26 Ιουν 2016

Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία

Το ΟΧΙ στην Βρετανία καταγράφει την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Το ΟΧΙ των λαών στην ΕΕ πρέπει να προωθηθεί με ένταση των λαϊκών αγώνων

1. Η επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα της Βρετανίας αποτελεί σημαντική στιγμή στον ολοένα εντεινόμενο ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για τη διαμόρφωση καλύτερων όρων στο ξαναμοίρασμα του πλανήτη και στο βάθεμα της επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών.
Παρά τις πιέσεις σημαντικών τμημάτων της βρετανικής ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης  -αλλά και των ΗΠΑ και της ΕΕ- για επικράτηση του ”μένουμε” και παρά τη συστράτευση σ’ αυτήν την προσπάθεια τόσο των Συντηρητικών όσο και των Εργατικών, το δημοψήφισμα έγειρε υπέρ του ΟΧΙ. Οι πιέσεις του Κάμερον και του City, που από καιρό ασκούνται στο πλαίσιο της ΕΕ για διεύρυνση των “ειδικών όρων” παραμονής της Βρετανίας στο ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ και ως εναντίωση στη γερμανική κυριαρχία, φάνηκε ότι δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τον αγγλικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος θεώρησε ότι η απειλή ενός δημοψηφίσματος θα ευνοούσε περαιτέρω τους όρους πίεσης.
Από την άλλη μεριά, είχαμε -πάντα με τον ίδιο στόχο- τη στοίχιση πίσω από το Brexit μερίδων του βρετανικού κεφαλαίου που επανεκτιμούν τις αυτοκρατορικές δυνατότητες του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και εθνικιστικών-αντιδραστικών δυνάμεων που σφετερίστηκαν τη διογκούμενη αγανάκτηση λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ αλλά και της κυβέρνησης Κάμερον, γεγονός που έγειρε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υπέρ της εξόδου.
Πρόκειται για μια απόφαση που σηματοδοτεί το ανέβασμα σε νέο επίπεδο του ανταγωνισμού συνολικά στον πλανήτη, όπου οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις αλληλοδιαδέχονται τα σχέδια “ειρήνευσης” και με τάσεις ενίσχυσης του ιδιαίτερου ρόλου που αναζητά στις συνθήκες αυτές ο κάθε ιμπεριαλιστής, τόσο για λογαριασμό του όσο και για τη συγκρότηση νέων συμμαχιών.
Πρόκειται για συντριβή των αυταπατών περί ολοκληρώσεων και παγκοσμιοποίησης.
Τέλος, ακριβώς γιατί η επιλογή αυτής της εξαιρετικά παρακινδυνευμένης πολιτικής κίνησης που άπτεται στρατηγικών επιλογών ανήκει στο αστικό οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, γίνεται φανερό ότι ο χειρισμός του αποτελέσματος εναπόκειται στο ίδιο.

2.  Η λυσσαλέα επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι ιμπεριαλιστές ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς εδώ και δεκαετίες, και με ιδιαίτερη έμφαση τα τελευταία χρόνια στη βάση της βαθιάς δομικής κρίσης που χαρακτηρίζει το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα, έχει δημιουργήσει ένα δυσμενέστατο ταξικό συσχετισμό για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, οδηγώντας τα μαζικά στην εξαθλίωση και την ανεργία.
Είναι αναμενόμενο, λοιπόν, να αναπτύσσεται έντονη, έστω και ασυγκρότητη, λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι σε αυτήν την αντιλαϊκή πολιτική. Δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται βασανιστικά μεν, αλλά ολοένα διευρυνόμενη.Οι εργατικοί αγώνες στη Γαλλία, στο Βέλγιο και αλλού στην Ευρώπη και τον κόσμο, αλλά και η έκφραση της λαϊκής διάθεσης για απεγκλωβισμό από τα νύχια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα ότι τα λαϊκά στρώματα και οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει και μπορούν να εντείνουν τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Δείχνουν τους πραγματικούς στόχους-εχθρούς που πρέπει να θέσουν οι εργαζόμενοι και οι λαοί.

3.  Θα πρέπει, ωστόσο, να γίνει ξεκάθαρο ότι αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν ούτε με δημοψηφίσματα ή εκλογές, αλλά ούτε και με στοίχιση πίσω από αντιδραστικά κομμάτια της αστικής τάξης που ονειρεύονται νέους ρόλους και όρους καταλήστευσης των άλλων λαών, αλλά και της ίδιας της εργατικής τάξης στη χώρα τους. Γιατί είναι σίγουρο ότι όποιο αποτέλεσμα και να έβγαζε το δημοψήφισμα, σε τίποτε δεν θα άλλαζε τη ζωή των Βρετανών εργαζόμενων προς το καλύτερο. Γιατί ακόμη και τώρα, αυτό που θα υποστεί είναι μια νέα επίθεση που μπορεί να μη φοράει το καπέλο της ΕΕ αλλά αυτό της αγγλικής αυτοκρατορίας.
Η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος και η αδυναμία της κομμουνιστικής Αριστεράς να θέσει με δικούς της όρους το ζήτημα της διάλυσης του ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος της ΕΕ, με κανέναν τρόπο δεν επιτρέπει να εγκλωβίζονται οι αγωνιστικές λαϊκές διαθέσεις πίσω από τον κάθε Φάρατζ και την κάθε Λεπέν. Η αποκάλυψη στις εργαζόμενες και λαϊκές μάζες του πραγματικού ταξικού περιεχομένου του δημοψηφίσματος, είναι ο δρόμος που θα βοηθήσει σε αυτόν τον απεγκλωβισμό και στη διάλυση των αυταπατών ότι το ζήτημα της ΕΕ είναι απλά θέμα τακτικής σε ένα δημοψήφισμα ή σε ένα ευνοϊκό εκλογικό αποτέλεσμα.
Η συμπτωματική επέτειος του δημοψηφίσματος της εδώ κυβέρνησης πριν από ένα χρόνο, όπου το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, δεν δείχνει μόνο τους χειρισμούς τέτοιων επιλογών από τις κυβερνήσεις που θέλουν να νομιμοποιήσουν με τη λαϊκή ψήφο την αντιλαϊκή τους πολιτική, αλλά και τις τεράστιες ευθύνες όσων φρόντισαν να καλλιεργήσουν αυταπάτες για το περιεχόμενο αλλά και τις δυνατότητες τέτοιων εγχειρημάτων.

4.  Είναι χρέος της κομμουνιστικής Αριστεράς παντού, όπως και εδώ, να οδηγήσει την πραγματική διάθεση των εργαζόμενων για ανατροπή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας όχι μόνο της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ, μέσα από μαζικούς ταξικούς αγώνες, προβάλλοντας το στόχο του «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ» πιο δυνατά και αποφασιστικά.
Είναι καθήκον της κομμουνιστικής Αριστεράς, να οδηγήσει τη διαρκώς ογκούμενη οργή των εργαζόμενων σε ένα πλατύ μέτωπο ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, και με στόχευση την ανατροπή αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος και το άνοιγμα του δρόμου για μια σοσιαλιστική κοινωνία.
Μόνο έτσι η δυσαρέσκεια των λαϊκών μαζών της Βρετανίας, που ποδηγετήθηκε από τους Εργατικούς, αλλά και υποτάχθηκε από τη λεγόμενη “αριστερή έκδοση της εξόδου” (Lexit) σε λογικές μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο του καπιταλισμού, μπορεί να βρει δικαίωση και ικανοποίηση από ένα Brexit που θα θέτουν οι ίδιες οι λαϊκές μάζες και όχι η αστική τάξη.

Κυριακή 26 Ιουνίου 2016
Το Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ)
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι μέρες μας μικρές κι ατέλειωτες οι “λευκές” μας νύχτες

0
Η θεσμοθέτηση της λευκής νύχτας, της παράτασης, δηλαδή, του ωραρίου των καταστημάτων μέχρι πρωίας ασφαλώς και δεν είναι γενικά μια φιέστα, ασφαλώς και δεν ήρθε... τυχαία. Είναι ξεκάθαρο, πως εντάσσεται στα πλαίσια του τσακίσματος των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, της ελαστικοποίησης των όρων εργασίας, της κατάργησης του δικαιώματος στην κυριακάτικη αργία και τράβα κορδέλα. Είναι ένα επιπλέον βήμα στην εντατικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, θύμα της οποίας ήταν και είναι πάντα οι εργαζόμενοι, όπου η εργασία τους μετατρέπεται, εν προκειμένω, σε ολονυκτία!
Το περιτύλιγμα, με το οποίο το σύστημα και οι διάφοροι παράγοντές του παρουσιάζουν τις λευκές νύχτες δεν απέχει και πολύ από το πώς παρουσιάζουν τις “γιορτινές” Κυριακές του shopping therapy και της βολτούλας (λέγε με αν θες και εκμετάλλευση).
Λευκές νύχτες, λοιπόν, με ρομαντικές περιπάτους, άρωμα από αγιόκλημα και γιασεμί, γιορτινές μουσικές, ψώνια και χαβαλέ... ή μήπως λευκές νύχτες άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων;
Η κουβέντα περί λευκής νύχτας, αυτή τη φορά άνοιξε -δυστυχώς- με αφορμή την επιλογή των Θ. Μικρούτσικου και Μ. Πασχαλίδη να ματαιώσουν τη συναυλία τους στα πλαίσια της λευκής νύχτας στο Ίλιον. Και λέω δυστυχώς, γιατί το εν λόγω ζήτημα είναι πολύ σοβαρό, για να αναδεικνύεται στα πλαίσια μιας κατά τα άλλα τίμιας (ή μήπως αναγκαστικής;) στάσης που κράτησαν δύο καλλιτέχνες. Αντίθετα, θα έπρεπε να ανοίξει καιρό τώρα και μάλιστα με όρους κινήματος. Η αδυσώπητη, βέβαια, επίθεση του συστήματος, σε συνδυασμό με την αδυναμία της ίδιας της Αριστεράς να δώσει απάντηση στο ζήτημα, δεν αφήνει τον κόσμο της εργασίας να σταθεί στα πόδια του, να πάρει δυνάμεις και να ματαιώσει στην πράξη κάθε τέτοια μεθόδευση, πριν γίνει καθεστώς. Κι αυτό δεν θα μπορούσαμε να το δούμε ξέχωρα από το όλο κλίμα απογοήτευσης, ανημποριάς, ακόμη και φόβου που κυριαρχεί. Στοιχεία, φυσικά, τα οποία εκφράζονται έντονα στον λαϊκό παράγοντα αυτή την περίοδο και έχουν παίξει ρόλο στην αποδυνάμωσή του. Στοιχεία, όμως, που μπορεί και οφείλει ο ίδιος ο λαός να ανατρέψει με την πάλη του!
Από εκεί και πέρα, είναι καθήκον του καθενός να μην ενισχύει με την ίδια του την παρουσία τέτοιες φιέστες, αποδεχόμενος το καθεστώς της λευκής νύχτας, όσο και αυτό της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας και συνολικά των “απελευθερωμένων” ωραρίων, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, του γκρεμίσματος των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Προφανώς και δεν μπορεί αυτό από μόνο του να απαντήσει κι ακόμη περισσότερο να ανατρέψει τις λευκές νύχτες. Αντίθετα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, μέσα από τη δική τους οργάνωση και τους δικούς τους αγώνες, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, μπορούν να αποτελέσουν το υποκείμενο αυτό που θα καταφέρει να δώσει τέλος, όχι μόνο στις λευκές νύχτες, αλλά και συνολικά στις αντεργατικές/αντιλαϊκές πολιτικές.

Κ.Α.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Περισσεύουν» λαοί και δικαιώματα στον κόσμο της βαρβαρότητας! Ποιος και πώς θα σταθεί απέναντι του;

0
Δεν μπορεί να «ησυχάσει» η ΕΕ! Διαρκώς νέες δυσκολίες και αντιφάσεις συναντούν οι ιμπεριαλιστικοί πυλώνες της για το πώς θα «χωρέσει» αυτό που «περισσεύει» εντός της, ώστε να μη «λείπει» αυτό που σε όλους χρειάζεται! Αλλά και οι ΗΠΑ-ΝΑΤΟ δεν «χωράνε» στον σημερινό πρώτο παγκόσμιο ρόλο τους και ετοιμάζουν σύνοδο στις αρχές Ιούλη για να ενισχύσουν τη γραμμή πολέμου που στήνουν από τις Βαλτικές ως το Αιγαίο, τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική, αλλά και για να βρουν, λένε, όρους παρέμβασης στη Μαύρη Θάλασσα! Όλα δείχνουν πως το αποτύπωμα της «ευελιξίας και υπομονής» του Ομπάμα -που υμνήθηκε ως ειρηνιστής!- θα είναι αποτύπωμα ευνόησης και επιτάχυνσης των στρατιωτικών, πολεμικών προετοιμασιών. Ήδη η Μέρκελ (που δεν… πείστηκε από τις αναλύσεις για τις «τράπεζες που κατακτούν χώρες») δηλώνει πως οι στρατιωτικές πολεμικές δαπάνες του γερμανικού ιμπεριαλισμού πρέπει να εκτιναχτούν και να συγκλίνουν προς τις αντίστοιχες των ΗΠΑ!
Αυτοί που πάντως σίγουρα δεν χωρούν σε αυτόν τον βάρβαρο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό κόσμο είναι τα δικαιώματα, η ζωή των λαών και των εργατών. Μόνο το 2015 -σύμφωνα με την έκθεση του ίδιου του ΟΗΕ- ξεριζώθηκαν 5,4 εκατομμύρια άνθρωποι, για να φτάσει ο συνολικός αριθμός των προσφύγων στα 65,3 εκατομμύρια, με τους μισούς από αυτούς να είναι παιδιά! Στη Γαλλία ο Ολάντ –ελέω Γιούρο- απαγόρευσε τις προγραμματισμένες εργατικές διαδηλώσεις. Και στην Ελλάδα της φτώχειας, της πείνας και της ανεργίας, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ετοιμάζεται να στήσει στον τοίχο ό,τι έχει μείνει από τα δικαιώματα που το εργατικό-λαϊκό κίνημα κατέκτησε με την πάλη του τον 20ό αιώνα!
Χρειάζεται και ο λαός μας λοιπόν «να βρει αυτό που λείπει», για να χωράει και να στέκεται στη χώρα του, για να μη σκοτώνεται κάθε μέρα σε μια κοινωνία-ζούγκλα. Αυτό που περισσεύει σίγουρα δεν είναι τα δικαιώματά του, η ανάγκη του για μια χώρα ανεξάρτητη, για μια κοινωνία δικιά του. Όλα αυτά του ανήκουν και πρέπει να τα κατακτήσει, ξεκινώντας από την ανάγκη του να υψώσει το ανάστημά του, να αντισταθεί στα απανωτά χτυπήματα της κυβέρνησης και των πολλών ξένων και ντόπιων αφεντικών της.

«Καλές κουβέντες» και πραγματικά δεδομένα
Οι… διαχύσεις Γιούνκερ και οι καλές κουβέντες περί αλλαγής σελίδας και επικείμενης ανάπτυξης αξιωματούχων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και μηχανισμών προς τον Α. Τσίπρα και την κυβέρνησή του κάθε άλλο παρά απηχούν τα πραγματικά δεδομένα και τις προοπτικές που διαμορφώνονται για την ελληνική οικονομία και συνολικά για τη χώρα. Όλα αυτά είναι πριν από όλα η αναγκαία επιβράβευση προς μια κυβέρνηση που το έργο της ενάντια στο λαό βρίσκεται σε πλήρη και φρενήρη εξέλιξη. Είναι μια ώθηση για την ακόμα πιο άγρια συνέχεια αλλά και μια ανάγκη της συγκυρίας στην οποία το δυτικό μπλοκ χρειάζεται να εμφανιστεί –και γεωπολιτικά- σχετικά πιο τακτοποιημένο στα διάφορα σημεία της «επικράτειάς» του. Αλλά καθόλου δεν σημαίνει αυτή η σύμπτωση της κοινής τους ανάγκης (με την ΕΕ από τη μια σε αναστάτωση με το δημοψήφισμα στην Αγγλία, τα ισπανικά και άλλα προβλήματά της, και το ΝΑΤΟ από την άλλη σε προετοιμασία της Συνόδου της 8/7) πως οι δύο πλευρές ομονόησαν σε έναν συμβιβασμό με υπόσταση και σταθερότητα για το ελληνικό ζήτημα. Ακόμα και σε αυτές τις «συγκρατημένες» στιγμές δεν κρύφτηκε η αντίθεση Γερμανίας–ΔΝΤ για το ζήτημα του χρέους, για το οποίο επιβεβαιώθηκε ότι δεν υπάρχει συμφωνία, με τη Λαγκάρντ να ξεκαθαρίζει πως θα αποτελέσει και πάλι στο επόμενο διάστημα το μοχλό της αντιπαράθεσης με τη Γερμανία.
Εξάλλου, και οι ντόπιοι ιθύνοντες έστω σε χαμηλούς τόνους κατέγραψαν ξανά την ανησυχία τους. Με άλλα λόγια, η πορεία υποβάθμισης και μη ορατής διεξόδου συνεχίζεται για τη μεγαλοαστική τάξη. Και η κυβέρνηση επιχειρεί –παριστάνοντας ακόμα και ότι «δεν καταλαβαίνει» τα σημάδια των αλβανικών πιέσεων που προστέθηκαν στο πάγιο και μεγάλο ζήτημα του ανταγωνισμού με την Τουρκία- να «τρέξει», να βιαστεί ακόμα περισσότερο στο δρόμο των ιμπεριαλιστικών προσταγών. Ενώ ταυτόχρονα έχει «πνίξει» το μεγάλο ζήτημα των προσφύγων κάτω από ένα βουνό εξαθλίωσης και καταστολής τους με την πλήρη στήριξη όλων των δυνάμεων του συστήματος και περιμένοντας εντολές και διευθετήσεις από έξω.
Δίπλα σε όλα αυτά και σε μια επιχείρηση καλοκαιρινής «υπέρβασής» τους, άνοιξε το ζήτημα συντάγματος και εκλογικού νόμου. Τον τελευταίο καθόλου δεν σκοπεύει να τον τροποποιήσει αναλογικότερα, εξάλλου το όριο του 3% βολεύει όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, είτε το ομολογούν είτε όχι. Εδώ επιδιώκει μέσα από ένα μαγείρεμα με τις περιφέρειες και τα μπόνους να στριμώξει πολιτικά τη ΝΔ, διαμορφώνοντας συμφωνία με κάποιους από την αντιπολίτευση (π.χ. ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι…) αλλά να δυσκολέψει και εκλογικά το δρόμο του Μητσοτάκη. Τι θα της βγει από αυτά τα σχέδια θα το δούμε, μιας και όλα τα κόμματα, κομματίδια και παράγοντες του συστήματος βρίσκονται ανακατωμένοι στα αδιέξοδα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και με το φόντο των εξελίξεων να προμηνύει εντάσεις και νέες αστάθειες. Μόνη «σταθερά» με την οποία ο Τσίπρας λογαριάζει να προχωρήσει, ο ακατάσχετος καθεστωτισμός της κυβέρνησής του, που γίνεται αποκρουστικός καθώς επιχειρούν να τον φτιασιδώσουν με προσχήματα «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Ένα χρόνο μετά…
Ίσως σχεδόν κανείς δεν θέλει να θυμάται πως ένα χρόνο πριν τέτοιες μέρες είχαμε το δημοψήφισμα της «ρήξης» που άνοιγε δρόμους… στις φαντασιώσεις των μεταβατικών. Στην πραγματικότητα βέβαια άνοιγε δρόμους στη σταθεροποίηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ ως φορέα της επίθεσης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Και ταυτόχρονα απομάκρυνε το λαό και τη νεολαία από τον πραγματικό δρόμο που χρειάζεται να ανοίξει και να περπατήσει. Το δρόμο της μαζικής αντίστασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων του απέναντι σε αυτούς που τον ληστεύουν, απέναντι σε αυτούς που λεηλατούν τη χώρα, απέναντι σε αυτούς που την ορίζουν ως «πεδίο βολής», ως προωθημένο φυλάκιο αλλά και τμήμα των πολεμικών τους σχεδιασμών.
Γι’ αυτό ο λαός μας πρέπει να θυμάται, να μην ξεχάσει και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Που όσο «βαριά» και αν είναι γι’ αυτό που απαιτείται, είναι πραγματικά! Και δεν αφορούν το παρελθόν αλλά το παρόν και το μέλλον των εργατών, του λαού και της νεολαίας. Δεν θα σταματήσουν να «περισσεύουν» τα δικαιώματά μας και οι καταχτήσεις μας αν δεν αντιπαρατεθούμε με αυτούς που τις έβαλαν στο κρεβάτι του Προκρούστη. Δεν θα είναι δοσμένη η ειρήνη αν δεν αγωνιστούμε ενάντια σε αυτούς που τα συμφέροντά τους βρίσκουν διέξοδο στον πόλεμο. Δεν θα πάψουν να είναι «ξένοι», ακόμα και «εχθροί», οι γειτονικοί μας λαοί και «βάρος», ακόμα και «αιτία της φτώχειας» και «απειλή για την ασφάλειά μας» οι πρόσφυγες, αν δεν ενωθούμε μαζί τους σε παρατεταμένο αγώνα ενάντια στους πραγματικούς κοινούς εχθρούς μας, αν δεν βαδίζουμε στην κατεύθυνση αντιιμπεριαλιστικού, αντιπολεμικού μετώπου των λαών. Δεν θα πάψει να είναι «κίνδυνος» για την κοινωνία και να απειλείται με ακόμα μεγαλύτερο κουτσούρεμα το δικαίωμα στην απεργία, στη διαδήλωση, στη μαζική πάλη, παρά μόνο αν αυτό το δικαίωμα αποκτήσει υπόσταση, και γίνει μαζική πράξη από τους εργάτες και το λαό.
Δεν θα πάψουν οι εργάτες να είναι «εργαλεία» που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παρέχουν μεγαλύτερο κέρδος στα αφεντικά τους, παρά μόνο όταν η εργατική τάξη αρχίσει να συγκροτείται σαν τέτοια με τους αγώνες της, να κατακτά την επαναστατική της ιδεολογία και να βάζει τους δικούς της όρους στο σύστημα αλλά και σε όλη την κοινωνία.
Όπως λέγαμε και στην 8η Συνδιάσκεψή μας, ένα χρόνο πριν, δεν θα πέσει ως «μάννα εξ ουρανού» η ανεξαρτησία γιατί τάχα θα ξηλωθεί από μόνο του το οικοδόμημα της ΕΕ, γιατί τάχα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα αποτραβηχτούν στις μητροπόλεις τους με βάση τα δικά τους ζόρια και θα μας αφήσουν «ελεύθερους» να πάρουμε τις τύχες της χώρας στα χέρια μας. Γι’ αυτό και για όλα χρειάζεται να συγκροτηθεί ο λαός και η νεολαία σε δύναμη πάλης και αναμέτρησης με το σύστημα χωρίς να περιμένει σωτήρες, χωρίς να ελπίζει στα κόλπα των «γρήγορων λύσεων» και σε κάθε είδους διαφυγές. Και εμείς πρέπει να παλέψουμε μέσα στο λαό, στα μέτωπα που βρίσκονται μπροστά του και μπροστά μας, για να βρει τη δύναμή του και το δρόμο του.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για το αποτέλεσμα του Βρετανικού Δημοψηφίσματος

0
Επειδή ακόμα δεν έχω βρει κάτι που να με καλύπτει γύρω από το δημοψήφισμα παραμονής/εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από ΕΕ, θα γράψω μερικά σχόλια:
Ναι, είναι όντως το αποτέλεσμα για έξοδο από την ΕΕ είναι ένα ηχηρό(;) μήνυμα απέναντι στις πολιτικές φτώχειας και εξαθλίωσης των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Ένας λαός όπως ο αγγλικός που ακόμα ίσως δεν έχει νιώσει τόσο τα προβλήματα της υπόλοιπης Ευρώπης, είναι λογικό να μην θέλει και να τα νιώσει.
Μόνο που λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.
Κι αυτό επειδή ο μόνος τρόπος να το αποφύγουν, αν τα κοράκια αποφασίσουν να τους φάνε κι αυτούς όπως εμάς, όπως τη Γαλλία, τον ευρωπαϊκό Νότο, τη Γερμανία, και πάει λέγοντας, δεν είναι με το δημοψήφισμα, αλλά με την αντίσταση σε κάθε νέο και παλιό χτύπημα.
Θα έλεγα όμως πως το αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο Brexit. Όπως είχε πει κάποιος πέρσι με το δημοψήφισμα του Σκωτσέζικου λαού για την παραμονή ή έξοδό τους από τη Βρετανική "αγκαλιά", ο 1 στους 2 Σκωτσέζους θέλει να παραμείνει - αλλά κι ο 1 στους 2 Σκωτσέζους θέλει να φύγει. Αντίστοιχα κι εδώ: το 52% δεν θα το λέγαμε και ακριβώς πλειοψηφία. Ναι μεν, αριθμητικά είναι, αλλά όπως και με το Σκωτσεζικό παράδειγμα, έτσι κι εδώ ο 1 (και κάτι) στους 2 Άγγλους θέλει να φύγει από την ΕΕ, ενώ ο 1 (παρά κάτι) στους 2 θέλει να μείνει. Δε μιλάμε για ξεκάθαρες διαθέσεις του Βρετανικού λαού.
Παρ'όλ'αυτά, για μένα το θέμα βρίσκεται και σε ένα άλλο πολύ σημαντικό ζήτημα. Κατ'αρχάς να πούμε ότι το κράτος τους δεν έχει πάρει απόφαση, και το Brexit ακόμα υπάρχει μόνο στο αποτέλεσμα της διαδικασίας. Η εμπειρία μας με τα δημοψηφίσματα και αντίστοιχες διαδικασίες στην Ευρώπη κι όχι μόνο (βλ. Ελλάδα, Δανία στη συνθήκη Μάαστριχτ κλπ), δείχνει πως μικρή σημασία έχει η λαϊκή βούληση, εάν αυτή δεν παίρνει μαχητικές-συγκρουσιακές διαστάσεις, αλλά την κυρίως σημασία την έχει η διάθεση των αστών και οι επιδιώξεις τους. Υπάρχει βέβαια μια μεγάλη διαφορά με την Ελλάδα: εδώ το δημοψήφισμα στόχο είχε να εγκολπώσει το λαό στην απόφαση των ιμπεριαλιστών και να μας κάνει συμμέτοχους, ενώ τα διάφορα μερίδια της ελληνικής αστικής τάξης που τάσσονταν είτε με τη μία συμφωνία, είτε με την άλλη, δεν είναι αυτόνομα, αλλά υποτελή στο ευρωπαϊκό και αμερικανικό κεφάλαιο. Οπότε η μάχη των ΝΑΙ αστών και των ΟΧΙ αστών, δε γινόταν επί ίσοις όροις, μιας και οι πρώτοι είχαν τις πλάτες του ιμπεριαλισμού.
Στην Αγγλία όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ασχέτως αν θέλουν να κάνουν τον αγγλικό λαό συμμέτοχο και συνυπεύθυνο όπως έγινε και εδώ, το ζήτημα είναι το εξής: το αγγλικό κεφάλαιο είναι και ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Κάθεται στα τραπέζια με Γερμανούς, Γάλλους και Αμερικάνους (σχεδόν) επί ίσοις όροις. Κι ενώ σίγουρα δεν μπορεί πάντα να κάνει του κεφαλιού του, παρ'όλ'αυτά σε σημαντικό βαθμό μπορεί να αποφασίζει και από μόνο του, για τα δικά του συμφέροντα κόντρα στων υπολοίπων, εάν χρειαστεί. Γι'αυτό διάφορα κομμάτια του αγγλικού κεφαλαίου που τάσσονται υπέρ ή κατά της ΕΕ μπορούν να δίνουν σκληρή μάχη για την επικράτηση του δικαίου του ισχυρότερου και τη χάραξη διαφορετικής πορείας της χώρας, ως αυτόνομοι σχετικά κι όχι εξαρτημένοι όπως οι Έλληνες αστοί.
Κλείνοντας, θέλω να θέσω δύο ζητήματα:
Πρώτον, ο βρετανικός λαός λίγα πράγματα μπορεί να κερδίσει από μια επικείμενη έξοδο από την ΕΕ, εάν αυτή δε συνοδευτεί παράλληλα κι από μια ευρύτερη πάλη για τα εργασιακά και δημοκρατικά του δικαιώματα. Βέβαια αν και με δικό του αγώνα και διεκδικήσεις μπορεί να καταφέρει νίκες προς τα δικά του συμφέροντα, είτε μέσα είτε έξω από αυτήν, είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή για την πλήρη κυριαρχία του κόντρα στα συμφέροντα του κεφαλαίου θα έρθει και σε ρήξη με ιμπεριαλιστικές ενώσεις σαν και την ΕΕ.
Δεύτερον, η Αριστερά μας εξακολουθεί να είναι στον κόσμο της. Έχω διαβάσει να μιλάνε μέχρι και για νίκη της "Δημοκρατίας". Μάλλον οι αυταπάτες μετά το ελληνικό δημοψήφισμα δεν έσπασαν ούτε στο ελάχιστο, αλλά γιγαντώθηκαν. Και μαζί με τις δικές τους, γιγαντώνουν και του ελληνικού λαού. Η ευθύνη δική τους λοιπόν που μπαίνουν ανάχωμα ώστε να καθυστερούμε συνέχεια τον ξεσηκωμό μας. Ακόμα μιλάνε για παράβλεψη του αποτελέσματος του δικού μας δημοψηφίσματος και βλέπουν ελπίδα στην έξοδο του βρετανικού λαού, ΟΧΙ λόγω κάποιας αντιιμπεριαλιστικής πάλης, αλλά ως ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ του δημοψηφίσματος, μιας διαδικασίας της αστικής δημοκρατίας.
Το αν εν τέλει η Αγγλία βγει, δε θα είναι ολοσδιόλου αποτέλεσμα της λαϊκής εντολής, αλλά ξεκάθαρα λόγω των ενδοαστικών αντιθέσεων κι αντιπαραθέσεων, με την επικράτηση της ισχυρότερης γνώμης και του μεγαλύτερου συμφέροντος. Αλλά ακόμη κι η έξοδος είναι ένα σενάριο που δεν έχει ξεκαθαριστεί πλήρως, καθώς πρέπει να δούμε ακόμα και τις διαθέσεις της ισχυρής μερίδας της βρετανικής αστικής τάξης, κρίνοντας από τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ για συνασπισμένη Ευρώπη έναντι του Ρωσικού στρατοπέδου.

Χατζηκωνσταντίνου Δημήτρης
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ για το βρετανικό δημοψήφισμα

0
Βρετανικό δημοψήφισμα
Καμία “τάξη” και σταθερότητα στην Ευρώπη δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω στα ερείπια των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων

1. Παρά την τεράστια πίεση, τους εκβιασμούς και τις απειλές που ασκήθηκαν στο λαό της Βρετανίας από τα κυρίαρχα κόμματα των Συντηρητικών του Κάμερον και των Εργατικών του Κόρμπι, καθώς και απ’ όλες τις μεγάλες δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για παραμονή στην ΕΕ, η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, ρίχνοντας σε βαθιά πολιτική κρίση τη Βρετανία, την ΕΕ και το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Η υπερψήφιση του “Έξω”, από τα πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα, εκφράζει την αποδοκιμασία και καταδίκη της αντιδραστικής πολιτικής που εφαρμόζεται τόσο στην ΕΕ, όσο και στη Βρετανία από την κυβέρνηση Κάμερον. Ο λαός της Βρετανίας αποδοκίμασε και καταδίκασε, με την ψήφο του, την κατεδάφιση όλων των μεταπολεμικών εργατικών κατακτήσεων, την αιματηρή εξοντωτική λιτότητα με την εξαπόλυση ενός ανελέητου και διαρκούς οικονομικού πολέμου που δέχεται, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η εργατική τάξη και οι λαοί της Ευρώπης από την πολιτική των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ, προκειμένου το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο να μεγιστοποιεί τα κέρδη του και να εξασφαλίζει καλύτερους όρους ανταγωνισμού απέναντι στα άλλα διεθνή οικονομικά κέντρα. Είναι οι ίδιοι λόγοι που ο γαλλικός λαός βρίσκεται εβδομάδες στους δρόμους σε μεγάλους απεργιακούς αγώνες, αποδοκιμάζοντας και καταγγέλλοντας την πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης Ολάντ.
Είναι, στο βάθος, οι ίδιοι λόγοι που ξεσήκωσαν και ξεσηκώνουν το λαό μας σε μεγάλους, παρατεταμένους αγώνες ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της ΕΕ και των ντόπιων κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Αν οι δυνάμεις που ηγούνται στο “Έξω” συγκροτούνται, κατά κύριο λόγο, από αστούς εθνικιστές που εναντιώνονται στο Βερολίνο και ονειρεύονται το αυτοκρατορικό μεγαλείο της Βρετανίας, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να μείνουν άφωνοι και αμέτοχοι οι λαϊκοί αγωνιστές μπροστά στην κρίσιμη κατάσταση που διαμορφώνεται.
Σταθερά και αποφασιστικά, όπως παλεύουμε και στη χώρα μας με κεντρικό σύνθημα “Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ”, συνδέοντας αυτόν τον αγώνα με ριζικές εσωτερικές κοινωνικές αλλαγές ενάντια στη ντόπια αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, έτσι και στη Βρετανία υποστηρίζουμε το ίδιο σύνθημα από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, με τους ίδιους στόχους και σκοπούς ενάντια στην πολιτική του βρετανικού ιμπεριαλισμού και των κάθε λογής εκπροσώπων του.

3. Από τη στιγμή που προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα σε μια μεγάλη χώρα της Ευρώπης και είχε αυτό το αποτέλεσμα, ο σπόρος της διάσπασης, του τεμαχισμού και της αποσύνθεσης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ έχει πέσει.
Μπορεί οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις της Βρετανίας, που προετοίμασαν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, να είχαν βασικό στόχο τη διεκδίκηση καλύτερων θέσεων στα πλαίσια της ΕΕ, αποσπώντας ανταλλάγματα από τους βασικούς ανταγωνιστές τους, Γερμανία και Γαλλία, όμως η όλη τροπή των εξελίξεων, με την υπερψήφιση του “Έξω”, θέτει για πρώτη φορά σε δοκιμασία την ίδια την υπόσταση του ιμπεριαλιστικού οργανισμού που ακούει στο όνομα της ΕΕ.
Οι αντιθέσεις, τόσο στο εσωτερικό της Βρετανίας όσο και στους κόλπους της ΕΕ και στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, θα εκδηλωθούν με μεγαλύτερη σφοδρότητα, οξύνοντας, πάρα πέρα, τις αγιάτρευτες πληγές του παγκόσμιου καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος.

4. Οι λαοί της Ευρώπης εξακολουθούν να υφίστανται τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της βάρβαρης πολιτικής της ΕΕ, με το πέταγμα δεκάδων εκατομμυρίων εργαζομένων στην ανεργία και την εξαθλίωση, τη ραγδαία χειροτέρευση των όρων διαβίωσης εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων, την άγρια οικονομική εκμετάλλευση και καταπίεση, την επιβολή ενός νέου εργασιακού μεσαίωνα.
Καμία “τάξη” και σταθερότητα στην Ευρώπη δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω στα ερείπια των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων, πάνω στην πιο άγρια μορφή οικονομικής εκμετάλλευσης και αιματηρής λιτότητας, που προωθεί το Βερολίνο και οι αστικές τάξεις των χωρών της ΕΕ, πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης. Αυτό βροντοφώναξε το βρετανικό δημοψήφισμα.
Οι μεγάλες πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις που γίνονται στην Γαλλία και σ’ άλλες χώρες, όπως την Πορτογαλία, την Ιταλία, Βέλγιο, Βρετανία, αλλά και στη χώρα μας, αποτελούν προοίμιο των μεγάλων πανευρωπαϊκών λαϊκών και εργατικών κινητοποιήσεων που, αναπόφευκτα, θα ξεσπάσουν το επόμενο διάστημα.

Μ-Λ ΚΚΕ

Αθήνα, 24 Ιούνη 2016
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση - συζήτηση της Ταξικής Πορείας για τις αλλαγές στο δημόσιο

0

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ
Νέες αντιδραστικές αλλαγές για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο

Τις τελευταίες ημέρες πληθαίνουν τα δημοσιεύματα των αστικών εφημερίδων για επικείμενες αλλαγές στο Δημόσιο. Όλα στο τραπέζι: από την άμεση κατάθεση νομοσχεδίου για την κινητικότητα και την, για πολλοστή φορά, αναδιοργάνωση και αξιολόγηση των δομών, μέχρι την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Πιο συγκεκριμένα, ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χρ. Βερναρδάκης, πριν ακόμα προλάβουν να εφαρμοστούν πλήρως και σε όλο το Δημόσιο τα οργανογράμματα της προηγούμενης κυβέρνησης, ζητά με επιστολή του προς τους γενικούς γραμματείς και τους γενικούς διευθυντές όλων των δημόσιων υπηρεσιών, εκ νέου, αξιολόγηση και αναδιοργάνωση των δομών και εκπόνηση νέων οργανογραμμάτων. Για πολλοστή φορά πίσω από ωραία λόγια, ούτε λίγο ούτε πολύ προαναγγέλλονται μειώσεις οργανικών δομών, καταργήσεις και συγχωνεύσεις υπηρεσιών, ειδικοτήτων και κλάδων, γιατί όχι και οργανικών θέσεων.
Επίσης, εν μέσω καλοκαιριού, κατά τη γνωστή και δοκιμασμένη τακτική, πρόκειται να ψηφιστεί ο νέος νόμος περί κινητικότητας. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα θα καταγράφονται οι ελλείψεις και το πλεονάζον προσωπικό των δημόσιων φορέων και θα υποβάλλονται οι αιτήσεις των ενδιαφερόμενων για μετακίνηση-απόσπαση. Οι όποιες μετακινήσεις θα γίνονται σε χρόνους «φαστ τρακ» και, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, σε εθελοντική βάση η οποία, όμως, θα εξαντληθεί στο τέλος του 2017 και όσο βέβαια οι ελλείψεις θα ικανοποιούνται από τις αιτήσεις. Για δε το πλεονάζον προσωπικό, αν δεν απολύεται, θα «μετεκπαιδεύεται» και θα μετακινείται, ποιος ξέρει πού.
Όμως, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο ξέρουν πλέον να διακρίνουν την αλήθεια. Γνωρίζουν ότι πίσω από τις εξαγγελίες περί «εξορθολογισμού» βρίσκονται νέες απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις, πίσω από τον «σχεδιασμό της παρακολούθησης και διαμόρφωσης πολιτικής» κρύβεται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια, πίσω από την «αξιολόγηση» βρίσκεται η τρομοκρατία και η πειθάρχηση. Με την εμπειρία τους από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, οι εργαζόμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω από την ανάγκη για «εξυπηρέτηση του Δημοσίου συμφέροντος» κρύβονται οι απαιτήσεις των δανειστών και πίσω από την «εξοικονόμηση πόρων» κρύβονται οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, τα άδεια από εκπαιδευτικούς σχολεία και τα ερημωμένα από νοσηλευτικό προσωπικό νοσοκομεία.
Πρόσφατα, δε, η κυβέρνηση προανήγγειλε την επανεκκίνηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων στο Δημόσιο από τον Σεπτέμβρη. Όμως, παράλληλα, ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης, έχει ήδη δρομολογήσει νέο νομοσχέδιο-οδοστρωτήρα των εργασιακών δικαιωμάτων και νέο συνδικαλιστικό νόμο-ταφόπλακα των αντιστάσεων. Προσπαθεί ανεπιτυχώς να πείσει το λαό ότι πρωτοστατεί στην υπεράσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Επαίρεται για την πρόθεσή της για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο Δημόσιο που κάθε άλλο παρά για το καλό των εργαζομένων θα είναι. Συλλογική Σύμβαση που δεν θα έχει κανένα «προαπαιτούμενο», καθώς θα ρυθμίζει εξαρχής τις προσλήψεις (αριθμό και ειδικότητες), τα προσόντα διορισμού ανά κλάδο και ειδικότητα, το καθεστώς τοποθετήσεων, τις πρόσθετες αμοιβές και τα επιδόματα, τις άδειες και τους χρόνους απασχόλησης ανά ειδικότητα και κλάδο. Όλα εντέλει στο κρεβάτι του Προκρούστη, από τις αμοιβές ως τις σχέσεις εργασίας και όλα, βέβαια, σύμφωνα με τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί με τους δανειστές και τους θεσμούς να πιέζουν για ατομικές συμβάσεις, αλλαγή του καθεστώτος των προσλήψεων, αλλαγή των όρων και συνθηκών εργασίας, ελαστικές σχέσεις, συνεχή κινητικότητα με λίγα λόγια «κανόνες και εργασιακές συνθήκες ιδιωτικού τομέα». Στόχος, να αλλάξουν άμεσα οι εργασιακοί όροι στο Δημόσιο (τον τελευταίο εργασιακό χώρο που τηρούνται και διασφαλίζονται στοιχειωδώς κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα), να καταργηθεί η μόνιμη εργασιακή σχέση και να τσακιστεί κάθε δυνατότητα οργάνωσης και διεκδίκησης.
Κι ενώ η κατάσταση είναι έτσι, κι ενώ διαψεύδονται και γκρεμίζονται μέρα με τη μέρα όλες οι αυταπάτες της αριστερής διακυβέρνησης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε μια ύστατη προσπάθεια να παρουσιάσει έργο και να διατηρήσει τον ομφάλιο λώρο της με τα μεσαία στρώματα της δημοσιοϋπαλληλίας, καταφεύγει σε μια σειρά από αλλαγές στην εσωτερική λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, καθαρά για λόγους εντυπώσεων. Με το άγχος τού «εδώ και τώρα» και την πίεση να παρουσιάσει έργο, με την καχυποψία που προκύπτει από την έλλειψη μηχανισμού και ουσιαστικής σύνδεσης με τους εργαζόμενους, πιέζει όλο και περισσότερο για το... τίποτα. Εγκύκλιοι δήθεν νοικοκυρέματος, προτάσεις για μικρές τάχα αλλαγές στο ωράριο, απανωτές συγκροτήσεις επιτροπών συνδιοίκησης και συνδιαχείρισης, μπας και τσιμπήσει κανείς, εκατοντάδες θέσεις συμβούλων και συνεργατών, σελίδες επί σελίδων με αυτονόητα που βαφτίζονται έργο και μάλιστα φιλολαϊκό... Κινήσεις που δήθεν θα έκαναν το λαό και τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να ξεχάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ψηφιστεί και θα τους έπειθαν ότι τάχα η χώρα μπαίνει σε τροχιά νοικοκυρέματος και μάλιστα με αριστερό πρόσημο.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και αδυσώπητη. Η πολλαπλής δεξιάς πολιτικής κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ψηφίζει αντιλαϊκούς νόμους το έναν μετά τον άλλο, (ασφαλιστικό, φορολογικό) και προετοιμάζει το έδαφος για νέα αντιδραστικά νομοσχέδια για εργασιακά και συνδικαλισμό. Έχει υποταχθεί πλήρως στις σκληρές απαιτήσεις ΕΕ και ΔΝΤ για μεροκάματα πείνας, άθλιες συνθήκες εργασίας και τρομοκρατία και κλιμακώνει την επίθεση με μέτρα που, αν περάσουν, θα δώσουν ένα νέο χτύπημα στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού και θα προσθέσουν μια νέα ήττα στους εργαζομένους. Η απάντηση βρίσκεται μόνο στη συγκροτημένη πάλη, στην οργάνωση της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αναμέτρησης των εργαζομένων με τις δυνάμεις του συστήματος και της επίθεσης.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25 Ιουν 2016

Κάλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) για τα 50 χρόνια της ΜΠΠΕ*

0
Να γιορτάσουμε τα πενηντάχρονα  της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης και της Ιστορικής Ένοπλης Εξέγερσης του Ναξαλμπάρι!
 
Την εκατοστή επέτειο της κοσμοϊστορικής Ρώσικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης και τα διακόσια  χρόνια από τη γέννηση του Μεγάλου Δάσκαλου του Διεθνούς Προλεταριάτου Καρλ Μαρξ με ενθουσιασμό και μαχητικό πνεύμα!

Αγαπητοί σύντροφοι, φίλοι της ινδικής επανάστασης, εργάτες, αγρότες, εργαζόμενοι,
Σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα πρόκειται να γιορτάσουμε τέσσερις ιστορικές προλεταριακές επετείους. Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (ΜΠΠΕ), που συμπληρώνει την 50η της επέτειο φέτος, ήταν μια χωρίς προηγούμενο μαζική επαναστατική έκρηξη στη σοσιαλιστική Κίνα καθοδηγημένη από τον Μάο και το ΚΚ Κίνας. Στόχευε να φέρει κάθε σφαίρα του πολιτιστικού εποικοδομήματος σε συνάφεια με την σοσιαλιστική οικονομική βάση μέσω της αντιπαράθεσης εκατομμυρίων  εργαζόμενων μαζών ενάντια στην αστική και κάθε αντιδραστική κουλτούρα. Επρόκειτο για μια σκληρή ταξική πάλη ενάντια στους  οπαδούς του καπιταλιστικού δρόμου. Ήταν συνέχιση της αντί-ρεβιζιονιστικής πάλης της Μεγάλης Αντιπαράθεσης και αποτέλεσε ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη της Κινέζικης Επανάστασης.
Ενίσχυσε τα διδάγματα του Μάο πως  θα χρειαστούν πολλές πολιτιστικές επαναστάσεις στο δρόμο για τον κομμουνισμό μέσω της οικοδόμησης και σταθεροποίησης του σοσιαλισμού. Σε διεθνές επίπεδο παρείχε τις συνθήκες και το πλαίσιο για μια αποφασιστική ρήξη με το ρεβιζιονισμό στα κομμουνιστικά κινήματα πολλών χωρών, τη δημιουργία Μαρξιστικών – Λενινιστικών   κομμάτων και ένα νέο κύμα ένοπλων αγροτικών επαναστατικών πολέμων.  Στην Ινδία η μεγάλη ένοπλη αγροτική επαναστατική εξέγερση του Ναξαλμπάρι, η οποία συμπληρώνει φέτος πενήντα χρόνια, επηρεάστηκε και εμπνεύστηκε από την ΜΠΠΕ. Το Ναξαλμπάρι ήταν ένα πρωτοπόρο γεγονός με την καθοδήγηση του συντρόφου Τσάρου Μαζουμντάρ και αποτέλεσε ένα νέο ξεκίνημα στην ιστορία της δημοκρατικής επανάστασης στη χώρα.
Πλησιάζει επίσης η εκατοστή επέτειος της μεγάλης Ρωσικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Γκρέμισε την πολιτική εξουσία των ρωσικών αστικών και φεουδαρχικών τάξεων με ένοπλη εξέγερση και για πρώτη φορά εγκαθίδρυσε ένα νέο κράτος της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών με την καθοδήγηση των Λένιν – Στάλιν. Ανέλαβε το καθήκον να οικοδομήσει το σοσιαλισμό και να βάλει τις βάσεις για ένα σοσιαλιστικό σύστημα που θα οδηγήσει στον κομμουνισμό. Η Μπολσεβίκικη Επανάσταση καθοδηγήθηκε από τη σωστή προλεταριακή ιδεολογία του Μαρξισμού και ένα σωστό προλεταριακό επαναστατικό κόμμα. Υιοθέτησε σωστή στρατηγική και τακτική και εξαπέλυσε σφοδρό αγώνα ενάντια στον δεξιό και “αριστερό” οπορτουνισμό μέσα στο κόμμα και τη χώρα. Στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της πάλης ενάντια στον ντόπιο και διεθνή οπορτουνισμό, ο Μαρξισμός εξελίχτηκε σε ένα ανώτερο στάδιο, τον Λενινισμό ή Μαρξισμό – Λενινισμό. Πλησιάζουν επίσης τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ, του ιδρυτή της προλεταριακής ιδεολογίας, πολιτικής και επιστημονικού σοσιαλισμού, ενός μεγάλου επαναστάτη φιλόσοφου που διατύπωσε μια εντελώς νέα και πλήρως επιστημονική θεωρία και μέθοδο. Ο Μαρξ έδειξε ένα νέο δρόμο για την ανθρωπότητα που οικοδομήθηκε στον σκληρό ταξικό αγώνα και στην πάλη ενάντια στην αστική και μικροαστική ιδεολογία, οικονομία, πολιτική και κουλτούρα καθώς και στην πάλη ενάντια στον δεξιό και “αριστερό” οπορτουνισμό στο εσωτερικό του κινήματος της εργατικής τάξης. Σημάδεψε την αυγή μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα η οποία ήταν αλυσοδεμένη στην εκμετάλλευση και την καταπίεση για χιλιάδες χρόνια.
Αυτό έκανε τη μετάβαση στην αταξική κοινωνία – και επομένως στο βασίλειο της ελευθερίας – απτή πραγματικότητα. Οι επέτειοι αυτές είναι σημαντικές ευκαιρίες για να επιβεβαιωθεί η αδιάψευστη αλήθεια ότι η μόνη εναλλακτική λύση  στη μισθωτή σκλαβιά, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την επικυριαρχία, τη μιζέρια, τις διακρίσεις, την ανισότητα, την καταστροφή, τις κρίσεις και τους πολέμους που προκαλεί ο καπιταλισμός στο σύγχρονο κόσμο είναι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός. Είναι ευκαιρίες για να διακηρύξουμε και πάλι πως  στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο οι νεκροθάφτες του θα θάψουν τις παλιές παρηκμασμένες κοινωνικές σχέσεις και θα χτίσουν νέες στην πορεία προς μια αταξική κοινωνία, επιφέροντας έτσι το τέλος της ανθρώπινης προϊστορίας και το ξεκίνημα της πραγματικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Όσοι ισχυρίζονται τη μονιμότητα του καπιταλισμού και το ξεπερασμένο του κομμουνισμού ηθελημένα ξεχνάνε πως  η ανθρωπότητα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της σε αταξικές κοινωνίες και είναι προορισμένη να ξαναγυρίσει στην αταξικότητα περνώντας από μια σειρά ανοδικά στάδια καθοδηγημένη από το προλεταριάτο – την νεότερη, την τελευταία και την πιο επαναστατική τάξη της ιστορίας.
Όσοι δείχνουν τις ανατροπές που συνέβησαν στη Σοβιετική και την Κινέζικη κοινωνία ξεχνάνε ηθελημένα ότι  η αστική τάξη χρειάστηκε να υποστεί αμέτρητες ήττες σε διάστημα αρκετών αιώνων προτού αναδειχτεί νικήτρια στον αγώνα για εξουσία απέναντι στη φεουδαρχία. Μετά την Κομμούνα του Παρισιού κάθε ήττα πρόσφερε νέα διδάγματα στο προλεταριάτο. Μαθαίνοντας από τα λάθη και τις ήττες το προλεταριάτο και το κόμμα του θα συνεχίσουν αδυσώπητα, πεισματικά και σταθερά τον αγώνα ενάντια στην αστική τάξη, και σαν πρωτοπορία όλων των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων θα οικοδομήσουν το σοσιαλισμό σε μια χώρα και μετά σε περισσότερες ώστε τελικά να εγκαθιδρύσουν το σοσιαλισμό σε παγκόσμιο επίπεδο νικώντας τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και κάθε αντίδραση.
Κατόπιν, αφού έχουν ωριμάσει όλες οι συνθήκες, η κοινωνία θα μπορέσει τελικά να γράψει στο λάβαρο της “από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του”. Έτσι ας επαναβεβαιώσουμε στον γιορτασμό αυτών των επετείων ότι  δεν υπάρχει εναλλακτική στον Μαρξισμό/Λενινισμό/Μαοϊσμό! Δεν υπάρχει εναλλακτική στην προλεταριακή καθοδήγηση και το προλεταριακό κόμμα! Δεν υπάρχει εναλλακτική στην επανάσταση και δεν υπάρχει εναλλακτική στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!
Τρεις άλλες επέτειοι – η 50η επέτειος της ΜΠΠΕ, η 100η της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και  η 200η της γέννησης του Καρλ Μαρξ – θα γιορταστούν από το προλεταριάτο σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το κόμμα μας, το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό), είναι ένα πιστό κομμάτι του διεθνούς προλεταριάτου. Καθοδηγείται από την επιστημονική ιδεολογία του Μαρξισμού – Λενινισμού – Μαοϊσμού (ΜΛΜ) και μετουσιώνει δημιουργικά την ιδεολογία αυτή σε συγκεκριμένη επαναστατική πράξη. Αγωνίζεται σταθερά και πεισματικά ενάντια σε  όλες τις μορφές του ρεβιζιονισμού, είτε είναι δεξιός οπορτουνισμός είτε “αριστερός” σεχταρισμός. Έχει εξαπολύσει έναν πλατύ παρατεταμένο πόλεμο ώστε να φέρει σε πέρας επιτυχημένα τη Νέα Δημοκρατική Επανάσταση (ΝΔΕ) στην Ινδία ως αξεχώριστο κομμάτι της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.
Το ΚΚΙ (Μαοϊκό) ενώνεται με το διεθνές προλεταριάτο στο γιορτασμό αυτών των σημαντικών επετείων. Είναι καθήκον μας να γιορτάσουμε αυτά τα παγκόσμια προλεταριακά επαναστατικά γεγονότα μαζί με όλα τα γνήσια μαοϊκά κόμματα και οργανώσεις και άτομα στον κόσμο σαν ένα τρόπο να στηρίξουμε, υπερασπίσουμε, ακολουθήσουμε και εφαρμόσουμε τον ΜΛΜ στην περάτωση της ΝΔΕ στη χώρα μας. Ο γιορτασμός αυτών των επετείων σημαίνει να συλλάβουμε την επαναστατική ουσία του Μαρξισμού, να μιμηθούμε το πνεύμα των νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων του παρελθόντος, να διδαχτούμε από τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες του παγκόσμιου προλεταριάτου, να διδαχτούμε από τα λάθη και τις ήττες μας και να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις για να προχωρήσουμε θαρραλέα για την επιτυχία της ΝΔΕ στις νέες κοινωνικές και επαναστατικές συνθήκες αγωνιζόμενοι ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση.
Επομένως αυτές οι ιστορικές επέτειοι θα πρέπει να γιορταστούν από το κόμμα μας όσο γίνεται καλύτερα όπου έχουμε παρουσία. Όλες οι κομματικές οργανώσεις θα πρέπει να προετοιμαστούν, να βάλουν τα δυνατά τους και να καλέσουν τις μάζες να συμμετέχουν δραστήρια και ενεργητικά. Τους καλούμε να γιορτάσουμε την 50η επέτειο της ΜΠΠΕ από τις 16 ως τις 22 του Μάη 2016, την 50η επέτειο του Ναξαλμπάρι από 23 ως 29 Μάη 2017, την 100η επέτειο της Μπολσεβίκικης Επανάστασης από 7 ως 13 Νοέμβρη 2017 και την 200η επέτειο της γέννησης του Καρλ Μαρξ από 5 ως 11 Μάη 2018. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν γίνει δυνατός ο γιορτασμός στις παραπάνω ημερομηνίες να γίνει προσπάθεια σε οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία των αντίστοιχων ετών. (Η ΚΕ λυπάται για την καθυστέρηση του γιορτασμού της ΜΠΠΕ λόγω ανυπέρβλητων εμποδίων. Θα πρέπει επομένως να τη γιορτάσουμε σε οποιαδήποτε ημερομηνία μεταξύ Μάη 2016 και Μάη 2017 με σκοπό τη μετάδοση στις μάζες της τεράστιας σημασίας της ΜΠΠΕ). Αυτές οι επέτειοι θα μπορούν να γίνουν είτε με τη μορφή καμπάνιας είτε σαν Επετειακές Εβδομάδες.

Σύντροφοι,
Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα προκαλεί οξείς οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, ένταση της εκμετάλλευσης και καταπίεσης και αρπαχτικούς πολέμους στον πλανήτη. Η μεγάλη πλειονότητα των χωρών, εθνών και λαών υφίσταται τον αυξανόμενο στραγγαλισμό του ιμπεριαλισμού με αποτέλεσμα τη μαζική δυσαρέσκεια και την αντίσταση των λαών. Οι επερχόμενες κοινωνικές αναταραχές προκαλούν τρόμο στους αντιδραστικούς και τους θεσμούς τους.
Γι” αυτό υιοθετούν διάφορες κατασταλτικές και απατηλές ταχτικές, όπως την αντεπαναστατική προπαγάνδα ενάντια στον ΜΛΜ και τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις, τις Νέες Δημοκρατικές Επαναστάσεις και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και τους λαϊκούς δημοκρατικούς αγώνες για να κατευνάσουν και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια. Σε τέτοιες συνθήκες ο στόχος μας πρέπει να είναι να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό σε ευρύτερο πεδίο που να περιλαμβάνει την ιδεολογική, πολιτική, στρατιωτική και όλες τις άλλες σφαίρες. Οι τέσσερις επέτειοι πρέπει να χρησιμοποιηθούν γιαυτό το καθήκον.
Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ευκαιρίες για να εκπαιδεύσουμε ιδεολογικά και πολιτικά τους εργάτες, αγρότες, φοιτητές, νεολαίους διανοούμενους, καταπιεζόμενα κοινωνικά στρώματα όπως γυναίκες, Νταλίτ, Αντιβάσι καταπιεσμένες εθνότητες και θρησκευτικές μειονότητες καθώς και όλα τα υπόλοιπα τμήματα των εργαζόμενων ων μαζών. Να τους καλέσουμε να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να ενωθούν και να οργανωθούν ώστε να μπορέσουν να αντισταθούν στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης με όλα τα δυνατά μέσα. Να καλέσουμε τις μάζες να συμμετέχουν στη ΝΔΕ και να στρατευτούν στον λαϊκό πόλεμο μαζικά και αγωνιστικά. Θα πρέπει να περάσει το μήνυμα πως  η ΝΔΕ είναι ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση των  εργαζόμενων μαζών. Αυτό είναι ακόμη πιο κρίσιμο στη σημερινή συγκυρία όπου ο Βραχμανικός Ινδουιστικός φασισμός υπηρετεί τα συμφέροντα των ινδικών αρχουσών τάξεων και ο ιμπεριαλισμός επιτίθεται στον κομμουνισμό πιο άγρια και πλατιά, καθώς και ενάντια σε κάθε προοδευτική και δημοκρατική ιδεολογία, κίνημα, κουλτούρα, αξία, όνειρα και πράξεις είτε ανοιχτά είτε με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Θα πρέπει να σχεδιάσουμε δυο ειδών προγράμματα για το γιορτασμό αυτών των επετείων. Το πρώτο θα αφορά τις αγροτικές περιοχές και θα οργανωθεί από το Κόμμα, τον Αντάρτικο Στρατό, τις Λαϊκές Επαναστατικές Επιτροπές (ΛΕΕ) και τις Μαζικές Επαναστατικές Οργανώσεις (ΜΕΟ). Το δεύτερο θα είναι το ανοιχτό και νόμιμο πρόγραμμα ειδικά στις πόλεις που θα οργανωθεί από νόμιμες οργανώσεις είτε ανεξάρτητα είτε σε συνεργασία με άλλες επαναστατικές – δημοκρατικές δυνάμεις και άτομα. Η ηγεσία των ΜΕΟ θα πρέπει να αναλάβει την καλύτερη δυνατή πρωτοβουλία στην οργάνωση αυτών των εκδηλώσεων. Θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη του σχεδιασμού σε συνεργασία με άλλες φιλικές δυνάμεις. Παρόλο που η 50η επέτειος του Ναξαλμπάρι έχει διεθνή σημασία συνδέεται βασικά με τον εξελισσόμενο παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο στη χώρα μας. Φιλο-μαοϊκά και ριζοσπαστικά δημοκρατικά κόμματα, οργανώσεις και άτομα σε πανινδικό και πολιτειακό επίπεδο μπορεί να επιθυμούν να γιορτάσουν μαζί μας αυτήν την επέτειο αν εμείς κάνουμε τις απαραίτητες προσπάθειες, πάρουμε πρωτοβουλίες και δείξουμε την αναγκαία ευελιξία. Αν και είναι σημαντικό να γιορτάσουμε ενωτικά με άλλους την επέτειο δεν θα πρέπει ωστόσο να μειώσουμε την ιδεολογικο-πολιτική ουσία και σημασία του Ναξαλμπάρι. Γιαυτό θα είναι καλύτερο να συνδιοργανώσουμε μόνο με όσους στηρίζουν πλατιά το Ναξαλμπάρι χωρίς να  αλλοιώνεται  η ουσία του. Θα πρέπει να στηρίζουν γενικά τα δρώντα επαναστατικά και δημοκρατικά κινήματα. Έχοντας αυτά υπ΄ όψη, η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή μπορεί να εξασφαλιστεί. Η ΚΕ απευθύνει έκκληση στα γνήσια προλεταριακά κόμματα, οργανώσεις και άτομα διαφόρων χωρών καθώς και στους φίλους, συμπαθούντες και υποστηρικτές της Ινδικής επανάστασης να οργανώσουν εκδηλώσεις γιορτασμού της 50ης επετείου του Ναξαλμπάρι μέσα το πλαίσιο του εξελισσόμενου παρατεταμένου λαϊκού πολέμου στην Ινδία.
Γνήσιοι Μαρξιστές αλλά και ρεβιζιονιστές θα γιορτάσουν την 50η επέτειο της ΜΠΠΕ, την εκατονταετία της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και τα 200 χρόνια του Μαρξ. Έτσι υπάρχει η πιθανότητα να οργανωθούν αυτές οι εκδηλώσεις με ακόμη πλατύτερη συμμετοχή από αυτές που θα οργανωθούν για το Ναξαλμπάρι. Όμως θα πρέπει να ενωθούμε μόνο με τους Μαρξιστές και τις δημοκρατικές δυνάμεις που στηρίζουν τον πυρήνα των διδαγμάτων του Μαρξ – την απόλυτη ανάγκη να συντριβεί το παλιό κράτος με τη βία, να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός με τη δικτατορία του προλεταριάτου ώστε να προχωρήσει στην αταξική κοινωνία, δηλ. τον κομμουνισμό. Αυτά τα ουσιαστικά διδάγματα του Μαρξισμού – που εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στη Ρωσία με την καθοδήγηση των Λένιν – Στάλιν – αγνοούνται από τους ρεβιζιονιστές και τους νεο-ρεβιζιονιστές αντιπαλεύοντας έτσι τον Μαρξισμό στο όνομα του Μαρξισμού εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
Αυτές οι δυνάμεις υπάρχουν σε όλες τις χώρες και προσπαθούν να εμποδίσουν την εργατική τάξη να προχωρήσει στον επαναστατικό δρόμο. Οπορτουνιστές όπως το ΚΚΙ και το ΚΚΙ (Μ) στη χώρα μας δεν ακολουθούν αυτά τα θεμελιακά διδάγματα του Μαρξ. Γι΄ αυτό θα ήταν καλύτερα να αποφύγουμε την κοινή διοργάνωση μαζί τους. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως  είναι αδύνατο να αγωνιστούμε κατά του εχθρού με καθαρότητα, θάρρος και ενότητα στις γραμμές του κόμματος και του λαού χωρίς ανυποχώρητο και αδιαπραγμάτευτο αγώνα κατά του οπορτουνισμού όλων των αποχρώσεων. Πάντως όσοι διανοούμενοι ενστερνίζονται την ουσία των διδαγμάτων του Μαρξ, της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και της ΜΠΠΕ μπορούν να καλεστούν στα φόρουμ και τις εκδηλώσεις παρά τη στήριξη τους σ΄ αυτά τα κόμματα.
Μιας και η 50η επέτειος της ΜΠΠΕ, η 100η της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και τα 200 χρόνια του Μαρξ θα γιορταστούν διεθνώς, θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες να οργανωθεί τουλάχιστον μια διεθνής εκδήλωση σε κάποια Ινδική πόλη σε ημερομηνία που θα συμφωνηθεί με όλους τους συμμετέχοντες. Παρομοίως Ινδοί επαναστάτες θα πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς εκδηλώσεις που θα οργανωθούν από γνήσιους επαναστάτες στο εξωτερικό.
Θα πρέπει να αναμένεται πως  ο εχθρός θα προσπαθήσει να φέρει κάθε είδους εμπόδιο για μην γίνουν οι εκδηλώσεις είτε στις πόλεις είτε στην ύπαιθρο. Να είμαστε προετοιμασμένοι γιαυτό εφαρμόζοντας ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα σχέδια ώστε οι εκδηλώσεις να έχουν επιτυχία παρά τις προσπάθειες αποδιοργάνωσης τους. Θα πρέπει να οργανώσουμε είτε ανοιχτές συγκεντρώσεις είτε σε κλειστούς χώρους ή σεμινάρια στις πόλεις βασιζόμενοι στη μαζική μας βάση και κινητοποιώντας τον κόσμο. Όλες οι εκδηλώσεις θα πρέπει να στοχεύουν στη μετάδοση στις πλατιές μάζες της ιδεολογίας του ΜΛΜ, της επικαιρότητας του στις σημερινές συνθήκες και στο μέλλον και της ιδεολογικο-πολιτικής γραμμής του κόμματος. Ο ΜΛΜ θα πρέπει να παρουσιάζεται σαν η εναλλακτική σε κάθε αστική και μικροαστική ιδεολογία, όπως ο οικονομισμός, ο ρεφορμισμός, ο κοινοβουλευτισμός, ο μεταμοντερνισμός, κλπ. Θα πρέπει να τονίζονται η αναγκαιότητα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, οι χωρίς προηγούμενο ιστορικές επιτυχίες της Ρώσικης και της Κινέζικης επανάστασης και οι μεγάλοι πρόοδοι στην ιστορία της ανθρωπότητας παρά τις μεταγενέστερες προδοσίες των ρεβιζιονιστών, των αποστατών και αυτών που πήραν τον καπιταλιστικό δρόμο μέσα από τις γραμμές του Κόμματος. Πρέπει να συζητηθούν σε βάθος και περιεκτικά οι αιτίες της κατάρρευσης του Ρωσικού, του Κινέζικου και άλλων σοσιαλιστικών ή νεοδημοκρατικών κρατών μαζί με τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για να αποτραπούν παρόμοιες ανατροπές στο μέλλον. Θα πρέπει να τίθενται στις πλατιές λαϊκές μάζες οι απόψεις μας για την επιστημονική θεωρία του προλεταριάτου που ξεπηδά από την πάλη για την παραγωγή, την ταξική πάλη και το επιστημονικό πείραμα, η ανάγκη για την εφαρμογή της προλεταριακής ηγεμονίας στη μέθοδο και το στιλ δουλειάς καθώς και η εφαρμογή της ταξικής γραμμής και της μαζικής γραμμής.
Επιπλέον το Κόμμα, ο Αντάρτικος Στρατός, τα όργανα της λαϊκής εξουσίας και οι επαναστατικές μαζικές οργανώσεις θα πρέπει να προπαγανδίσουν πλατιά τις επιτυχίες του Ινδικού επαναστατικού κινήματος. Όλες οι κομματικές επιτροπές από την κορυφή μέχρι τη βάση, μαζί με τις κομματικές φράξιες στις μαζικές οργανώσεις και τα φόρουμ του ενιαίου μετώπου θα πρέπει να προχωρήσουν σε θεωρητικές μελέτες και πολιτικά μαθήματα πάνω στον ΜΛΜ, τη Μπολσεβίκικη Επανάσταση, τη ΜΠΠΕ και τη ΝΔΕ στη χώρα μας. Θα πρέπει να ξεκινήσουν νέες εκστρατείες στρατολόγησης ώστε να συμπληρωθούν με νέες δυνάμεις, το Κόμμα, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή και οι Μαζικές Οργανώσεις.
Στις Αντάρτικες Ζώνες θα πρέπει να γίνουν λαμπαδηδρομίες και ένοπλες πορείες, συλλαλητήρια, ανοιχτές συγκεντρώσεις, γκρούπες, κλπ ακολουθώντας όλες τις αμυντικές και συνωμοτικές λειτουργίες λαμβανομένης υπ΄ όψη της πιθανότητας να δεχτούν επίθεση από τον εχθρό. Επίσης στις πόλεις θα πρέπει να γίνουν συλλαλητήρια, κλειστές και ανοιχτές συγκεντρώσεις, σεμινάρια, κλπ οργανωμένα από τις Μαζικές Οργανώσεις με κινητοποίηση κοντινών σε μας δυνάμεων και του λαού. Το Κόμμα, ο Αντάρτικος Στρατός, οι ΛΕΕ και οι ΜΕΟ θα πρέπει να ετοιμάσουν προπαγανδιστικό υλικό, να δώσουν συνεντεύξεις και να εκδώσουν θεωρητικά – πολιτικά βιβλία και ειδικές εκδόσεις των περιοδικών σε διάφορες γλώσσες.
Θα πρέπει να εκδοθούν ή να επανεκδοθούν βιβλία σχετικά με την επαναστατική θεωρία και ιστορία. Το προπαγανδιστικό υλικό και κάθε άλλη έκδοση θα πρέπει να έχουν ένα απλό και δημιουργικό στιλ παρουσίασης εύκολα κατανοητό από τις μάζες. Οι παρατάξεις μας στις ΜΟ θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα και να πάρουν πρωτοβουλίες σχετικά με  αυτό. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην έκδοση βιβλίων, μπροσούρων, συλλογών άρθρων γραμμένων με απλό και καθαρό τρόπο με σκοπό την κατανόηση του ΜΛΜ, της Ρώσικης Επανάστασης, της ΜΠΠΕ και της κομματικής ιστορίας από τα στελέχη και τους ακτιβιστές. Δεδομένης της σημασίας των τεσσάρων επετείων θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην άνοδο του ιδεολογικού – πολιτικού επιπέδου του Κόμματος. Η επανάσταση είναι γιορτή των εργατών και των εργαζόμενων μαζών και οι νίκες τους είναι οι καρποί των ηρωικών θυσιών τους. Οι επέτειοι που έρχονται είναι επίσης γιορτινές στιγμές των μαζών. Γι΄ αυτό η δραστήρια συμμετοχή τους θα πρέπει να εξασφαλιστεί μέσα από την προπαγάνδα μας, την κινητοποίηση και τις εκδηλώσεις. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε για τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή του λαού ώστε αυτές οι εκδηλώσεις να γίνουν δικές του και έτσι να δυναμώσουν με ενθουσιασμό το ρόλο τους στον συνεχιζόμενο επαναστατικό πόλεμο.

Σύντροφοι,
Το διεθνές προλεταριάτο σηκώνει στους ώμους του την ιστορική ευθύνη να οδηγήσει τις  μάζες σε χιλιάδες μάχες ενάντια στον εχθρό μέσα από ένα βασανιστικό μονοπάτι προς την αταξική κοινωνία. Κραδαίνοντας το ανίκητο όπλο του ΜΛΜ – του Μαρξισμού του σήμερα – θα συνεχίσει την πορεία του προς την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής. Το Κόμμα μας, ως ένα απόσπασμα του, έχει πετύχει σημαντικές νίκες τα τελευταία πενήντα χρόνια μετά την μεγάλη ένοπλη αγροτική εξέγερση του Ναξαλμπάρι, περνώντας μέσα από δύσβατα  μονοπάτια, με πολλά σκαμπανεβάσματα και ζιγκ ζαγκ και βαδίζοντας το δρόμο του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου. Αυτές οι επιτυχίες οφείλονται στη δημιουργική εφαρμογή του ΜΛΜ στις συγκεκριμένες συνθήκες της χώρας, στην αντίσταση απέναντι στη συνεχή φασιστική καταπίεση των αρχουσών τάξεων σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές και στο αίμα χιλιάδων ηρωικών μαρτύρων. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις επετείους για να υπερασπιστούμε αυτές τις επιτυχίες και να εμπνευστούμε απ΄ αυτές για να προχωρήσουμε τον λαϊκό πόλεμο. Θα πρέπει να εφοδιάσουμε, μορφώσουμε και αναπλάσουμε το Κόμμα και τις μάζες με τον ΜΛΜ και να θέσουμε μπροστά τους τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες και τα διδάγματα από τα λάθη μας. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δυναμώσουμε τον ενθουσιασμό και το μαχητικό πνεύμα του Κόμματος, του Αντάρτικου Στρατού, των ΛΕΕ, των ΜΕΟ, των φιλικών δυνάμεων και των μαζών μέσα απ΄ αυτές τις εκδηλώσεις.  Θα πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των φιλικών δυνάμεων και του λαού και να τους φέρουμε στη μεριά μας ώστε ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα πρέπει να προπαγανδίσουμε τη Νέα Δημοκρατία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό σαν το μόνο δρόμο για την απελευθέρωση από τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της δουλείας και της σκλαβιάς. Αυτός είναι ο δρόμος που μας έδειξαν οι μεγάλοι διεθνείς προλετάριοι δάσκαλοι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και Μάο. Αυτό είναι το μονοπάτι που χάραξαν η Μπολσεβίκικη Επανάσταση, η Κινέζικη Επανάσταση και το Ναξαλμπάρι. Με την ευκαιρία των τεσσάρων επετείων ας ανανεώσουμε τον όρκο πίστης να συνεχίσουμε σε αυτό το μονοπάτι! Καλούμε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα μέλη να προπαγανδίσουν πλατιά αυτό το κάλεσμα στο λαό και να φέρουν σε πέρας με επιτυχία τις επετειακές εκδηλώσεις με την ενεργή συμμετοχή και δράση τους.

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,
Γκαναπάθι
Γενικός Γραμματέας
Κεντρική Επιτροπή
ΚΚΙ (Μαοϊκό)

* Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚ Ινδίας ( Μαοϊκό )  έχει ημερομηνία 16 Μαρτίου 2016. Εγινε γνωστή    στις 6 Ιουνίου 2016 όταν αναρτήθηκε   στην ηλεκτρονική τοποθεσία www.bannedthought.net/India/CPI-Maoist-Docs/index.htm#2016, στα αγγλικά και στα Χίντι. Την μετάφραση από τα αγγλικά έκανε ο Α.Λ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιάννενα: Για το συλλαλητήριο της Πέμπτης 23/6

0
Συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε προχθές στο κέντρο της πόλης ενάντια στην συνεχιζόμενη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού.
Το συλλαλητήριο προέκυψε από κάλεσμα του Εργατικού Κέντρου.


Να σημειώσουμε ότι το Εργατικό Κέντρο εδώ και δύο μήνες περίπου έγινε "κόκκινο και ταξικό", δηλαδή ΠΑΜΕ.
Ήταν, λοιπόν, ένα κάλεσμα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ για την ανεργία, μέσω Εργατικού Κέντρου. Ένα κάλεσμα που μεταφέρθηκε -χωρίς ενημέρωση- μία βδομάδα μετά και συνέπεσε(!) με το φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Με βάση όλα αυτά, και μέσα στο γενικότερο κλίμα αποσυγκρότησης, προέκυψε ένα άμαζο συλλαλητήριο πλήρως αναντίστοιχο των απαιτήσεων. Περίπου 230 άνθρωποι διαδήλωσαν. 150 με το μπλοκ του ΠΑΜΕ και 80 με το μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης- Α.Α.Σ.. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ δεν κατέβασαν πανό.
Όπως αναμενόταν ο νέος "ταξικός προσανατολισμός" εκφράστηκε και στο δρόμο. Έτσι λοιπόν, 15 περίπου ΚΚΕδες στήσανε αλυσίδες-φράχτη για να χωρίσουν τις δυνάμεις της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. από την υπόλοιπη διαδήλωση. Και έτσι, άφησαν 60 μέτρα(!!) απόσταση από τον τελευταίο διαδηλωτή του ΠΑΜΕ, χωρίζοντας την διαδήλωση.
Η ιστορία θα δείξει αν τα 60 μέτρα αρκούν για να κρυφτούν τα "ανύπαρκτα μ-λ".

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τουρκία: Από το αεροδρόμιο στη φυλακή!

0
Μόλις έφτασε από τη Γερμανία στην Τουρκία, συνελήφθη η καθηγήτρια και πρόεδρος του Ιδρύματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα Sebnem Korur Fincancı. H Fincancı, την Παρασκευή 17 Ιούνη, συμμετείχε στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους δικαζόμενους αγωνιστές της ΑΤΙΚ και παρακολούθησε την δίκη στο δικαστήριο του Μονάχου. Σχεδόν ταυτόχρονα, συνελήφθησαν ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Ahmet Nesin και ο εκπρόσωπος των Τούρκων συντακτών στη διεθνή οργάνωση «Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα» Erol Önderoğlu. Η κατηγορία που τους βαραίνει είναι πως έκαναν προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης. Στην πραγματικότητα, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στην καμπάνια αλληλεγγύης της εφημερίδας Özgür Gündem, που ξεκίνησε στις 3 Μάη, για τους δημοσιογράφους, τους συγγραφείς και τους ακαδημαϊκούς. Ήδη η προανακριτική έρευνα ξεκίνησε για 38 άτομα που υπέγραψαν.
Οι συλληφθέντες δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Η Fincancı είπε «Έχουμε δικαίωμα να ενημερωνόμαστε. Έχουμε χρέος να υποστηρίξουμε την ελευθερία του τύπου. Για αυτό, εξέφρασα την υποστήριξή μου στους φίλους», ο Önderoğlu δήλωσε «έχω υπογράψει χιλιάδες άρθρα, είναι η πρώτη μου υπογραφή για την οποία δικάζομαι» και ο Nesin «διάβασα τα ενοχοποιητικά άρθρα και δεν είδα πουθενά προπαγάνδα τρομοκρατικής οργάνωσης». Το έγκλημα ήταν η έκφραση αλληλεγγύης. Η Fincancı ρίχτηκε στις φυλακές του Bakırköy και οι Ahmet Nesin και ο Erol Önderoğlu στις φυλακές Metris.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Ιουν 2016

Παρέμβαση κατά της παρουσίας του 6ου στόλου στα Χανιά

1
Παρέμβαση καταγελίας της προκλητικής παρουσίας του αεροπλανοφόρουTruman στο Λιμάνι της Σούδας στα Χανιά πραγματοποιήθηκε χθες Πέμπτη. Καταγγέλθηκε η θρασύτατη, βίαιη και προσβλητική συμπεριφορά των ράμπο στην πόλη. Στη συγκέντρωση κάλεσε η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Υπήρχε μικροφωνική απ' όπου διαβάστηκαν κείμενα της Πρωτοβουλίας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, την ύπαρξη και λειτουργία των αμερικανονατοϊκών βάσεων στον τόπο μας. Παράλληλα καταγγέλθηκε η στάση της κυβέρνησης και των τοπικών "αρχόντων" που υποδέχονται και παραχωρούν τα πάντα στους ιμπεριαλιστές. Επίσης διαβάστηκε ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που συμμετείχε αν και δεν είχε βγάλει κάλεσμα. 
Σημεία των καιρών: κανένα σωματείο, ούτε των εκπαιδευτικών, ούτε το Εργατικό Κέντρο, ούτε ο Εμπορικός Σύλλογος (με πρόεδρο από το ΚΚΕ), αλλά ούτε το ίδιο το ΚΚΕ ως τώρα, δεν έχουν βγάλει μια ανακοίνωση στον τοπικό τύπο για το γεγονός της κλοπής του ΤΑΧΙ και τον ξυλοδαρμό του ταξιτζή απ' τον ράμπο. Ο οποίος βεβαίως, και σύμφωνα με το καθεστώς της ετεροδικίας, δεν δικάζεται στην Ελλάδα και έχει ήδη παραδοθεί στους Αμερικάνους.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επικράτησε το Brexit! Ξεκίνησε η επόμενη μέρα για την Ευρωπαϊκή «Ένωση»!

0
(από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) - προδημοσίευση από τη Προλεταριακή Σημαία που θα κυκλοφορήσει αύριο)

Επικράτησε το «Leave» («Φεύγουμε») στο βρετανικό δημοψήφισμα και ξεκινούν οι διαδικασίες του Brexit. Μέχρι τη στιγμή που έκλεισαν οι κάλπες προδικαζόταν από πολλές μεριές ότι το αποτέλεσμα θα ήταν θετικό, και ίσως με διαφορά, για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ. Μόνο ο αμερικανός υποψήφιος πρόεδρος, Τραμπ, δεν πειθόταν και δεν ανέβαλε το ταξίδι του στη βρετανική πρωτεύουσα για να πανηγυρίσει με τους οπαδούς τού Brexit. Παρά το κλίμα που διαμορφώθηκε τις τελευταίες μέρες από τα διεθνή και βρετανικά οικονομικά κέντρα (αλλά και τα γραφεία στοιχημάτων) που με τη συμπεριφορά τους πρόδιδαν προς τα πού ήθελαν να οδηγηθεί το αποτέλεσμα, η κάλπη έδωσε το αντίθετο αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό του πολωτικού κλίματος είναι ότι και τη μέρα της ψηφοφορίας οι προεκλογικές καμπάνιες, με ένα τρόπο, συνεχίζονταν. Τελικά, όπως αποδείχθηκε, οι συσχετισμοί της τελευταίας στιγμής δεν επηρεάστηκαν σημαντικά ούτε με τη δολοφονία της Τζο Κοξ, βουλευτίνας των Εργατικών και υπέρμαχης του «μέσα», ούτε από τη γενικότερη κινδυνολογία του Σίτι.
Το μείζον πολιτικό γεγονός όλο αυτό το διάστημα αποτέλεσε το ότι η ΕΕ βρέθηκε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία και μάλλον είναι απροετοίμαστη για την επόμενη μέρα, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα από τον Σόιμπλε ότι «η ΕΕ μπορεί και χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο». Πολλά πράγματα, ωστόσο, λέγονταν με την ελπίδα ότι δεν θα χρειαστεί να μπει σε εφαρμογή η διαδικασία αποχώρησης.
Η προσέγγιση και των δύο ενδεχομένων αναδεικνύει και κάποιες άλλες πλευρές που σχετίζονται με τη διαδικασία αυτή καθαυτή. Δηλαδή, το «πώς» και το «γιατί» τίθεται και απλώνεται στο «εκλογικό σώμα» ένα ζήτημα που συναρτάται με πλευρές στρατηγικών επιλογών της αστικής τάξης. Είναι ένα ζήτημα που θα απασχολήσει στη συνέχεια και ανάλογα με την τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις με το δεδομένο πλέον της επικράτησης του Brexit. Ο θεσμός του δημοψηφίσματος δεν είναι συνηθισμένος στο βρετανικό πολιτικό σύστημα που παραδοσιακά στηρίζεται στην κυριαρχία του Κοινοβουλίου. Σε εθνικό επίπεδο έχει χρησιμοποιηθεί μόνο δύο φορές: τον Ιούνιο του 1975, όταν η τότε κυβέρνηση των Εργατικών οργάνωσε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή (και πάλι) της Βρετανίας στην ΕΟΚ, και το Μάιο του 2011, για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Πέραν αυτών των «παμβρετανικών» δημοψηφισμάτων, περιφερειακά δημοψηφίσματα έχουν πραγματοποιηθεί και στην Σκοτία και Ουαλία για την εκεί εφαρμογή του θεσμού της αποκέντρωσης (και στη Σκοτία πέρυσι για την ανεξαρτητοποίηση της χώρας), καθώς και στη Β. Ιρλανδία για την επικύρωση της ειρηνευτικής διαδικασίας.
Η συζήτηση για το συγκεκριμένο δημοψήφισμα είχε αρχίσει ήδη από το 2012. Τότε ο πρωθυπουργός Κάμερον είχε διαψεύσει τα περί δημοψηφίσματος, αλλά δεν είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο διεξαγωγής του στο μέλλον -που τώρα έφτασε- για τη θέση της Βρετανίας στην ΕΕ. Τελικά, ο Κάμερον υπόσχεται δημοψήφισμα εφόσον κέρδιζε τις εκλογές του 2015, ύστερα από πιέσεις κύρια των δικών του βουλευτών. Τα πράγματα στη πορεία έγιναν πολύ περισσότερο σύνθετα. Η αντιπαράθεση διαμέλισε τις πολιτικές ταυτότητες όχι μόνο των Συντηρητικών και των Εργατικών αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων δημιουργώντας την ψευδαίσθηση συμμαχιών που κανένας δεν θα φανταζόταν πριν. Η Αριστερά, η οποία καταδικάζει τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της ΕΕ, ζητά την παραμονή της χώρας σε αυτήν. Το Lexit (η «αριστερή εκδοχή της εξόδου από την ΕΕ) όχι μόνο ξεχάστηκε, αλλά έδωσε τη θέση του στο αντι-Brexit, όχι λόγω αρχών, αλλά γιατί αυτό κυριαρχείται από την ξενοφοβική Δεξιά. Το ότι θέλεις να επηρεάσεις τις εξελίξεις με οποιοδήποτε τρόπο δεν σημαίνει πως θα αποφύγεις τον επηρεασμό από αυτές!
Το «πώς» και το «γιατί» τα πράγματα έφτασαν ως εδώ, θα αποτελέσει αντικείμενο αναλύσεων για μακρύ διάστημα. Ωστόσο, στο φόντο όσων έγιναν (και πολύ περισσότερο όσων θα ακολουθήσουν) βρίσκονται τα σύνθετα προβλήματα του βρετανικού ιμπεριαλισμού σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον με έντονα μεταβαλλόμενες συνθήκες. Δεν είναι οι σχέσεις γενικά με την ΕΕ, αλλά με την ΕΕ στην οποία απλώνεται ολοένα και περισσότερο η γερμανική κυριαρχία. Είναι προφανές πως ο διχασμός δεν αφορά το πλατύ εκλογικό σώμα, αλλά και σημαντικά τμήματα της αστικής τάξης, πράγμα που υποδηλώνει πως δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο και για τις δύο εκδοχές. Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν αφορά διαφωνίες τακτικών επιλογών αλλά στρατηγικών τέτοιων και σε ευρύτερο ορίζοντα. Ωστόσο, το γεγονός ότι με την παραμονή στην ΕΕ συντάχθηκε, πέρα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, και ένα σημαντικό τμήμα του οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου, δείχνει ότι στους εσωτερικούς συσχετισμούς βαραίνουν ιδιαίτερα οι διεθνείς, οι οποίοι χαρακτηρίζονται σήμερα από πολύ λεπτές ισορροπίες.
Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι πως απέναντι από τη Μάγχη επικρατούσε ηρεμία τις τελευταίες μέρες. Βέβαια, σε κάθε περίπτωση η γενικότερη στάση των Βρυξελών χαρακτηριζόταν όλο αυτό το διάστημα από «άμυνα» μιας και οι πρωτοβουλίες ανήκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και μάλλον αυτό θα συμβεί και στο πρώτο διάστημα μετά το δημοψήφισμα.
Σε ό,τι αφορά την τυπική πλευρά, ανοίγει μια μεταβατική περίοδος που θα πρέπει να ολοκληρωθεί το αργότερο σε δύο χρόνια, αφού διευθετηθούν μια σειρά ζητήματα με όλες τις χώρες της ΕΕ, μιας και δεν υπάρχει προηγούμενο. Ωστόσο, η μεταβατική περίοδος και ο ρόλος της Βρετανίας σε αυτήν είναι αρκετά περίπλοκο θέμα. Υπάρχει και η περίπτωση το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο -και η Βρετανία- να «αποφασίσει ομόφωνα την παράταση της προθεσμίας αυτής». Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, υποστήριξε πρόσφατα ότι οι διαπραγματεύσεις και η αποχώρηση μπορεί να κρατήσουν έως και επτά χρόνια! Δεν είναι ξεκάθαρο, επίσης, κατά πόσον και οι δύο πλευρές θα ήθελαν ή όχι μια παρατεταμένη περίοδο πριν το οριστικό διαζύγιο, ωστόσο τα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν είναι όντως σημαντικά και σύνθετα. Δεν είναι, επίσης, απίθανο, πριν την αποχώρηση και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η (ίδια ή άλλη) βρετανική κυβέρνηση να προκαλέσει νέο δημοψήφισμα με το επιχείρημα π.χ. ότι οι προτάσεις της ΕΕ για τις σχέσεις της Βρετανίας με την ΕΕ είναι ιδιαίτερα αρνητικές για τους Βρετανούς. Σε περίπτωση που το δεύτερο δημοψήφισμα αποβεί θετικό, η Βρετανία δεν θα έχει αποχωρήσει από την ΕΕ.
Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι ότι κανένα κράτος δεν έχει αποχωρήσει από την ΕΕ. Δεν είναι καν το θέμα συνθηκών (η Συνθήκη της Λισσαβόνας προέβλεψε ρητά αυτό το δικαίωμα). Ούτε είναι πως το αποτέλεσμα αυτό παράγει νομικά προβλήματα και από τις δύο πλευρές της Μάγχης. Το ζήτημα είναι ότι αποτελεί μια πολιτική επιλογή που οδηγεί σε αχαρτογράφητα νερά όλες τις πλευρές.
Το πολιτικό ερώτημα που τίθεται αφορά όχι μόνο το τι θα συμβεί στην ΕΕ με το Brexit, αλλά και το ποιες διαδικασίες ανοίγει και για το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό καθαυτό το δημοψήφισμα δεν παράγει νομικά αποτελέσματα. Συνιστά απλώς πολιτική επιλογή που πρέπει να περιβληθεί χαρακτηριστικά νόμου από το Κοινοβούλιο (είτε στο ξεκίνημα είτε στο τέλος της διαδικασίας αποχώρησης). Τυπικά, επειδή το δημοψήφισμα δεν είναι δεσμευτικό, είναι δυνατό το Κοινοβούλιο (το παρόν ή το επόμενο, μετά από τυχόν νέες εκλογές) να το αγνοήσει. Αν παρακάμψουμε, ως μια εξαιρετικά παρακινδυνευμένη πολιτική κίνηση, αυτό το σενάριο, εκείνο που έχει σημασία είναι οι πολιτικές και θεσμικές εσωτερικές επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Υπήρχε ασάφεια για την πορεία που θα ακολουθήσουν οι τοπικές κυβερνήσεις, πλην της Σκοτίας η οποία δηλώνει δια του πρωθυπουργού της ότι θα επαναφέρει το θέμα της ανεξαρτητοποίησής της. Πάντως, η κυβέρνηση Κάμερον και ο ίδιος προσωπικά είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσουν να κυβερνούν, πυροδοτώντας αλυσιδωτές πολιτικές εξελίξεις. Σε αυτήν την περίπτωση, η ΕΕ, και βασικά η Γερμανία, φαίνεται να έχει περιθώρια να μελετήσει τις κινήσεις της. Ωστόσο, η γενική αβεβαιότητα που προκύπτει πλέον αποτελεί το κρισιμότερο στοιχείο όλων των συνεπικουρούμενων εξελίξεων.
Σε τελική ανάλυση, όποια και να ήταν τα «ρεαλιστικά»επιχειρήματα, όποιες και να ήταν οι προειδοποιήσεις και οι απειλές από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, και με δεδομένο πλέον το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, το μόνο βέβαιο είναι ότι η επόμενη ημέρα για το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα είναι ίδια με την προ-δημοψηφίσματος εποχή. Ίσως τη Βρετανία του «μέσα» αλλά και του «έξω», και στο επίπεδο της αστική τάξης, να την ενδιέφερε να αλλάξουν απλά κάποιες ισορροπίες στην ΕΕ. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δρομολογεί πιθανά τη συνολικότερη ανατροπή τους.
Οι απαντήσεις στα πολλά ερωτήματα που έχουν τεθεί με αυτήν την εξέλιξη για το «τι» πρόκειται να ακολουθήσει ή για το «πώς» θα επηρεαστεί η καθημερινότητά των Βρετανών αλλά και των άλλων Ευρωπαίων, θα απαντηθούν όχι την επόμενη μέρα, αλλά το επόμενο διάστημα. Για ένα πράγμα, όμως, πρέπει να είμαστε σίγουροι: η ΕΕ δεν θα είναι ποτέ πια ίδια. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τα κράτη-μέλη, μιας και η προδιαγραφόμενη εξέλιξη θα αποτελέσει την αρχή μιας σειράς θεσμικών και πολιτικών παρεμβάσεων στην ΕΕ με στόχο να αρθούν οι όποιες παρενέργειες που σίγουρα θα επηρεάσουν το υφιστάμενο πολιτικό και οικονομικό «στάτους», αλλά και τους γενικότερους σχεδιασμούς των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

Χ.Β.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή το Βrexit

0
Brexit λοιπόν και μένει να δούμε αν και πως θα εφαρμοστεί η έξοδος της Βρετανίας από την Ε.Ε..
Μια χώρα ιμπεριαλιστική, με ιδιαίτερο βάρος στα τεκταινόμενα της Ευρώπης και όλου του πλανήτη, με συμπόρευση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, όχι όμως υποτακτικά και απόλυτα, με μερίδες της αστικής της τάξης να αμφισβητούν εξ αρχής την ένταξη στη «μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια» απ’ ότι φαίνεται επιλέγει τη δική της πορεία με την έξοδο. Μια έξοδος που πολεμήθηκε, εκτός από τις μερίδες που πρότασσαν τη παραμονή στην Ε.Ε., και από τους αμερικάνους και από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας. Μια έξοδος που μένει να δούμε τι ασκούς του Αιόλου θα ανοίξει για το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως επίσημα λέγεται, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κόσμο όλο, με τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να μαίνονται.
Το μεγάλο ζητούμενο είναι το όποιο όφελος για τους ίδιους τους λαούς, της Βρετανίας κατ’ αρχήν της Ευρώπης μετά. Αναρωτιέται κανείς τι όφελος μπορεί να έχουν από μια έξοδο στην οποία οι ίδιοι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο, πέραν του εκλογικού, από μια έξοδο που καθορίστηκε από αντιθέσεις μεταξύ μερίδων της αστικής της τάξης, που οι διαφοροποιήσεις τους είχαν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο για το ρόλο του βρετανικού ιμπεριαλισμού στο παγκόσμιο σκηνικό και πως θα τον πετύχουν.
Από μια άποψη μια τέτοια εξέλιξη όλους εμάς δε μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Πολύ περισσότερο όταν μας δικαιώνει ως προς τις αναλύσεις μας για το μόρφωμα που λέγεται Ε.Ε.
Καλό είναι που οι θεωρίες περί ενωμένης Ευρώπης, ευρωπαϊκών αξιών, ευρωπαϊκής κουλτούρας, κατάργησης συνόρων και άλλα τέτοια κουραφέξαλα που έντυναν την οικοδόμηση αυτού του ιμπεριαλιστικού οργανισμού γίνονται θρύψαλα. Καλό είναι οι «αριστερές» θεωρίες περί «αντικειμενικών» ολοκληρώσεων που στηρίζονταν και στην «αντικειμενική» εξέλιξη της ένωσης των ευρωπαϊκών καπιταλισμών, σε ισότιμη ή ανισότιμη βάση και άλλα μεγαλύτερα κουραφέξαλα που συνοδευόταν από ούλτρα ταξικές αναλύσεις, να διαψεύδονται παταγωδώς. Το ανώτερο του ιμπεριαλισμού στάδιο, ο «ολοκληρωτικός καπιταλισμός» αποδείχτηκε κακοτράχαλο χωράφι που όταν δε συμφέρει αυτούς που το έστησαν το παρατάνε ή και το διαλύουν.
Από μια άλλη άποψη όμως όταν αυτή η έξοδος, το ξήλωμα (μένει να δούμε τι είδους ξήλωμα θα δούμε, αν θα δούμε, και σε βάρος ποιών) της «φυλακής των λαών», γίνεται από τη σκοπιά συμφερόντων κεφαλαιοκρατικών και μάλιστα ιμπεριαλιστικών, όταν επενδύεται με θεωρίες εθνικισμού, ρατσισμού έως και φασισμού και όταν ο εργατικός και λαϊκός παράγοντας σε μια τέτοια εξέλιξη απουσιάζει, πόσο μάλλον σε κατεύθυνση υπεράσπισης και διεκδίκησης δικαιωμάτων που τη κατάργησή τους επιδιώκουν και οι φιλοbrexit και οι φιλοremain, πόσο μπορεί να μας δώσει μια ανάσα ανακούφισης και να μη μας δημιουργήσει περισσότερο ανησυχία; Σοβαρή μάλιστα; Πόσο λοιπόν μπορεί να χαιρόμαστε όταν αυτή την, θετική με μια πρώτη ματιά, εξέλιξη ο λαϊκός παράγοντας ουδόλως μπορεί να την εκμεταλλευτεί προς όφελός του, πόσο μάλλον η ανύπαρκτη σε επίπεδο ευρωπαϊκό αριστερά και ακόμη περισσότερο επαναστατική αριστερά, ενώ την εκμεταλλεύεται δεόντως και με περίσσιο θράσος η ακροδεξιά, καλυμμένη και μη φασιστική; Όταν κάθε είδους εθνικισμοί παίρνουν κεφάλι;
Μπορεί λοιπόν οι λαοί του Ηνωμένου Βασιλείου να ψήφισαν έχοντας διάφορα στο μυαλό τους. Να εκφράστηκαν με τη ψήφο τους έχοντας κατά νου τις πολιτικές που τους εξαθλιώνουν. Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι που ακούμπησαν αυτά που έχουν κατά νου! Στις δικές τους δυνάμεις, τις συγκροτημένες από κάτω έως πάνω απέναντι σε ένα πανίσχυρο καπιταλισμό, με στόχο να επιβάλουν τα δικά τους ή σε δυνάμεις που έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσουν ή ακόμη και θα εντείνουν, στο όνομα των συνεπειών για παράδειγμα, την επίθεση εναντίον τους; Με την αυταπάτη ότι θα ακολουθηθεί μια «εθνική» πολιτική; Τα ίδια ισχύουν και για όλους τους λαούς. Της Ευρώπης, της Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής. Έχει σημασία που ακουμπάνε τη δυσαρέσκειά τους, την οργή τους, τις ελπίδες τους οι λαοί. Έχει σημασία η συγκρότησή τους, ο αγώνας τους, η αντίστασή τους, η διεκδίκησή τους και εν τέλει η προσπάθεια ανατροπής του συστήματος που τους εξαθλιώνει και τους μετατρέπει σε κρέας για κανόνια. Έχει σημασία που ακουμπάνε τη διάθεσή τους για ανεξαρτησία, πως την εννοούν. Είτε από ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς είτε από ομόσπονδα κράτη. Έχει σημασία ποιοι ηγούνται σε αυτή τη προσπάθεια.
Μπορεί λοιπόν μια πρώτη αντίδραση να φέρνει χαμόγελα η ανάλυση όμως της κατάστασης από δυνάμεις και αγωνιστές που θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία των λαών, της εργατικής τάξης, που θεωρούν εαυτούς αριστερούς και επαναστάτες κομμουνιστές δεν επιτρέπει ούτε εύκολες αισιοδοξίες και πανηγυρισμούς ούτε εύκολους αφορισμούς και λύπες. Οι καταστάσεις είναι πολύ πιο σοβαρές και πολύπλοκες από αναλύσεις «άσπρου - μαύρου». Πολύ περισσότερο όταν τη διάλυση, αν υπάρξει τελικά, ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού δεν την επιβάλουν οι λαοί αλλά οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών που οξύνονται. Είναι διαφορετικό το «Έξω η Βρετανία από την Ε.Ε.» όταν το θέτει η ιμπεριαλιστική αστική της τάξη, αλλιώτικο θα ήταν αν το έθετε η εργατική της τάξη. Όπως πολύ αλλιώτικο είναι το «Έξω η Ελλάδα από την Ε.Ε.»! Σοβαρότητα χρειάζεται και προετοιμασία για τα χειρότερα. Αλλά και για τα καλύτερα. Σαν και αυτά που έδειξε ο λαός μας πριν λίγα χρόνια, σαν και αυτά που δείχνουν οι γάλλοι εργάτες. Οι όποιες αναλύσεις μας να συμβάλουν στη κίνηση των λαών και όχι στη κοίμισή τους!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρουσία αστυνομίας στην επιθεώρηση εργασίας για εργατική διαφορά μεταξύ ΣΜΤ και ΑΚΤΩΡ!

0
Το Σωματείο Μισθωτών τεχνικών καταγγέλλει την προκλητική παρουσία αστυνομικών δυνάμεων κατά τη διαδικασία συζήτησης εργατικής διαφοράς, στις 22/06/2016, μεταξύ του Σωματείου και της απολυμένης εργαζόμενης και της εταιρίας του Ομίλου «ΕΛΛΑΚΤΩΡ», στα γραφεία της Επιθεώρησης Εργασίας στη Ν. Ιωνίας.
Την μέρα εκείνη το σωματείο είχε καλέσει σε παράσταση διαμαρτυρίας. Όταν αντιπροσωπεία του Σωματείου και συνδικαλιστών μπήκε στα γραφεία της επιθεώρησης εργασίας, βρέθηκε μπροστά σε τριμελές κλιμάκιο ένστολων και οπλοφόρων αστυνομικών. Όταν ρώτησε για ποιο λόγο βρίσκονταν εκεί, μας απάντησαν πως εκτελούν διαταγή από τη Αστυνομική Διεύθυνση ΒΑ Αττικής και όπως δήλωσαν ήθελαν να εποπτεύσουν την ομαλή διεξαγωγή της εργατικής διαφοράς! Μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες οι αστυνομικοί αποχώρησαν.
Αυτή η προκλητική παρουσία των αστυνομικών, και μάλιστα με στολή, που ήρθαν για να «περιφρουρήσουν» τα συμφέροντα της ΕΛΛΑΚΤΩΡ, δείχνει περίτρανα ότι συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά το συνδικαλιστικό της ασφάλειας από τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ! Η κυβέρνηση και οι εμπλεκόμενοι υπουργοί καλούνται να δώσουν εξηγήσεις.
Πρόκειται για μία ακόμη έκφραση τρομοκράτησης του εργατικού κινήματος. Εντάσσεται στο σύνολο της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι και των σχεδιασμών που προωθούνται για περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης
Ο αυταρχικός κατήφορος και η παρακολούθηση του «εχθρού λαού» είναι απαραίτητο συστατικό συμπλήρωμα των μνημονίων και της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ- κεφαλαίου. Το πέρασμα και η παγίωση του νέου κοινωνικού μεσαίωνα και της σύγχρονης δουλείας, προϋποθέτει τον πλήρη έλεγχο και τον αυταρχικό περιορισμό των εργατικών αντιστάσεων.
Εξάλλου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει άμεσα να προωθήσει νέες νομοθετικές ρυθμίσεις που θα καταργούν τα ελάχιστα εναπομείναντα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα στη ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα, άλλα και για τους εργαζόμενους στο δημόσιο στην συνέχεια.
Δηλώνουμε με τον πιο κατηγορηματικό και αποφασιστικό τρόπο προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι δεν τρομοκρατούμαστε. Θα συνεχίσουμε να δίνουμε διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα, μέσα από τη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, για την ανατροπή της επίθεσης.
Καλούμε όλα τα συνδικάτα να καταδικάσουν άμεσα, αποφασιστικά και με κάθε τρόπο, αυτού του είδους τις προκλήσεις.

http://www.somt.gr/
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ
Γραφεία: Ερμού & Φωκίωνος 11,10563,4ος όροφος, ΑΘΗΝΑ
Τηλ.:  6936760879, 6977806266
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη - Εκδήλωση για την ΑΤΙΚ στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

0

Η ΑΤΙΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ! 
 Η ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ!

Ευρωπαϊκή Ένωση, φασιστικοποίηση, καθεστώς έκτακτης ανάγκης ενάντια στους ευρωπαϊκούς λαούς, σε πρόσφυγες και μετανάστες

Ομιλητές :
Τασούλα Γκενίδου, Επιτροπή Υποστήριξης
Αγγελική Σεραφείμ, Δικηγόρος
Εκπρόσωπος της ΑΤΙΚ

Διοργάνωση: Επιτροπή Υποστήριξης

Παρασκευή 1 Ιουλίου, 7:00 μ.μ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μεγάλες αυταπάτες, κατάσταση αποσυγκρότησης

20
Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση», έλεγε κάποτε ο Μάο και αυτό μπορεί να εξηγήσει π.χ. την αναστάτωση των «διεθνών αγορών». Σε κάθε περίπτωση η 24η Ιουνίου ξημέρωσε καλά για την Ευρώπη και τους λαούς της. Ξημέρωσε με το χαμόγελο να είναι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, με τη μεριά εκείνων που επιμένουν ότι οι πολίτες μπορούν να έχουν τον τελευταίο λόγο.

Με αυτά τα λόγια υποδέχθηκε ο Παναγιώτης Σωτήρης τα αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος. Δεν μας εκπλήσσει καθόλου η πολιτική σύγχυση και τύφλωση που χαρακτηρίζει ολόκληρο το άρθρο (http://unfollow.com.gr/web-only/brexit-ton-teleftaio-logo-ton-eixan-oi-anthropoi-kai-oxi-oi-trapezites/).
Είναι μια φυσιολογική κατάληξη μας ολόκληρης πορείας και καλλιέργειας αυταπατών και ψεμάτων, που δεν καταφέρνουν τίποτα παραπάνω από τον εγκλωβισμό ενός δυναμικού με ριζοσπαστικές διαθέσεις στο άρμα του ρεφορμισμού και του κυβερνητισμού.
Αν είναι να μιλήσουμε λοιπόν με βάση τον Μάο, μπορούμε να πούμε στον Π.Σ. ότι «χωρίς ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα οι λαοί δεν έχουν κανένα λόγο». Ούτε πρώτο ούτε τελευταίο, ούτε τίποτε. Λόγος δεν είναι να απαντάς σε έτοιμα ερωτήματα και δημοψηφίσματα που έχουν σχεδιαστεί για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ταξικού εχθρού. Λόγος είναι η λαϊκή οργάνωση, η αντίσταση και η διεκδίκηση. Και σε καμία περίπτωση λόγος του λαού δεν είναι να τον σέρνουν σε ψευτοδημοψιφίσματα και να τον κάνουν ουρά της κυβέρνησης Τσίπρα.

Την ίδια στιγμή, όμως, και εν μέσω ενός εντεινόμενου ευρωσκεπτικισμού σε όλη την Ευρώπη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σημαίνει και ένα τέλος στην «απαγόρευση σκέψης» πάνω στο θέμα της ΕΕ που είχε επιβληθεί, στην Ευρώπη, συχνά και με την πρωτοβουλία της Αριστεράς. Πλέον, νομιμοποιείται όποιος θέλει να θέσει το θέμα της ρήξης με την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, χωρίς να κινδυνεύει να θεωρηθεί παρίας. Και εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης η βαθιά ενδοσυστημική στην πραγματικότητα Ακροδεξιά μπορεί να χαϊδεύει αντιευρωπαϊκά αντανακλαστικά, αλλά δεν τολμά να θέσει στόχους ρήξης με την «Ευρώπη».

Μάλιστα. Δηλαδή η αριστερά αυτό που περίμενε για θέσει τους οραματικούς της στόχους ήτανε αν διαμορφωθεί η ατζέντα του δεξιού ευρωσκεπτικισμού με την Λεπέν, τον Φάρατζ και τους Εναλλακτικούς, ώστε να μην θέτει ως παρίας τον οραματικό της λόγο. Μα ακριβώς αυτός ο τρόπος σκέψης μετατρέπει την αριστερά σε παρία, εάν νομίζει ότι την νομιμοποιούν εξελίξεις που η ίδια ούτε προκάλεσε, ούτε καθοδηγεί.

Ας δούμε όμως πώς ήτανε ο οραματικός σας λόγος πριν οι Τόρις δημαρχαίοι του Λονδίνου σας βγάλουν από την θέση του παρία:
Συνολική σύγκρουση με την ΕΕ! Αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της. Άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Πάλη για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ! Για μια Ελλάδα της εργατικής εξουσίας, από τη σκοπιά του διεθνισμού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης ή της «αυτοδύναμης ανάπτυξης. – Ιδρυτική διακύρηξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 2009

Έτσι, για να διαχωριζόμαστε από την... εθνικιστική περιχαράκωση του ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, και πάντα με «συνολική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ». Τότε, το 2009, που η σοσιαλιστική προοπτική και η ανεξαρτησία ήτανε απότοκο των... τσισκατάρατων Λαϊκών Μετώπων και της «απαρχαιομένης» 3η διενθούς (αυτό είναι, όντως!). Αν όμως έχεις τον Φάρατζ μπροστά και εσύ πας ως ουρά με το «Lexit» (η θέση μας για το Lexit εδώ: http://antigeitonies.blogspot.gr/2016/05/blog-post_478.html), τότε δεν κινδυνεύεις από καμία "εθνικιστική περιχαράκωση". Τότε νομιμοποιείσαι!

Υ.Γ.:
Υποθέτουμε ότι τώρα που βγήκε η αριστερά από την θέση του παρία και νομιμοποιήθηκε ο αντι-ΕΕ λόγος, η ΑΡΑΝ θα «αποδεσμευθεί» από τον ρεφορμισμό και κυβερνητισμό της ΛΑΕ και των Λαφαζαναίων, που έχει την θαυμαστή θέση: «Μέσα στην ΕΕ, έξω από το Ευρώ». ΟΧΙ;
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ