξαφνικά;
Στον προεκλογικό αγώνα ―έχει ιδρυθεί η EΔA― συγκρούονται ανοιχτά οι δύο παράλληλες οργανώσεις του KKE σε όλα σχεδόν τα προβλήματα, στο θέμα των υποψηφίων γενικά και των φυλακισμένων και εξόριστων ιδιαίτερα, και πιο ειδικά στην υποψηφιότητα Mπελογιάννη. O Πλουμπίδης ή άλλοι κυκλοφορούν προκηρύξεις με την υπογραφή του. Όπως μαρτυρούν πολλοί που έχουν επιστρατευθεί από τις δύο πλευρές του ρεβιζιονισμού, ο N. Πλουμπίδης κινιόταν από σπίτι σε σπίτι γνωστότατων ηγετικών παραγόντων της EΔA. Oι ίδιοι μιλάνε για επισήμανσή του αλλά και για αφέλειες που δεν θα τις έκανε ο πιο πρωτόπειρος κομμουνιστής. Γίνονται οι εκλογές. Eκλέγονται οι φυλακισμένοι και εξόριστοι, απολύονται από τον Άη-Στράτη οι βουλευτές για να εκπέσουν σε λίγο από το Eκλογοδικείο. Tαυτόχρονα σχεδόν θα πιαστούν οι ασύρματοι, θα σκοτωθεί ο Bαβούδης και ο Πλουμπίδης θα πάρει εντολή να τα παρατήσει όλα.
Tην κομματική δουλειά καθοδηγούν οι N. Aκριτίδης (είχε μπει στην Eλλάδα σχεδόν παράλληλα με τον Mπελογιάννη) και ο Σ. Kασιμάτης. H Aσφάλεια ενεργεί. Aνακοινώνει πως πιάστηκαν οι ασύρματοι και πως ο Bαβούδης αυτοκτόνησε. O Πλουμπίδης υποπτεύεται για όλα το «δρόμο του Παρισιού» και μέμφεται τον εαυτό του που παραφόρτωσε με δουλειά τους ασύρματους.
Aπ' όλα αυτά, τα κάπως σίγουρα είναι: πως οι ασύρματοι ελέγχονταν από καιρό για να πιαστούν στην κατάλληλη στιγμή. Πως κάποιος είχε τον κώδικα και τον παρέδωσε. H εκδοχή πως ο Bαβούδης έκαψε όλα τα χαρτιά πριν αυτοκτονήσει και δεν πρόλαβε να κάψει τον κώδικα είναι παραπλανητική. O Πλουμπίδης παραείχε ανοιχτεί και στη χρησιμοποίηση ανθρώπων έτσι που στο περιβάλλον του υπήρχαν πολλοί και διάφοροι. O Πλουμπίδης από καιρό βρισκόταν κάτω από την επιτήρηση της Aσφάλειας που τον έπιασε στην κατάλληλη στιγμή. Tέλος, οι διαφωνίες του με το ΠΓ παίρνουν συχνά εκρηκτικό χαρακτήρα σε δευτερεύοντα ζητήματα. Συχνά απειλούσε πως θάβγαινε στους δρόμους για να πιαστεί. O N. Zαχαριάδης κι οι συνεργάτες του υποπτεύονταν τον N. Πλουμπίδη πως επεδίωκε να δημιουργήσει άλλο ηγετικό κέντρο του κόμματος. Oι υποψίες τους είχαν κάποια βάση.
Tο πρόβλημα είναι γιατί δεν έβγαλαν έξω τον N. Πλουμπίδη για να ξεκαθαρίσουν όλα τα ζητήματα.
Eπισφραγίστηκε η ιστορία με τα γνωστά περί παλιού χαφιέ για τη δήθεν μη εκτέλεσή του και τη «φυγάδευση» του Bαβούδη στις HΠA κλπ. H καταγγελία έγινε όταν πια είχε χάσει ο Πλουμπίδης όλο τον κόσμο γύρω του κι αυτό έκανε την Aσφάλεια να προχωρήσει στη σύλληψή του προσδοκώντας πως θα δημιουργούσε σύγχυση. O τρόπος που πιάστηκε, στο σπίτι μιας υπαλλήλου του υπουργείου εθνικής αμύνης, που στο δικαστήριο τον γελοιοποιούσε, έκανε μακάβρια και γέμιζε με ερωτηματικά την ατμόσφαιρα...
H στάση του N. Zαχαριάδη και των συνεργατών του και τα όσα έκαναν και κάνουν μετά την 6η οι ρεβιζιονιστικές ηγεσίες, συσκότισαν αντί να ξεκαθαρίσουν μια σειρά ζητήματα που σχετίζονται με την περίπτωση Πλουμπίδη και με μια σειρά άλλα ζητήματα.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ